ziemia obiecana

czy natura nie jest hojna. czy dojrzały owoc nie jest wystarczająco słodki jak na nasz gust? dlaczego musimy harować w pudle przez trzysta dni w roku tylko po to, by móc cieszyć się pozostałymi oszczędzonymi tygodniami? z czyjego nakazu ten sposób życia stał się normalnością? czy Bóg nie pobłogosławił nam tej ziemi, abyśmy mogli czerpać z niej bezgraniczne radości? dlaczego więc przez większość czasu musimy być zredukowani do robotników, żyjących w wielkim złudzeniu, że jest to jedyny sposób na życie – przez większość życia jak maszyna. Gdzie są rozkwity kreatywności, które zapoczątkowały erę oświecenia, teraz, gdy wszyscy uczniowie są zmuszeni uczyć się, są przestarzałymi teoriami i umiejętnościami, które nie mają żadnej realnej, wymiernej wartości poza domkiem z kart, w którym funkcjonuje ten system. czyż nie jest najbogatszym człowiekiem, który może leniuchować nad stawem w ciepłe lato, wygrzewać się w cieple słońca, jeść owoce z drzew i tworzyć z ziemi to, czego tak pragnie, aby zaspokoić swoje potrzeby? co ten człowiek ma? nic. byłby najbiedniejszym człowiekiem na świecie. jednak ludzie pracują jak psy, aby osiągnąć choć odrobinę tego, co posiada ten człowiek. jak trudne może być patrzenie na to wszystko i uświadomienie sobie czystej głupoty tego. jakie to wszystko jest śmieszne. jak absurdalne wydaje się zwykłe życie.

pracować po 16 godzin dziennie, aby twoja żona i dzieci — tylko po to, by je widywać — nigdy nie mogły spędzić z nimi czasu. za które przelewacie krew, pot i łzy, wasze dzieci, aby nie widzieć jak dorastają. nad czym w ogóle pracujesz? po co pracujesz? czy to musi być w ten sposób? gdzie leży nić prowadząca do ucieczki z tego daedalicznego labiryntu, który drwi z nas na każdym zakręcie? ziemia obiecana eden, która kiedyś do nas należała, jest o krok stąd, a jednak przepaść, która rozciąga się między wizją jej istnienia a pewnością własnego kroku, spogląda wstecz jak niedokończony sen aż do ostatniego tchnienia.