Proste rozwiązanie

Jest to kontynuacja trzyczęściowej serii fragmentów dokumentu Social Security Basic Income: A Safety Net for All Americans , który opublikowałem w marcu 2020 r. Część I: Jak by to wyglądało? zakończył się #2 i częścią II: Co mamy? zakończył się numerem 8. Ten esej zawiera tekst z rozdziału 3 „Nic do stracenia oprócz kajdan”, rozdział 4 „Inwentarz moralny” i rozdział 5 „Zabicie smoka podatkowego od wynagrodzeń”. Odnieś się do punktu 1 w serii, aby zapoznać się z krótkim wprowadzeniem do mojego celu i punktu widzenia na ten temat.

Najpierw ludzie

Pięćdziesiąt lat temu siła na rynku pracy była bardziej zrównoważona; pracodawcy i pracownicy wspólnie czerpali korzyści ze wzrostu wydajności. Od tego czasu płace nie nadążają, a mimo to klasa rządząca reaguje na dowody polityką, taką jak niedawna obniżka podatku od osób prawnych . „Twórcy miejsc pracy” przejęli kontrolę nad federalnym systemem pracy/opieki społecznej/podatków i zadbali o to, aby większość z nas nie miała wyboru i musiała pracować dla innych w pogoni za życiem, wolnością i szczęściem. Powinniśmy stawiać wolność na pierwszym miejscu, wprowadzając polityki, które zapewniają obywatelom możliwie najszerszy wybór w zakresie naszej własnej pracy. Czas spróbować czegoś innego — redystrybucji bogactwa i umożliwienia wszystkim obywatelom udziału w szybko zmieniającej się gospodarce.

Amerykańska polityka opieki społecznej stała się złożonym zestawem podatków i świadczeń, które mogą być bardzo trudne do przeanalizowania. Droga naprzód powinna być wyznaczona kilkoma wytycznymi, które pomogą nam odróżnić dobre od złych opcji politycznych. Po pierwsze, każdy dany przepis powinien podnieść więcej osób powyżej granicy ubóstwa. Po drugie, powinno zachęcać do pracy. Po trzecie, powinien nagradzać oszczędności. Wreszcie, co być może najważniejsze, powinno traktować wszystkich jednakowo. Poniżej wymieniono dodatkowe, powiązane cele, które mają kierować konkretnymi wyborami politycznymi.

1. Podnieść płace do domu dla biednych pracowników.
2. Uwolnij klasę średnią od obciążeń podatkowych, które uniemożliwiają jej posiadanie i kontrolowanie prawdziwych oszczędności.
3. Pozwól właścicielom małych firm zatrzymać lub reinwestować zyski.
4. Usuń zachęty do zaciągania długów.
5. Prawidłowa nierównowaga w traktowaniu dochodu zarobionego i niezarobkowego.
6. Cięcie wydatków podatkowych, które są wysoce regresywne.

W książce Give People Money: How a Universal Basic Income End Poverty, Revolutionize Work, and Remake the World (2018) Annie Lowrey argumentuje, że jeśli zdecydujemy, że rzeczywiście chcemy zredukować ubóstwo i nierówności, prostym i oczywistym rozwiązaniem jest dać bezpośrednio do ubogich, których nędza skupia się na ich najpilniejszych potrzebach. Dostawcy pomocy wszelkiego rodzaju, w tym organizacje charytatywne zajmujące się pomocą ofiarom klęsk żywiołowych, dochodzą do wniosku, że gotówka jest bardziej wydajna i ostatecznie bardziej humanitarna niż formy pomocy określone przez darczyńców. [1]

Michael Tanner opowiada się za stopniowym podejściem do reformy opieki społecznej, ale identyfikuje kilka zalet podejścia do dochodu gwarantowanego , takich jak większa wydajność, zmniejszony paternalizm, lepsze zachęty (do pracy i zawarcia małżeństwa) oraz skuteczne ograniczenie ubóstwa. Zmniejszyłoby to pogoń za rentą przez właścicieli ziemskich, pracowników służby zdrowia, rolników i inne grupy interesów, które czerpią korzyści z tego, że decydenci i biurokraci podejmują za beneficjentów decyzje, które sami by podjęli, gdyby otrzymali gotówkę. Świadczenia powszechne eliminują również dyskryminację związaną z ustalaniem uprawnień.

