Oda do sztuki

To długa tyrada o sztuce. Mam nadzieję, że ci się spodoba.

Oda do sztuki

To wszystko są nieskazitelne wyrażenia, których nie potrafię ubrać w słowa. Albo że próbuję zgłębić, ale ostatecznie gubię się w tym, czego szukam. To okno na transcendencję. To, co przekracza ludzkie pojęcie. To piękno spotyka się poza oczami.

Być może kolejne słowo zapożyczone z encyklopedii słów tak wyrafinowanych, że mają subiektywne znaczenie dla prawie każdego możliwego scenariusza… Takie słowa nie mieszczą się w kategorii definitywnie akceptowanych słów i ich znaczeń.

Zawodzą, niestety. Chodzi o to: zwykle albo tak jest, albo popadają w subiektywizm. Słowa takie jak miłość i sztuka . Brak definicji konsensusu prowadzi do ogólnego zrozumienia tego, co sztuka podkreśla, estetyki . Nazywamy to pięknem.

Wyrażanie siebie, sztuka to wszystkie sposoby, w jakie możesz wyrazić siebie. Wzywa cię. Sztuka to piękna twarz, na którą nie możesz przestać się gapić, to obraz, który doskonale z tobą rezonuje, ale nie masz pojęcia, dlaczego nie możesz odwrócić wzroku. To piosenka, której nie możesz przestać słuchać, to film, którego nie możesz się zmęczyć, i to jest poezja.

Sztuka to kreatywność. To umysł wędruje z odkrytych terytoriów ładu, jakimi są znane wiadome, w chaos nieznanych niewiadomych… Po powrocie przygoda, z braku lepszego słowa, wyraża się w obrazach, rysunkach, operach , dramat, pisma, poezja, aw najlepszym wydaniu — muzyka.

Jako forma rozrywki, która dobrze Ci odpowiada, sztuka wywołuje emocje. To całe znaczenie, jakie mu nadasz. Biorąc pod uwagę subiektywność jako soczewkę, przez którą należy oceniać sztukę, trudno jest w pełni zrozumieć emocje, jakie każde dzieło sztuki naprawdę wywołuje w człowieku.

Piosenka, która zapada w pamięć, obraz, który opowiada historię, twarz, w której nie możesz się odkochać, natura rzeczy, których nie możesz pojąć, film, który sprawia, że ​​płaczesz, miejsce, które sprawia, że ​​czujesz, że żyjesz … sztuka to wszystkie znaczenia, jakie jej nadajesz.

Być artystą to być poza normą. Kreatywność często polega na stworzeniu czegoś nowego lub innego. Nowe i lepsze to wszystko, co napędzało ludzką cywilizację: lata po latach, dekady po dekadach. W większości przypadków znaczenie każdego nowego lub istniejącego pomysłu jest rozpoznawane po śmierci twórcy.

Dlatego większość artystów jest sławna dopiero po śmierci. To jest klątwa, którą noszą artyści i niestety klątwa, na którą cierpi większość ludzi. Nie znamy wartości tego, co posiadamy, dopóki tego nie stracimy. Podobnie jak kawałek reliktu, sztuka zyskuje na wartości dopiero z upływem czasu. Jak dobre wino, czas jest najlepszym przyjacielem sztuki.

Więcej po stronie przekleństwa, które artyści muszą znieść. uschniesz! Czym jest kwiat, jeśli nie kwitnie? Artyści muszą wyrazić siebie, w przeciwnym razie ich kreatywność zostanie utracona i staną się kolejnym pracownikiem fabryki. Kolejny numer na długiej już liście wyborów zawodowych, które wynikają z samolubnych powodów twojego rodzica, który żąda tylko, abyś spojrzał na najlepiej płatną pracę i poświęcił jej całe swoje życie… Kolejna ofiara rodzicielskiej i kulturowej konstrukcji.

