Dorosły

Dorastając, nigdy nie myślałem, że życie jest bajką, ponieważ nigdy w niej nie byłem. Byłem tylko dzieckiem odkrywającym wszystko, co życie miało mi do zaoferowania. I, jak każde inne niewinne dziecko, nie miałem pojęcia, kiedy byłem narażony na całe spektrum ludzkich emocji.

Dorastając, nie miałem wielu przyjaciół, a kiedy już miałem, często byłem wykorzystywany. Wchodząc w okres dojrzewania zacząłem wychodzić ze swojej strefy komfortu. Cóż, zdobyłem kilku przyjaciół. To było jak posiadanie nieskazitelnej fasady i nikt nie mógł przez nią przejrzeć. To było wyczerpujące i męczące.

Dorastając, poznałem kilka osób, ale życie miało inne plany. Nie żałuję utraty nikogo. Każdy, kto pojawia się w twoim życiu, ma coś do zaoferowania i odchodzi, gdy życie wymaga nowych wydarzeń. W końcu trzeba pogodzić się z tym, że czasem ludzie cię opuszczają, a czasem ty opuszczasz ludzi. I to jest jedno z praw natury. To jest piękne i smutne jednocześnie.

Dorastając, zdałem sobie sprawę, że starzenie się w dorosłość jest jednym z najbardziej zmieniających życie zjawisk, ponieważ wtedy zaczynasz rozumieć ten świat. Zanurzasz się w swoich abstrakcyjnych myślach, tworząc nowe rzeczywistości.

Dorastając, doświadczyłem śmierci bliskiej osoby. To ciało było blade. Upadek gwiazdy wywołał we mnie paraliżujący ból i nadal nie pożałowałem.

Dorastając, miałem zaszczyt spotkać niesamowitych ludzi, którzy zawsze będą zajmować szczególne miejsce w moim sercu. Mógłbym przenosić dla nich góry. Stworzyłem z nimi jedne z najlepszych wspomnień i doszedłem do wniosku, że miłość i ciepło mogą uspokoić gwałtowną burzę.

Dorastając, zacząłem szukać sensu w najbardziej błahych rzeczach. Im głębiej kopałem, tym bardziej zdawałem sobie sprawę, że obejmujemy nieskończone możliwości życia i oddychania. Nic nie jest ostateczne. Wszystko, co robimy i zrobimy, minie w kilka sekund.

Dorastając, zrozumiałem, że jesteśmy nieskończeni.