Aktualizuj | Historia flash fiction

" Cholera ! Trzymaj się z dala ode mnie!" Drawde wymachiwał dziko pistoletem, a jego policzki były pokryte łzami i brudem. Migotliwe światło ogniska rzucało tańczące cienie na jego twarz, oczy jak czarne dziury. "Cholera! Chcę się wydostać," wrzasnął.

Noc była zimna, a zewnętrzne mury Argonu usiane były małymi paleniskami. Nie było tu neonów. Bez reklam, bez wysokich budynków. Tylko beznadziejność — dla niektórych podniecenie.

Ludzie gromadzili się wokół ognisk, żeby się ogrzać — tak właśnie zrobili sekundę temu. Teraz ludzie wokół Drawde wcale nie byli ludźmi. Ich twarze wyglądały jak dzieło źle wyszkolonej sztucznej inteligencji, próbującej odtworzyć, jak powinien wyglądać człowiek, ich głosy były chórem udręczonych dusz.

Wycelował w jednego z nich. Miał źle umieszczone oko, które zamieniło się w usta, a nos wykrzywił się niemożliwie w sztuczce perspektywy, łącząc się z bokiem głowy i przechodząc w ucho. Strzelił z zamkniętymi oczami.

Cholera! Cholera! Cholera! Cholera!

Ich piekielny śpiew zagłuszył dźwięk jego głosu.

Wycelował pistolet w inną twarz. Ten nie miał ust, oczu połączonych w jednym, a jego nos był dziobem czarnego sępa. Drawde strzelił jeszcze raz, ale oni wciąż zbliżali się do niego. Wycelował pistolet we własną głowę i świat pociemniał.

Potem zrobiło się biało.

— Drawde — zawołał głos. "Czy wszystko w porządku?"

Kapsuła symulacyjna otworzyła się i twarz na zewnątrz była równie poruszona jak on.

– Co to kurwa było? on zapytał. „Powiedziałem„ cholera ” milion razy!”

- Widziałem to - powiedział Minda , a jego czoło było mokre od potu. „Przepraszam, aktualizowałem symulator i Fringe wymknął się spod kontroli”.

„Nie aktualizuj tego, kiedy tam jestem!” Drawde zamknął oczy i wziął głęboki oddech, starając się uspokoić bijące serce.

— Przepraszam — powtórzyła Minda.

Drawde spojrzał na niego. – A tak przy okazji, „gówno” to okropne bezpieczne słowo.

< Niewykrywalny | Aktualizuj | miraż >

Ufunduj człowieka! Wesprzyj moje pisanie na Ko-fi .