Niewysłowiony urok

Ageizm się zdarza. Jednak kiedy mi się to przytrafia, ageizm jest całkowicie nieuzasadniony. Staję się defensywny, zirytowany, a nawet zły, gdy ktoś za moją nieudolność obwinia starość. Mogę kiepsko wykonywać każde zadanie, którego się podejmuję, ale wiek nie ma z tym nic wspólnego.

„Oczywiście, że wiem, jak TikTok! Byłem na AOL w mediach społecznościowych, kiedy byłeś tylko błyskiem w oku swojego tatusia. A teraz przestań mnie obserwować! Nie mogę się skupić, kiedy się unosisz.

Jeśli chodzi o wiek, oto analogia, którą uważam za przydatną. Czy moje ulubione dżinsy się skurczyły, czy może ciasność była wynikiem zbyt wielu Zingerów? Gdybym był coraz grubszy, zauważyłbym to, prawda? Jedynym logicznym wyjaśnieniem jest to, że dżinsy stały się mniejsze. Starzenie jest podobne. Nie czuję, że się starzeję, więc rzeczywistość musi być coraz młodsza.

Podsumowując, miałem 22 lata na studiach i nie widzę powodu, dla którego nie miałbym mieć teraz 22 lat. Czas jest konstruktem.

Niestety, świat nie kłania się naszym osobistym złudzeniom. Z wiekiem jesteśmy oceniani niesprawiedliwie. Jest to nieuniknione. W takich chwilach oceniamy, jak postrzegają nas inni, i możemy zdecydować się na zrekompensowanie nieporozumień. Jest to pewnego rodzaju gra, a im starsza, tym trudniejsza.

Starzejące się legendy Hollywood doskonale o tym wiedziały. Piękno i młodość zawsze były towarami w branży rozrywkowej. Nie jest tajemnicą, że kobiety są najsurowiej karane, gdy te cechy zanikają. Zamiast odejść od srebrnego ekranu, gwiazdy filmowe, takie jak Bette Davis, Joan Crawford i Olivia De Havilland, dostosowały się wraz z wiekiem. Widzowie byli chorobliwie ciekawi pęknięć w niegdyś niepodważalnym uroku tych ikon, a wiele aktorek wykorzystało te oczekiwania do wielkiego sukcesu.

Zaczynając od Co się stało z Baby Jane? w 1962 roku nowy gatunek filmu wykorzystał schadenfreude. Niektórzy krytycy nazywali to hagsploitation. Inni nazywali to grand dame guignol, sztuką na cześć osławionego paryskiego teatru. Jednak termin, który wydaje się utknąć, to psycho-biddy.

Filmy psycho-biddy mają dość prostą formułę. Skoncentruj burzliwy melodramat wokół starszej kobiety. Wypełnij rolę markową nazwą z przeszłości. Oświadczam, że żadne chwyty nie są zabronione. Gwiazdce pozwolono uwolnić pełną moc swojego rzemiosła, często z oburzającymi, niszczącymi krajobrazy rezultatami. Produkt końcowy, choć jakość filmu klasy B, był często niesamowicie przyjemny.

Oto kilka psychodelicznych filmów, które uosabiają ten trend:

Rocznica (1968)

Dwukrotna zdobywczyni Oscara Bette Davis miała długą i znakomitą karierę. Jej prawie 60-letnia filmografia obejmuje takie klasyki, jak All About Eve , Of Human Bondage i Dark Victory . Pomimo jej zasłużonej sławy, role stały się nieliczne wraz z wiekiem. Podczas pierwszego z tych okresów suszy na początku lat 60. połączyła siły z byłą rywalką Joan Crawford w What Ever Happened to Baby Jane? , protoplasta filmu psycho-biddy. Po sukcesie tego projektu zagrała w kilku innych pojazdach z tego gatunku, w tym w czarnej komedii Hammer Films The Anniversary z 1968 roku.

The Anniversary przedstawia Davisa jako panią Taggart, diabelską matkę zamożnej brytyjskiej rodziny. Teraz jako wdowa rządzi trzema dorosłymi synami żelazną ręką. Jej sadystyczna manipulacja wzrasta do crescendo każdego roku w rocznicę jej ślubu. Chłopcy są nieustannie wzywani na tę specjalną randkę na noc ostrego kastrowania.

Przez cały film Davis podnosi swój sardoniczny dowcip do poziomu nie do zniesienia. Pani Taggart zrzuca bombę za bombą na swoje bezbronne potomstwo i ich towarzyszy. Postępowanie jest zarówno wywołujące skręcanie, jak i mrocznie zabawne. Chociaż The Anniversary nie jest horrorem, są chwile niepokoju społecznego, które są naprawdę przerażające. Występ Davisa to kolejka zła, która jest szokująco zabawna.

