Zatańczmy Tango —

Jak to się dzieje? Wiąże się z tym około 23 lat uczuć, więc wybacz mi, jeśli jest to całkowicie chaotyczne.

Spotkałem Go, kiedy byłem zaledwie nastolatkiem; Dramatyczna nastolatka, która potrzebowała uwagi każdego i wszystkich, aby poczuć się doceniona. Kiedy byliśmy razem, byłem cały. Nigdy wcześniej w życiu nie czułem się w ten sposób i nie rozpoznałem tego daru. Będąc młodym i ignorantem, moje zauroczenie tym uczuciem trwało przez tydzień, zanim pojawił się inny chłopak i szybko wywrócił do góry nogami mój nowo odkryty romans. Trwało to krótko, ale szkody zostały wyrządzone. Chociaż był przy mnie, wiedział, że jestem przegraną sprawą.

Trzymałem się Go. Był moim pocieszającym kocem. Był jedynym, prawdziwym przyjacielem, który zawsze tam był. Głębiej niż to, był częścią mojej duszy w sposób, którego nie mogłem wyjaśnić. Połączenie było bardziej instynktowne niż wyuczone. To było całkowicie łatwe i organiczne. Skorzystałem z tego. Wiedziałam, że mnie kocha, a ja Mu na to pozwoliłam. Być może zniszczyłem Go już dziesięć razy, chociaż nigdy mi o tym nie powiedział. Potrzebowałem Go, a On tam był. Wyobrażałem sobie, że można znieść tylko tyle bycia „moim przyjacielem”, zanim straci rozum. Więc poszedł dalej, a ja Mu na to pozwoliłam, ponieważ znalazłam inną osobę, która poświęciła mi uwagę, której pragnęłam. Przeskakiwałem od związku do związku, często będąc traktowanym w sposób, na który nie zasługiwałem. Ale nigdy nie mogłem znaleźć satysfakcji. Zawsze potrzebowałam więcej od mężczyzn, z którymi byłam. To nigdy nie było w porządku. To ich odstraszało lub doprowadzało do szaleństwa; czasem jedno i drugie. Zrezygnowałem z prawdziwej miłości i uznałem ją za coś, co może osiągnąć tylko nastolatek bez doświadczenia i całkowitej bezbronności.

Zawsze pamięta tę historię i często mi ją przypomina. Mówi mi, że był w trakcie zerwania ze swoją jedyną prawdziwą miłością. Podniesie słuchawkę, żeby do niej zadzwonić, a ja jestem na drugiej linii. Pamiętam ten moment, ponieważ miałem uczucie w jelitach, jakby coś było nie tak. Zadzwoniłem do Niego, bo mi kazano. Nie pytajcie mnie teraz, kto wysyła te wiadomości, ale były głośne i wyraźne. Potrzebował mnie. To była pierwsza z wielu niewyjaśnionych sytuacji.

Dorastanie i rozrastanie się. Musiał pozwolić mi odejść, aby mógł mieć życie. Choć było to dla mnie druzgocące, pozwoliłam Mu odejść, ponieważ Go kochałam, ale wiedziałam też, że nie mogę być Jego w takich chwilach. Byliśmy w różnych światach, goniąc za różnymi marzeniami. Ścieżki nie mogły być bardziej od siebie oddalone.

Najdziwniejsze w naszym związku jest to, że nigdy więcej się nie widzieliśmy. Ostatni raz fizycznie przebywałem w Jego obecności, kiedy miałem czternaście lat. Czuję, że gdybym znów Go zobaczyła, byłoby tak, jakby czas nie minął.

Lata mijały, a my nie mieliśmy ze sobą kontaktu. Oboje byliśmy małżeństwem i założyliśmy rodziny. Nie było tu miejsca na nasz związek. Mniej więcej rok po urodzeniu córki doznałam poważnego załamania psychicznego. Osiem lat później wreszcie stanęłam na nogi.

W maju 2015 roku w moim kanale informacyjnym na Facebooku pojawiło się zdjęcie przedstawiające Go i Jego rodzinę. Nie widziałem Go ani nie słyszałem od Niego od tak dawna i byłem ciekawy, co porabia. Szybko okazało się, że nie jesteśmy „przyjaciółmi” na Facebooku. Uznałem to za dziwne, ale zdecydowałem, że to usterka i miał nowe konto, które musiało się nie połączyć. (Uwaga spoiler — zostałem usunięty!). Wysłałem zaproszenie do znajomych i jednocześnie dowiedziałem się o druzgocących wiadomościach. Stracił żonę, matkę swoich dwóch córek, w wyniku rozwarstwienia tętnicy wieńcowej.