Podczas gdy konserwatyści postrzegają ubezpieczenia społeczne jako zagrożenie, dawno temu uznano je za proaktywną obronę własności prywatnej . Thomas Paine zaproponował takie programy jako bardziej humanitarne rozwiązanie problemu ubóstwa niż angielskie prawa ubogich, które narażały biednych na poniżające zapytania, wymagania dotyczące pracy i piętno społeczne. Podstawą jego planu było przekonanie, że Ziemia jest wspólną własnością; jego propozycja polegała na nałożeniu 10-procentowego podatku od spadków na właścicieli ziemskich w celu sfinansowania powszechnych emerytur, ubezpieczenia rentowego i stypendiów dla młodych dorosłych. Ponieważ każdy mógł ubiegać się o zasiłek, nikt nie byłby „zmuszony do zrzeczenia się wolności jako warunku utrzymania”. Alternatywą, ostrzegał, może być rewolucja komunistyczna, która w tym czasie stanowiła poważne zagrożenie we Francji.

Ikona konserwatyzmu Friedrich Hayek argumentował, że państwo powinno gwarantować wszystkim podstawowy poziom bezpieczeństwa dochodów finansowanego z dochodów ogólnych (w przeciwieństwie do programów w stylu Bismarcka, finansowanych z podatków od wynagrodzeń i preferowanych przez klasę średnią). Wypowiedział kilka krytycznych uwag na temat uprawnień w USA: 1) młodsze pokolenia nie będą wspierać hojnych płatności dla osób starszych w nieskończoność, 2) wiązanie świadczeń z podatkami od wynagrodzeń pozbawia ludzi możliwości dokonywania wyborów w zakresie obecnej i przyszłej konsumpcji, których powinni dokonywać dla siebie, 3) państwo nie powinno stopniowanie świadczeń (kolejny link do zapłaconych podatków) na podstawie tego, kto „zasłużył” na nie, 4) Zdarzenie objęte ubezpieczeniem popada w ubóstwo, więc świadczenia powinny być uzależnione od dochodów, oraz 5) Odniesienie do „zarobionych” świadczeń jest oszukańcze, ponieważ system faktycznie redystrybuuje dochody „od młodych i szczęśliwych do starych i nieszczęśliwych”.

Jak zauważa Yuval Noah Harari w swojej książce z 2018 roku, 21 lekcji na XXI wiek:

[Musimy] uczciwie przyznać, że modele społeczne, gospodarcze i polityczne, które odziedziczyliśmy z przeszłości, są niewystarczające, aby sprostać takiemu wyzwaniu. [Nowe modele] powinny kierować się zasadą ochrony ludzi, a nie miejsc pracy. Wiele zawodów to mało inspirująca harówka i nie warto ich oszczędzać. Nikt nie marzy o byciu kasjerem. Zamiast tego powinniśmy skupić się na zaspokajaniu podstawowych potrzeb ludzi oraz ochronie ich statusu społecznego i poczucia własnej wartości.

Przedsiębiorca i kandydat na prezydenta 2020, Andrew Yang, oświadczył w swojej książce The War on Normal People: The Truth About America's Disappearing Jobs and Why Universal Basic Income is Our Future (2018), że UBI jest odpowiedzią na nasz problem z zatrudnieniem. Nazywa głuche naleganie establishmentu na wadliwe dane i politykę „wojną z normalnymi ludźmi”, którą musi zakończyć elastyczne przywództwo i odwrócenie polityki publicznej. Na przykład kwestionuje główne założenie, że hipotezę efektywnego rynku można zastosować do pracy, zwłaszcza dzisiaj. Przekwalifikowanie nie było skuteczne, a teraz jest jeszcze mniej obiecujące:

Problem polega na tym, że nowe miejsca pracy prawie na pewno będą znajdować się w innych miejscach niż istniejące i będą mniej liczne niż te, które znikają. Na ogół będą wymagać wyższego poziomu wykształcenia niż wysiedleni pracownicy. I jest bardzo mało prawdopodobne, aby wysiedlony pracownik przeprowadził się, zidentyfikował potrzebę, zdobył umiejętności i wypełnił nową rolę. [2]

David Graeber ( Bulshit Jobs , 2018) również wskazał na UBI jako preferowaną alternatywę dla status quo, w którym miliony ludzi marnują swój czas i inne zasoby na niepotrzebną pracę. Zwraca też uwagę na absurdalność naszej sytuacji: „Trudniej wyobrazić sobie pewniejszy znak, że ma się do czynienia z irracjonalnym systemem gospodarczym, niż fakt, że perspektywa wyeliminowania harówki jest uważana za problem” (kursywa oryginalna ) .

