Flash Fiction – Kreatywne pisanie

Mam nadzieję, że spodoba ci się ten. Daj mi znać w komentarzach.

Ewolucja wampirów

„Dajemy mu jak najwięcej eliksiru. Teraz potrzebuje świeżego osocza z ludzkiej krwi” – ​​powiedział dr Sage. Sposób, w jaki mówił i autorytet, którym emanował, sprawiły, że się wzdrygnąłem. Moja zgoda mnie zaskoczyła. Ale tak się dzieje, gdy chodzi o twoje własne potomstwo, chwytamy się za istoty, którymi jesteśmy. W tym momencie i w tym czasie jesteśmy tylko rodzicami.

Wszystko działo się zbyt szybko, zbyt szybko, żebym mógł to przetrawić. Patrzyłem przez okno w pędzącym pociągu, o takiej prędkości mówię. Wydaje się, jakby to było wczoraj, kiedy urodził się Nick. Był żywym i bystrym chłopcem. Żałuję, że nie mogłem wtedy zabutelkować jego entuzjazmu do życia i dać mu go teraz. W tamtych czasach Carrie i ja często rozmawialiśmy o tym, kim naszym zdaniem się stanie.

Jak wszyscy rodzice, mieliśmy nadzieję, że nasz syn zmieni świat.

Wyrośnie na troskliwego i kochającego wampira. Odpowiedzialny obywatel świata.

Nie mogę się powstrzymać, by nie przejrzeć jego życia, jak przebłyski w moim umyśle. To niekończący się pokaz slajdów. Widzę Carrie siedzącą na drugim końcu poczekalni chirurgicznej. Pragnąc i pragnąc powrotu do zdrowia syna. Chciałbym móc się modlić, ale nie mamy Boga. Ta koncepcja ludzkiego komfortu z jakiegoś powodu nie została nam przekazana.

Zdaję sobie teraz sprawę, jak wielką koniecznością przetrwania może być posiadanie koncepcji Boga. Czy nie pozostaję wierny sobie? Czy straciłem wiarę w istotę, którą jestem? Całe to gadanie o ludzkości.

Carrie jako pierwsza zdała sobie sprawę, że Nick nie dorównuje poziomem energii swoim przyjaciołom. Pierwsza skarga zaczęła się, gdy miał dziesięć lat. Powiedział, że chciałby się położyć. Wyglądał słabo i czasami jego policzki były zarumienione. Rumiane policzki nie są oznaką dobrego zdrowia. Chciał odpocząć, a trening piłki nożnej o północy był wyczerpujący. Ostatnia kropla nastąpiła, gdy wydawało jej się, że widzi, jak zamyka oczy, jakby spał. Nie mogła w to uwierzyć. Słyszała o ludziach śpiących, ale nigdy tego nie widziała, a u wampira było to niespotykane. Wyglądało to tak, jakby zbliżał się do śmierci. Dopiero później dowiedzieliśmy się, że rzeczywiście był.

Nick cierpiał na rzadką chorobę krwi. To był drewniany stek w jego sercu. Jako wampiry nie mamy określonej grupy krwi, każda krew nam pasuje. Nasze ciała się dostosowują. Ten proces nie funkcjonował u Nicka. Ilość krwi w jego ciele była niska, ponieważ jego ciało domagało się tylko określonego rodzaju krwi i stawał się coraz słabszy. Sam proces diagnozy odcisnął na nim piętno. Chodziliśmy od jednego specjalisty do drugiego, szukając odpowiedzi, którą moglibyśmy zaakceptować. Musieliśmy zobaczyć, jak niszczeje na naszych oczach. W głębi duszy Carrie i ja zawsze czuliśmy, że gdy tylko znajdziemy rozwiązanie, wiedzieliśmy, że nam się to nie spodoba. Z dnia na dzień stawał się coraz bardziej ludzki.

Skąd możemy pozyskać świeże ludzkie osocze? Można by pomyśleć, że do 3010 roku… moglibyśmy wyprodukować coś takiego, pomimo rzeczy dawno utraconych w ewolucji, takich jak rasa ludzka. To nie była wina Nicka. Został stworzony w zwykły wampirzy sposób. Wychował się na ludzkiej syntetycznej krwi. Tak jak reszta z nas. Teraz nagła potrzeba rzeczy, które nawet nie istnieją, była trudną do zrozumienia koncepcją.

Dr Sage skinął na nas, abyśmy weszli do jego pokoju. Jestem pewien, że wyczuł strach, jaki między nami panował. Najpierw wyjaśnił, jak trudna jest sprawa Nicka. To, na co cierpi Nick, to „składnia humanoidalna”. Jego krew zmieniała się, gdy dorastał. Zbliżał się do jego ludzkich przodków. „Uważano, że tego rodzaju zaburzenia krwi istnieją, ale teraz słyszymy o rzadkim przypadku” – powiedział. Nawet w powadze jego głosu było słychać podniecenie, nadzieję lub pasję, nie mogłem tego dokładnie rozszyfrować, ale ten „szalony naukowiec” był w nim ewidentny.

Z okularami na nosie kontynuował: „Osobiście obawiam się, że Nick zapowiada nadejście innej rasy, a może nawet powrót rasy ludzkiej” — powiedział. Patrzył na nas w sposób, który był połączeniem empatii i subtelnego podniecenia. Wyprostował kręgosłup i kontynuował: „Uważa się, że rasa wampirów jest lepsza od ludzi. To może nie być prawdą. Tak! Tak!! nasz intelekt i siła fizyczna są lepsze, ale nie możemy odczuwać emocji i bólu jak ludzie. Z biegiem czasu to właśnie te cechy pomogły ludziom przetrwać na wrogiej planecie, takiej jak Ziemia. Emocje i instynkty pozwalają ludziom bardziej zbliżyć się do otoczenia. Oni płodzili. Wtapiali się i byli częścią swojego środowiska i nazywali je swoim domem. W przeciwieństwie do nas. To jest coś, czego nie możemy zrobić do dziś. Nasza wyższość nas wyróżnia”.

Następnie dał nam obszerne wyjaśnienie, co zamierza zrobić dla Nicka. Wszystkie opcje leczenia, jakich mogliśmy się spodziewać. Serce we mnie zatonęło. Wszystko, co mówił, było w miesiącach. To było wszystko, co zostało nam z naszego chłopca……miesięcy. Ktokolwiek powiedział, że wampiry nie mogą odczuwać bólu, nie czuje tego, co ja teraz.

Dla rodzica przeżycie potomstwa to los, którego nie życzę nikomu.

Widziałam naprzeciwko mnie Carrie, patrzącą tępo przed siebie. Jej oczy były mokre, ale bez łez.

Będą pobierać próbki krwi Nicka, żeby je przechowywać. Bez względu na to, jaką grupę krwi miał, chcieli zachować. Aby zachować coś w rodzaju „banku krwi”, aby pomóc innym, którzy przyjdą w przyszłości i na badania. Mieliśmy rację… on zmieni świat. Po prostu nie tak, jak myśleliśmy.