Harmonogram wydarzeń tutaj jest całkowicie absurdalny. W jakiś sposób mojemu nieprzyjacielowi na Facebooku pojawiło się losowe zdjęcie rodzinne na mojej osi czasu. Nie mieliśmy wspólnych znajomych, nie rozmawialiśmy od lat i najwyraźniej zostałem usunięty wiele lat wcześniej i nawet nie zdawałem sobie z tego sprawy! Ale tutaj dosłownie odczuwałem Jego ból z odległości miliona mil. Nigdy nie spotkałem Candice, ale z tego, co mi o niej powiedziano, umieściłem ją na piedestale. Zrównoważyła Go, a On wydawał się taki szczęśliwy, kiedy się spotkali. To było wtedy, kiedy się od siebie oddaliliśmy. Samolubnie nie byłam zbytnio zainteresowana obserwowaniem, jak przeżywa swoją bajkę, i myślę, że potrzebował trochę dystansu ode mnie, aby ruszyć do przodu ze swoim małżeństwem.

Teraz wiadomość o jej śmierci przyjęłam tak, jakbym straciła własnego członka rodziny. Czuję się trochę szalony i trochę zawstydzony przyznaniem, jaki wpływ wywarła na mnie jej śmierć. Nie była dla mnie nikim w moim codziennym życiu, ale sprzymierzyłem się z nią. Ona była mną. Moja przerwa psychiczna dotyczyła możliwości, że w każdej chwili mogę umrzeć, a moje dzieci zostaną bez matki. Teraz to przydarzyło się Jemu, a ja obserwowałem, jak to wszystko się rozgrywa, empatycznie czując to, jakby to przydarzyło się mnie.

Nie wiem, czy rozumiał, jak duży wpływ wywarła na mnie ta tragedia i jak zmusiła mnie do zmierzenia się z moimi lękami i zagłębienia się we własną niepewność. Modliłem się do Candice i rozmawiałem z nią. Czułam się z nią związana przez Niego. Wiadomości, które otrzymywałem, mogły być z łatwością wytworem mojej wyobraźni, ale lubię myśleć, że miała do mnie słabość i chciała zobaczyć, jak odniosłem sukces w pokonywaniu własnych problemów. Niemal czuję, że powinienem przeprosić za te doświadczenia, ale były one kluczowe dla mojego postępu w poznawaniu tego, kim jestem.

W tym czasie odnowiliśmy kontakt. Energia, która została zapalona, ​​kiedy się komunikowaliśmy, podpaliła mnie. Byłem wtedy w stanie granicznej manii, kwestionując wszystko w moim życiu, w tym moje małżeństwo. Mój mąż jest najbardziej lojalnym, hojnym i oddanym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek spotkałam. Jest pracowity i wykorzystuje każdą okazję, aby zrobić wszystko, co w jego mocy, niezależnie od tego, czy jesteś nieznajomym, czy ukochaną osobą. Zamieszanie, jakie zapanowało, było nie do zniesienia. Wiedziałem, kiedy się pobraliśmy, że dostanę partnera. Nie mieliśmy związku opartego na głębi duszy. Rozumiałam trudności, z jakimi borykał się w swoim wychowaniu, i fakt, że utrudniało mu to dawanie mi miłości, której zazwyczaj pragnęłam. Z jakiegoś powodu nie przeszkadzało mi to i zgodziłem się na to dobrowolnie. To był mój wybór i nigdy nie żałowałem.

Krążyłem po spirali i myślę, że On o tym wiedział. Cieszył się z ponownego połączenia i doceniał moje wsparcie, ale wiedział też, że jestem żonaty i bardzo poza zasięgiem. Potrzebował matki dla swoich córek i partnerki, która przywróci Go na właściwe tory, a ja nie byłam taką osobą. Poczułem, że zaczyna się odsuwać. Odpowiedzi byłyby rzadkie i bardziej niejasne. Wiedziałem, co robi, ale nie chciałem uwierzyć, że nie możemy mieć przyjaźni. Gdybyś nas znał, zrozumiałbyś, że nigdy nie moglibyśmy mieć przyjaźni i funkcjonującego małżeństwa z innymi partnerami. Mój mąż wiedział o tej historii, a ja mówiłam o moim przyjacielu, ale on zasadniczo nie miał pojęcia, co się dzieje w moim oszołomionym umyśle.

Na szczęście lub na nieszczęście uczynił to przejście łatwym i nagłym, gdy znalazł nową żonę. Byłem całkowicie zszokowany, co, jak sądzę, było reakcją wielu członków Jego rodziny i przyjaciół (ale może się mylę). Martwiłem się o Niego i czułem się opiekuńczy. Wiedziałem, że był kruchy (czy się do tego przyzna?) i znałem Jego historię z chorobami psychicznymi i pomyślałem, że to znak, że stracił kontrolę. Był tego tak pewny i tak podekscytowany, że byłem oszołomiony. Chciałem być szczęśliwy dla Niego, ale byłem zdruzgotany. Potrzebował jej, a ona jest aniołem w moich oczach, aby wziąć na siebie odpowiedzialność, którą złożono na jej kolanach. Nigdy nie byłbym w stanie wejść do takiej pozycji i poradzić sobie z nią w taki sposób, w jaki ona przejęła kontrolę. Zazdroszczę jej i szanuję za to, że kocha jedyną osobę, którą uważam za część siebie.

