„Klatka umysłu” (2022)

To zdzierstwo Se7en to grzech śmiertelny.

Napisany i wyreżyserowany przez Mauro Borrelli (z dodatkowym autorem scenariusza dla Reggiego Keyohary), zostałem zachęcony do obejrzenia jego szczęśliwej siódmej kadencji na krześle reżyserskim dzięki pierwszej niekomediowej roli Martina Lawrence'a i mojej filmowej miłości do Johna Malkovicha. Oba zostały przyćmione przez lśniące światło względnego nowicjusza w bałaganie filmu, który ma absurdalny zwrot akcji przed absurdalnym zakończeniem, kończąc 96 minut, w których echa Milczenia owiec przenikają ciągły deszcz i rytualne zabójstwa Se7en i film, którego nawet nie należy przeciwstawiać ani porównywać z arcydziełem Davida Finchera, a który ma wszelkie cechy naśladowcy.

Podobnie jak film. Makabryczne, diabelskie i satanistyczne zabójstwa „Artysty” mają współczesnego naśladowcę, a dzięki ciągłemu ulewnemu deszczowi, rytualnym, artystycznym, napędzanym przesłaniem zabójstwom (oraz scenie w bibliotece prosto z Se7en ) znajdujemy starszego niezadowolonego i traumatycznego detektyw w połączeniu z żywym, gorliwym i dociekliwym umysłem młodszego debiutanta. Spójrz na kilka bitew intelektu w Silence of the Lambs , spersonalizowane wskazówki, oczywiste ślepe zaułki, a my mamy jeszcze więcej deszczu, jeszcze więcej nudy i niedorzeczny zwrot akcji w bardzo niezapomnianym filmie.

Waszą niewątpliwą gwiazdą serialu jest występ Melissy Roxburgh jako „nieprzygotowanej na to” początkującej detektyw Mary Kelly. Być może lepiej znana z ról w serii Diary of a Wimpy Kid (książki i filmy były przez lata rytuałami przejścia z moim dorastającym synem), Roxburgh jest znakomita jako udręczona dusza poszukująca odkupienia desperacko poszukiwanego przez jej starszego partnera . Przykro mi to mówić, ale Martin Lawrence nie jest zbyt dobry w tej poważnej/prostej roli, ale John Malkovich wyróżnia się jak zawsze jako artysta w klatce z opowieścią do opowiedzenia i ceną za własne częściowe odkupienie.

Scena rzeźbiarska, gdy film zbliża się do końca, jest znakomita, ale nadal zawodzi w oczywistej przeszkodzie narracyjnej, a poza występem Roxburgha, kreacjami działu artystycznego i dekoracją scenograficzną Bena Robbinsa, mam bardzo niewiele rekomendacji dla ten film.

Nie jest tak źle, jak niedawna abominacja „White Noise” .

Myślisz, że umieścią to na plakatach promocyjnych?

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):