Proste, radosne wspomnienie

Kiedy byłem na studiach, piłem herbatę z przyjacielem. Było pyszne i słodkie bez dodatku cukru. Zapytałem ją, co to za gatunek. Powiedziała, że ​​nie jest pewna, ale myślała, że ​​to zielona herbata i żeń-szeń.

Po studiach przeniosłem się do Bostonu. Gdybym przypadkiem mijał herbaciarnię, zapytałbym, czy mają zieloną herbatę z żeń-szeniem. Odpowiedź zawsze brzmiała nie. To był rok 2011 lub 2012. Żeń-szeń nie był tak popularny, byłem za biedny na Whole Foods, a Mapy Google nie były tak solidne jak teraz.

Pewnego dnia poszedłem na spacer i znalazłem się w pobliżu Boston Commons. Zdałem sobie sprawę, że Chinatown nie jest daleko. Jeśli w Bostonie było jakieś miejsce, w którym byłby żeń-szeń, pomyślałem, że może tam być. Gdybym nie mógł znaleźć żeń-szenia, Chinatown zawsze oferowałoby dobry lunch.

Przeszedłem przez Chinatown, zatrzymując się przy kilku sklepach i piekarniach. Przyszedłem do znajomej restauracji. Już miałem wejść i coś przekąsić, kiedy zobaczyłem sklep po drugiej stronie ulicy, którego nigdy wcześniej nie zauważyłem. Był to maleńki sklep poświęcony w całości żeń-szeńowi.

Przeszedłem przez ulicę. Tuż przed sklepem stał bardzo stary mężczyzna oparty o laskę. Kiedy do niego podeszłam, uśmiechnął się do mnie przyjaźnie i zaprosił do środka.

Sklep był jeszcze mniejszy niż wyglądał z zewnątrz. Z przodu znajdował się duży termos lub perkolator. Po jednej stronie znajdował się mały kontuar. Były tam dwa składane krzesła, a pozostała część miejsca wystarczyła dla dwóch osób. Ściany małego pokoju były wyłożone produktami z żeń-szenia. Suszony cały żeń-szeń, suszony posiekany żeń-szeń, płynny żeń-szeń i inne małe buteleczki z napisem, którego nie mogłem odczytać.

Staruszek nie mówił po angielsku. Uśmiechał się szeroko, gdy przeglądałem wybór.

Wskazałem na torebkę suszonego żeń-szenia. Zaczął entuzjastycznie kiwać głową, jakbym dokonał dobrego wyboru. Podniosłem dwa palce. Powoli podszedł do ściany i zdjął dwie torby. Podszedł do lady i zawinął je w małą brązową papierową torebkę, którą zszył. Wskazał na tabliczkę na ścianie z napisem „Tylko gotówka”. Podałem mu banknot 20-dolarowy. Oddał mi 17 dolarów.

Zaakceptowałem zmianę i lekko skłoniłem głowę, aby podziękować. Już miałam wychodzić, kiedy delikatnie poklepał mnie po ramieniu. Wskazał na perkolator i jedną ręką naśladował drinka.

Nie spieszyłem się. Uśmiechnąłem się i pokiwałem głową na znak zgody. Wskazał jedno ze składanych krzeseł. Usiadłem.

Nalał gorącej substancji do dwóch kubków i podał mi jeden z nich. Potem usiadł obok mnie na drugim składanym krześle.

Spuściłam wzrok na swój kubek. To była herbata z żeń-szenia.

Wzięłam głęboki wdech, wdychając parę z herbaty. Pachniało ziemiście i uspokajająco. Wziąłem łyk.

Nie była to herbata, którą piłem z kolegą, ale jeszcze bardziej mi smakowała.

Starzec patrzył na mnie z ekscytacją w oczekiwaniu. Uśmiechnąłem się do niego, wskazałem na kubek i podniosłem kciuk. Zaśmiał się radośnie i skinął głową. Mnie też dał kciuk w górę.

Siedzieliśmy w ciszy popijając herbatę. Uśmiech nie schodził mu z twarzy.

Byliśmy z różnych pokoleń, różnych grup etnicznych i mówiliśmy różnymi językami. Ale oboje cieszyliśmy się dobrą filiżanką herbaty i kimś, kto siedział obok, kiedy ją piliśmy.

Kiedy skończyliśmy, wziął nasze małe kubki i postawił je za ladą.

Zebrałem swój zakup i wstałem. Zanim wyszedłem, oparł swoją laskę o ścianę, ujął jedną z moich dłoni w swoje i potrząsnął nią.

Wyszedłem. Kiedy się odwróciłem i spojrzałem za siebie, zobaczyłem go znowu promieniejącego na zewnątrz sklepu.

Wkrótce potem wyprowadziłem się z Bostonu. Nigdy więcej nie widziałem staruszka i nie wiem, czy ten sklepik nadal tam jest.

Później dowiedziałem się, że herbata, którą piłem na studiach, była jakąś ziołową miksturą z korzeniem lukrecji. Cieszę się, że mój przyjaciel się mylił.

Nie potrafię dokładnie powiedzieć dlaczego, ale to wspomnienie sprawia mi ogromną radość. To był moment spokoju i połączenia. Za każdym razem, gdy o tym pomyślę, na mojej twarzy pojawia się uśmiech. Nadal piję herbatę z żeń-szeniem, ilekroć ją znajdę. Przywołuje proste, radosne wspomnienie.