[1] Uniwersalny dochód podstawowy (UBI) jest bezwarunkowy (tj. nie wymaga pracy) i jest wypłacany osobom fizycznym, a nie gospodarstwom domowym. Wielu określa to również jako gwarancję dochodu podstawowego (BIG).

[2] Zob. również Pułapka technologiczna: kapitał, praca i władza w dobie automatyzacji , Carl Benedikt Frey (2019).

Zastrzeżenia

Nie wszyscy są przekonani, że UBI zadziała. Na przykład Bob Greenstein twierdzi, że w rzeczywistości zwiększyłoby to ubóstwoponieważ odbywałoby się to kosztem istniejących programów opieki społecznej. Zakłada jednak, że Social Security i Medicare pozostałyby nietknięte, że większość UBI byłaby finansowana z dodatkowych podatków i że byłaby niepopularna, ponieważ byłaby dostępna dla osób bezrobotnych, ale nie starszych ani niepełnosprawnych. Mówi, że programy sprawdzające środki działają, ponieważ przetrwały. Jest to polityczny odpowiednik hipotezy efektywnego rynku — twierdzenie, że gdyby było to wykonalne, już byśmy to mieli, a zatem nie jest wykonalne. Nie jest sam. Ilustruje to wyzwanie, przed którym stoimy, przekonując Amerykanów przyzwyczajonych przez wiele dziesięcioleci do podatków od wynagrodzeń i programów wynagrodzeń, że nadszedł czas, aby spróbować czegoś innego. Istniejące programy działają dla wielu osób (zwłaszcza tych, które je autoryzują, finansują lub administrują) i naturalnie, nie mają motywacji do wspierania zmian. Nie wystarczy moralnie uzasadnić UBI. Ciężar spoczywa na zwolennikach przezwyciężenia wyzwań fiskalnych i wykazania, że ​​proponowana redystrybucja dochodów przyniesie korzyści zdecydowanej większości Amerykanów.

Krytycy wyrażają zaniepokojenie, że UBI zmniejszyłoby motywację do pracy. Przy rekordowo niskim udziale w sile roboczej można obawiać się pogorszenia sytuacji. Powinniśmy jednak przyjrzeć się bliżej przyczynom. Gdyby obecne zachęty były wystarczające, obserwowalibyśmy inne statystyki. W Stanach Zjednoczonych jesteśmy szczególnie wrażliwi na socjalizm jako siłę wyrównującą, która niszczy zachęty. Być może ten strach doprowadził nas do zniszczenia bodźców, kierując się w stronę drugiej skrajności — zinstytucjonalizowanych transferów dla bogatych. Amerykańskich pracowników może nie obchodzić, czy ich podatki przynoszą korzyści biednym, czy bogatym, ale wpływ na ich dochody, dobrobyt i motywację do pracy jest taki sam w obu przypadkach. W swojej książce z 2018 rCzy amerykański kapitalizm może przetrwać?: Dlaczego chciwość nie jest dobra, możliwości nie są równe, a uczciwość nie uczyni nas biednymi , Steven Pearlstein zilustrował efekt makroekonomiczny, dostosowując słynną krzywą Laffera w kształcie odwróconej litery U, aby stworzyć to, co nazywa krzywą Pearlsteina , wykres z produkcją na osobę na osi y i poziomem nierówności (dochodów) na osi x. Każda skrajność daje praktycznie zerową moc wyjściową; maksimum leży gdzieś blisko środka.

Częściej spotykane obiekcje wobec dochodu podstawowego mają charakter emocjonalny; mogą odzwierciedlać ogólną niechęć do pracy i niechęć do tego, że inni radzą sobie bez niej, połączoną z odziedziczonym poczuciem winy, że na prawo do istnienia trzeba sobie zasłużyć. Niektórzy uważają nawet, że dochód gwarantowany na poziomie ubóstwa będzie tak atrakcyjny dla ludzi, którzy już pracują lub są w pełni zdolni do pracy, że całkowicie opuszczą rynek pracy, chcąc wykorzystać „nasze pieniądze” na samolubne, destrukcyjne działania:

Praca daje znacznie więcej niż wypłata. Na podstawowym poziomie praca zajmuje nasz czas, który sam w sobie może być całkiem dobry. (Czy chcesz żyć w świecie pełnym młodych mężczyzn, którzy nie muszą pracować?) Być może, co ważniejsze, praca uwalnia nas od naszych pasji, kierując je do celu poprawy społecznej, tworząc społeczeństwo charakteryzujące się wzajemnym wkładem, wzajemna zależność i wzajemny obowiązek. W świecie UBI ci, którzy zdecydują się pracować, będą wspierać tych, którzy zdecydują się tego nie robić — nie tych, którzy nie mogą pracować, ale tych, którzy nie chcą. To naprawdę byłby świat twórców i biorców.