Dama w klatce (1964)

Olivia De Havilland była główną gwiazdą filmową w latach czterdziestych i pięćdziesiątych. Najbardziej znana z nominowanej do Oscara roli Melanie w Przeminęło z wiatrem , De Havilland wystąpiła w 49 filmach w ciągu swojej kariery. Pomimo tego, że była popularną i szanowaną aktorką, w latach 60. uważała, że ​​role filmowe są rzadkością. Zanim przeniosła się do telewizji, odbyła krótki, ale pamiętny pobyt w królestwie psychopatów.

Dama w klatce z 1964 roku opowiada historię Kornelii, kolejnej bogatej wdowy. Ta wielka dama dochodzi do siebie po złamanym biodrze i jest uwięziona w przenośnej windzie. Kiedy planuje ucieczkę, do jej domu trafia parada hołoty. Zaczynając od nieszkodliwego „wina”, nieproszeni goście stają się coraz bardziej niebezpieczni, aż do punktu kulminacyjnego w postaci szalonego zbira Jamesa Caana, Randalla.

Lady in the Cage to stosunkowo szorstki i pesymistyczny film jak na tamte czasy. Poza Kornelią każda postać jest drapieżnikiem, który nie ma pożytku z empatii i wyrzutów sumienia. Oglądanie dobrze utrzymanego domu zamienia się w dżunglę, ale efekt końcowy jest niepokojący w swojej ponurości. To byłoby surrealistyczne, gdyby aktorka o randze De Havillanda brała udział w takim poziomie przemocy i chaosu, iz pewnością dlatego publiczność ustawiła się w kolejce.

Kaftan bezpieczeństwa (1964)

Kariera Joan Crawford miała swoje wzloty i upadki. W 1937 roku przeszła od bycia Królową Filmów magazynu Life do „Box Office Poison” wkrótce potem. Crawford, niestrudzony autopromotor, szybko podniósł się z takich niepowodzeń, aby osiągnąć jeszcze większe wyżyny. Podczas kryzysu na początku lat 60. była orędowniczką scenariusza do filmu Co się stało z Baby Jane? a nawet poruszyła rozgłos, sugerując, że jej zawodowa wróg, Bette Davis, będzie jej współgwiazdą. Późniejszy sukces filmu wystarczył, by ponownie ożywić jej karierę i popchnąć ją do podobnych projektów.

Jej następną rolą była niespokojna Lucy w thrillerze Strait-Jacket . Film był reklamowany tak, aby obrazowo przedstawiać morderstwa toporem, a nie coś, co zwykle kojarzy się z gwiazdą jej kalibru. Ze scenariuszem Roberta Blocha z „ Psychozy ” i wyreżyserowanym przez słynnego twórcę zabawnych domów Williama Castle'a, Strait-Jacket był przygotowany na sukces kasowy i zarobił miliony.

Crawford jest urzekający w roli Lucy. W jednej chwili jest groźna, w następnej czarująca i skromna. Jej niezaprzeczalna obecność jest więcej niż zdolna przyćmić nieco nielogiczne wybryki tej historii. Niezależnie od tego, czy wymachuje toporem, próbuje uwieść adoratora swojej córki, czy po prostu kwestionuje własne zdrowie psychiczne, przedstawienie jest uciekającym pociągiem rozrywki.

Straż nocna (1973)

Elizabeth Taylor była u szczytu swoich możliwości kasowych w latach 60. 20th Century Fox uczyniło ją pierwszą aktorką, która zarobiła 1 000 000 $, kiedy obsadziła ją w roli głównej w Kleopatrze . Jej sława, już i tak ogromna, osiągnęła bezprecedensowe wyżyny przez resztę dekady.

Jednak w latach siedemdziesiątych sława Taylora zaczęła spadać. Oferty filmowe, już nie wielkości Kleopatry, odbijały się, aż tymczasowo wylądowały na czystym terytorium psychopaty z Night Watch z 1973 roku . Historia podobna do tylnego okna dotyczy jej postaci, Ellen Wheeler, która jest świadkiem wielu morderstw przez otwarte okno w sąsiednim domu.

Historia ma wiele zaskakujących zwrotów akcji, po drodze mieszając oczekiwania publiczności. Punkt kulminacyjny jest trochę drapiący się po głowie, ale Taylor idzie na całość. Występ jest świetną zabawą do oglądania i musiał być zaskakujący dla jej długoletnich fanów.

Istnieje wiele innych psycho-biddy filmów do wyboru. Powyższe to tylko mała próbka. Chociaż poruszyłem to tylko pośrednio w tym artykule, najlepszym miejscem do rozpoczęcia jest prawdopodobnie Co się stało z Baby Jane? , oryginalny i prawdopodobnie najlepszy.