Pragmatyczny przypadek „Kochaj swoją rodzinę, wybieraj przyjaciół”. Jesteś wynikiem niczego, czego byłeś częścią. Powinieneś być czymś, czego świadomie pragniesz. Tu leży spełnienie samego siebie. Kłamstwa są tam, gdzie czasami leży prawda. Przeszukaj swoją świadomość i znajdź to, co czyni cię tym, kim jesteś. Wypowiedz swoje myśli! Twój język nie powinien być powstrzymywany przez jakiekolwiek konstrukty. Albo umierasz za każdym razem, gdy udajesz kogoś, kim nie jesteś. To czyni artystę. Sztuka pomaga znaleźć drogę.

Piszę, piszę i piszę, zawsze tak ciekawa, jak to się skończy. Płynąć z narracją i pozwolić duchowi sztuki kierować sprawami tej nieskażonej tyrady.

Wszyscy poeci są pisarzami, ale nie wszyscy pisarze są poetami. Sztuka różnie objawia się w ludziach.

Deidara z Naturo całkowicie wierzył, że „Sztuka to eksplozja”. Był wierny tej naturze w całym anime. Arystoteles jest artystą, Platon jest artystą, Szekspir jest artystą, Nietzsche jest artystą, Einstein jest artystą, Lil Wayne jest artystą, Picasso, Katarzyna Wielka, Leonardo da/de Vinci/Caprio, Harriet Tubman… Wielu mężczyzn i kobiet, którzy utworzyli i przekształcili kultury.

Cała ludzka cywilizacja została utworzona przez artystów! Ci, którzy kompilują księgi religijne, być może Bóg jest największym artystą. W końcu stworzył ludzi i nie możemy się w sobie nie zakochać. Najpiękniejsze stworzenia, jakie kiedykolwiek chodziły po ziemi. Kobiety takie piękne, mężczyźni tacy przystojni.

Smutna rzeczywistość jest taka, że ​​doskonałość nie istnieje… Dlatego nie wszyscy artyści i sztuki są bez wad. Artysta odrzucony w szkole artystycznej zapuszcza wąsy, a następnie rozpoczyna II wojnę światową. Niektóre są wynikiem seksu bez zabezpieczenia. Niektórzy prawdopodobnie sprawią, że to przeczytasz.

Niektórzy mimo wszystko dążą do tego, aby ich sztuka była perfekcyjna, w końcu większość osiąga tę doskonałość, a ich sztuka żyje długo po nich. Taką sztuką jest piosenka Bohemian Rhapsody zespołu Queen.

Najlepsi artyści w większości przypadków w przeszłości byli skazani na śmierć za to, że odważyli się mówić przeciwko jakiejkolwiek z góry ustalonej konstrukcji czegokolwiek, co tworzy masę i materię.

Nagrodą w przeszłości za myślenie poza ustaloną domeną norm i wszystkich rzeczy akceptowanych — czy to w kontekście religii, norm społecznych, czy czegokolwiek, co jest ogólnie uważane za nie do przyjęcia przez ludność — jest zwykle twoja głowa na końcu miecza lub inne makabryczne sposoby leczenia. Na artystów ciąży klątwa, albo pozwolono im na swobodę wypowiedzi, albo zostają ujarzmieni i w rezultacie usychają. Postęp ludzkości mógłby przybrać znacznie lepszą formę, gdyby za każdym razem, gdy ktoś miał coś nowego, co jest sprzeczne z wcześniej istniejącymi normami, nie uważano tego za kwestię religijną lub związaną z bezpieczeństwem.

Sztuka to złożone rozumienie, które wywodzi się z podświadomości. Zrozumienie tego wyznacza granicę między wolną wolą a determinizmem. Sztuka jest tym, co mnie tworzy.

A może jestem oszustem. Ani artystą, ani tym, czym jest sztuka. Kujon słownictwa i niewolnik świadomości emocji i racjonalności. Kurwa estetyki…

Mam wszystko, co mogę dać sztuce. Tak więc tutaj kończy się uznanie.