Autor tego fragmentu z dumą przyznaje, że jest to paternalizm , ale niestety nie jest odosobniony w swoim cynizmie.

Oprócz obawy o uzależnienie od jałmużny, konserwatyści sprzeciwiają się systemom dochodu podstawowego z obawy, że pieniądze zostaną niewłaściwie wykorzystane, na przykład do finansowania nawyków narkotykowych. Jednak przegląd 30 badań Banku Światowego na ten temat nie znalazł dowodów na to, że bezwarunkowe transfery zwiększyły spożycie alkoholu i tytoniu .

Ten podwójny standard w odniesieniu do UBI – zakładając, że inni dokonaliby gorszych wyborów niż my sami – jest również widoczny w danych ankietowych przedstawionych przez laureatów Nagrody Nobla i ekonomistów behawioralnych Esther Duflo i Abhijita Banerjee, wskazując, że 49 procent respondentów uważa, że ​​„wielu ludzi” przestałby pracować, gdyby gwarantowany dochód wynosił 13 000 USD rocznie. Jednak tylko 12 procent z nich stwierdziło, że sami przestaliby pracować. Jako weryfikację rzeczywistości autorzy przedstawiają również dane empiryczne dotyczące Alaska Permanent Fund, funduszu powierniczego ds. tantiem mineralnych. Od 1982 roku państwo wypłaca roczne dywidendy w wysokości średnio około 5000 dolarów na gospodarstwo domowe. Udział siły roboczej nie został naruszony; w rzeczywistości wydaje się, że zwiększone wydatki na konsumpcję stworzyły więcej miejsc pracy (w niepełnym wymiarze godzin).

Oczekiwanie, że znaczna liczba ludzi przestanie pracować, jest nieracjonalne, ponieważ dochód podstawowy zastąpiłby cały dochód płacowy tylko dla bardzo małej części pracowników. Zdecydowana większość chce więcej i nadal miałaby mnóstwo okazji i motywacji do dalszej pracy. UBI faktycznie zwiększyłoby motywację do pracy, ponieważ w przeciwieństwie do zasiłków dla bezrobotnych, które prawdopodobnie zastąpiłyby, nie znikają one po powrocie do pracy.

To, co ludzie robią ze swoją korzyścią, nie jest naszą sprawą; to właśnie oznacza „bezwarunkowy”. Niektórzy bez wątpienia dokonają złych wyborów. Ale to nie usprawiedliwia wstrzymywania wyboru lub dokonywania wyborów dla potrzebujących – polityka, która nikogo nie chroni, a jednak szkodzi wszystkim, którzy szukają pomocy. Możemy mieć nadzieję, że nie tylko pomoże tym, którzy mają niewielkie lub żadne inne zasoby, w uzyskaniu odpowiedniego schronienia, pożywienia i opieki zdrowotnej, ale ostatecznie pomoże im w uzyskaniu zatrudnienia, ponieważ jest to klucz do życia powyżej poziomu egzystencji. Powinien zapewniać o wiele większy wybór, usuwając część presji, by zaakceptować złą pracę i uzupełniając wszelkie realizowane płace i świadczenia. Niektórzy pracodawcy będą mieli pokusę, by przejąć gwarancję dochodu dla siebie, zmniejszając odszkodowanie. W niektórych przypadkach, na przykład osoby prowadzące działalność na własny rachunek, które mogą utrzymać ich w biznesie. W innych będą musiały oferować wyższe niż dotychczas płace osobom, które nie muszą już akceptować mniej, aby zaspokoić podstawowe potrzeby i/lub spełnić wymagania dotyczące pracy pomocy publicznej.

Nie wiemy, jak to się potoczy, a jedyne, czego możemy być pewni, to to, że wpłynie to na miliony stosunków pracy. Nie wszyscy (a może nikt) nie będą zadowoleni. Jednak trudno będzie im twierdzić, że pomimo hojnego zastrzyku bezwarunkowego dochodu nisko opłacani pracownicy lub ich pracodawcy znajdują się w gorszej sytuacji.

Następny esej z tej serii będzie kontynuacją części III: Jak dostać się stąd tam? Będzie zawierał dodatkowy tekst z rozdziału 3 „Nic do stracenia oprócz kajdan” i rozdziału 5 „Zabicie smoka podatkowego z listy płac”.