Poczułem się zgorzkniały i samotny. Obudził we mnie energię i teraz zostałam sama, żeby to uporządkować. To była dla mnie ogromna przemiana. Wydawało mi się, że nie ma nikogo, kto mógłby naprawdę zrozumieć sytuację, w której się znalazłam. Wkrótce potem zaszłam w ciążę z synem i ukończyłam studia doktoranckie. Cały czas naciskałam, żeby robić rzeczy, które udowodnią, że jestem silna, że ​​jestem tego warta i że moje lęki napadowe nie wykoleją mnie na zawsze. To nigdy nie było dla Niego, ani o Niego, ani o nikogo innego; było to dla mnie konieczne. Musiałem znaleźć szczęście i nie było ono zewnętrzne. Kontynuuję pracę nad moimi niepowodzeniami i utrzymuję swój krok. Duma, jaką mam z mojej podróży, jest niewytłumaczalna, a robiąc to na własną rękę, czuję się, jakbym stał się swoim własnym superbohaterem.

Zrozumiałam, że nie mogę być częścią Jego życia, chociaż bardzo Go kocham. Wiedziałam też w duszy, że mnie kocha. Musiałam znowu pozwolić Mu odejść i skupić się na mojej rodzinie. Miałem wszystko, o co mogłem prosić w życiu. Mój mąż pozwolił mi mieszkać w pięknym domu, w pięknym mieście, z karierą, którą kocham, z dwójką dzieci, które uczą mnie więcej o świecie, niż mogę im kiedykolwiek dać. Ale nadal czułem pustkę. Wraz z tą pustką przyszło poczucie winy. Pandemia i ta szczątkowa wewnętrzna samotność zniechęciły mnie. Byłam zagubiona i starałam się znaleźć swoje miejsce. Zacząłem studiować energię i uzyskałem certyfikat reiki. Regularnie medytowałem, pływałem i zacząłem naprawdę kochać siebie w sposób, na który wcześniej nie pozwalałem. Budziłem się i czułem się tak dobrze!

Po latach zawirowań zacząłem odnajdywać swoją strefę komfortu. W tym ludzkim ciele nigdy nie można czuć się komfortowo zbyt długo i to prowadzi mnie do miejsca, w którym jesteśmy dzisiaj. W przeważającej części wyrzuciłem Go z mojego życia, ale moja dusza ma z Nim podświadome połączenie, którego nie potrafię wyjaśnić i nie chcę tego rozgryźć. Otrzymam znak i wiem, kiedy On mnie potrzebuje. I wiem, że mnie wyłączył i zamknął te drzwi, ale nie mogę się powstrzymać przed wyciągnięciem do Niego ręki.

To jest na poziomie, którego nie jestem świadomy, ale to się dzieje. Kiedy On mnie potrzebuje, dostrajam się do tego i jestem do Niego przyciągany. Nie jest jedynym, z którym tak się dzieje. Mam duchowe połączenie z pewnymi ludźmi, którzy są w moim życiu od dłuższego czasu. Jest bardzo niewielu, którzy mieszczą się w tej kategorii, ale jedynym sposobem na opisanie tego jest to, że kiedy jestem z nimi lub rozmawiam z nimi, czuję się jak w domu. Zwykle nie zdarza się to zbyt często, ale wszyscy dzielimy ten sekret, który niewielu ludzi może naprawdę zrozumieć. Ta więź z moimi ludźmi przynosi mi radość, a niewiele jest rzeczy, które uważam za naprawdę radosne w moim życiu. To nie znaczy, że nie jestem zadowolony ze swojego życia, ale to nie jest samo szczęście, to głębsze połączenie dusz, którego słowa nie oddają sprawiedliwości.

Ponownie jestem prowadzony do Niego i ponownie jesteśmy połączeni. To wydaje się strasznie jednostronne, nie sądzisz? Jestem gotowy na kogoś, kto przyjdzie do mnie jako anioł stróż! Żartuję. Cieszę się, że mogę być dla każdego w potrzebie. To sprawia, że ​​czuję, że wypełniam swój obowiązek w tym życiu. Jestem tam, gdzie powinienem być, robiąc to, co do mnie należy. Nie ułatwia to sprawy, ale w końcu czuję, że znalazłam swoje miejsce jako pomocnik i uzdrowiciel. Nie chcę okazywać braku szacunku mojemu mężowi ani mojej rodzinie. Myślę, że oni też nigdy tego nie zrozumieją. Znalazłem się w dość tragicznej sytuacji. Nie wiem, jak kończy się ta historia. Nie wiem, jak się z tym czuję. Być może będę potrzebował długiej rozmowy z moim terapeutą, żeby to wszystko uporządkować. Jestem wdzięczna za życie, które mam, i nie chcę brać go za pewnik ani nigdy nie chcę więcej. Ale czuję się odłączony od mojego wyższego ja. Nie chcę stracić wszystkiego, na co pracowałem, aby gonić za marzeniem, ale trudno jest ignorować znaki wszechświata. Jedną rzeczą, której wciąż się uczę i którą staram się utrzymać jako moją mantrę, jest płynąć z prądem. Ten świat zabierze mnie tam, gdzie powinienem być, muszę mu zaufać. Zatańczmy Tango.

Aby zagłębić się w historię Bliźniaczego Płomienia, sprawdź moje inne powiązane artykuły-