KIM JEST BILL CHEN?

Brzęczy w powietrzu. Podąża za nim. Gdziekolwiek pójdzie. Gdziekolwiek on jest. Kiedy wchodzi do pokoju, sprowadza wszystkich do szczeniąt. Prawie tak, jakby trzymał smycz, sygnalizując pewien zachwyt nad wyraźną możliwością zbliżającego się spaceru. Na zewnątrz. Arf, arf.

Czy teraz przestaniesz się uśmiechać?

NIE.

Dlaczego nie? Czuję, że ludzie zaczną się zastanawiać.

Ciekawe, co?

Dlaczego się uśmiechasz. I dlaczego nie przestaniesz.

Czy to źle?

Kłopotliwy.

Nie mogę się nie uśmiechnąć. To moja Odpoczynkowa Twarz Chen.

Świetnie.

Muszę odebrać pralkę. Chcesz przyjść z?

Dlaczego bierzesz pralkę?

Wisiało przed domem tej dziewczyny. I nie ma nogi. I nie może podnieść pralki. Niepokoi mnie to. I szczerze mówiąc, sprawia, że ​​mam ochotę napić się coli.

Ale ty lubisz koks.

Ja wiem.

Więc w czym problem?

Nic.

[ jednocześnie ] Ty/ja się uśmiecham.

Czy można powiedzieć, że jestem przewidywalny?

Czuję, że twój uśmiech jest przewidywalny.

Uważasz, że mam ładny uśmiech?

Dlaczego mnie o to pytasz?

Bo wydaje ci się to kłopotliwe.

Więc? Pralki przeszkadzają. Wszyscy mamy swoje kłopoty. Czy zaczynasz rozważać stonowanie swojego uśmiechu?

Jak złagodzić stały element odpoczynku, spokoju i relaksu?

Czy nadal powiedziałbyś, że najszczęśliwszym momentem była wyprawa psim zaprzęgiem na Alaskę, kiedy nosiłeś futrzaną aureolę otaczającą obwód twojej twarzy?

Tak.

Czy kiedykolwiek wcześniej płakałeś?

Jestem pewien, że mam.

Jak pewny?

Całkiem pewna.

Ostatnio?

Chcę adoptować dziesięcioletnie dziecko.

Dziecko dałoby radę.

Jaka sztuczka?

Zetrzyj ten uśmiech z twarzy.

Dziesięcioletnie dziecko doprowadziłoby mnie do łez radości.

Pozwoliłbyś mu pić colę?

Pozwoliłbym jej, jemu lub im napić się coli jako uczty. Może po pół-wytężonej pracy w ogródku.

Co jeszcze byś z nią, nim lub nimi zrobił?

Oglądać sport. Tutaj.

To jest ta słynna pralka?

Tak.

To okropne.

Mówiłem Ci.

Czasami trudno powiedzieć, co naprawdę masz na myśli, mówiąc o swoim uśmiechu.

Ale nigdy nie kłamię.