Zwykła pętla

W swoim czasie przeszedłem tysiące pętli. Niektóre znajdowały się w pobliżu kilometrowego kręgu, w którym mieszkaliśmy, kiedy byłem młodszy, inne znajdowały się na betonowych chodnikach w podmiejskiej dzielnicy naszego poprzedniego domu, a setki były wokół kempingów i na szlakach podczas naszego życia w drodze.

Spacer, w którym początek i koniec są takie same, wydaje się bezcelowy. Okazuje się, że nigdy nie będzie i nigdy nie było.

Dzisiaj śnieg przykleja się do rzepów moich mankietów, ale nie do ulicy. Po drodze zbieram białe płatki, ale nie czuję się nimi obciążony. Są biżuterią zimy i błyszczałyby, gdyby było słońce.

Stosy sięgają oblodzonymi palcami w drogę. Ich lodowe szadźe są tak kruche, że pękają przy najmniejszym nacisku. Są śliczne, ale co trzeci krok stawiam stopę na krawędzi, żeby usłyszeć chrupnięcie. W ten sposób są piękne zarówno wizualnie, jak i dźwiękowo.

Dalej pod górę płatki sypią się gęściej, więc mój wzrok nie jest tak niezawodny, jak zwykle. Chociaż nie więcej niż dziesięć działek od mojego domu, nie widzę go. To pocieszające, ponieważ mogę uwierzyć, że dzikość istnieje, gdy skośne dachy nie wypełniają linii horyzontu.

„Istnieją dowody, że tu byłem, ale są one skąpe. Moja obecność została wypełniona, moje krawędzie zostały wygładzone. Jestem nagim wspomnieniem. ”

O tym, że osiągnąłem szczyt, mogę powiedzieć tylko po wyrównaniu chodnika pod moimi stopami. Nie zależy mi na poczuciu otulenia w żadnych innych okolicznościach, ale wyprostowany w burzy białych płatków mi to odpowiada.

Przejeżdża samochód i za tylną szybą pojawia się sylwetka fali. Oczekuje się, że się odwzajemnię, więc unoszę dłoń bez rękawicy i naśladuję ten gest. Nie jestem pewien, czy to widzieli, a jeśli nie, odczuwali odrobinę niezręczności w szkole podstawowej, że moja fala przeszła niezauważona, więc nie była warta zrobienia.

Nadchodzi czas, aby skręcić w bardziej ruchliwą ulicę. Trzydzieści pięć mil na godzinę to prędkość, z jaką przejeżdżają samochody, wyrzucając z opon pociski błota pośniegowego. Zwiększam głośność głosu dochodzącego ze słuchawek w moich uszach, żeby słyszeć ponad tarciem gumowej nawierzchni.

Kiedy znów jestem na swojej ulicy, widzę niewyraźne ślady podeszwy buta na spłaszczonych stosach śniegu wzdłuż krawędzi drogi. Jest duża szansa, że ​​te wcięcia są moje, ponieważ jest to ścieżka, którą często podążam. Mogą też pochodzić od sąsiada. Być może obaj dzieliliśmy kawałek ziemi w różnych czasowo wszechświatach.

Jadąc na mój podjazd, czuję lekki smutek, że ta pętla już prawie się skończyła. Potem patrzę w dół na asfalt i widzę, że śnieżna zasłona rzeczywiście zaczęła się kleić. Jest cienka warstwa, która przesunęła się po lekko żwirowej fakturze chodnika i jest tam mój ślad odcisku stopy. Istnieją dowody, że tu byłem, ale są one skąpe. Moja obecność została wypełniona, moje krawędzie zostały wygładzone. Jestem nagim wspomnieniem.

To zdarzało się już wcześniej. Na plaży wgniecenia po piętach i palcach u nóg zostały szybko wyczyszczone przez wodę. Zostały uniesione przez wiatr i wypełniły te same ślady innych śladów w piaszczystym przejściu między wodą a ziemią.

To zdarzało się już wcześniej. Kiedy postanawiam starannie złożyć pranie moich dzieci, zamiast pisać linię, która od wielu dni odbija się od mojej głowy. Gdy czytam im historię, którą kocham, ale teraz ich obecność również zostanie na niej odciśnięta. Gdy inni ludzie przenikają mnie nawet w godzinach, w których nie znajdują się w mojej fizycznej przestrzeni.

To się powtórzy. Będę napełniony i napełnię innych. Oba będą dobre, oba będą bolesne. Zniknę tylko po to, by znów zostawić ślady stóp.

Zostawię swoje ślady na ulicy iw zaspie śnieżnej i mam nadzieję, że na początku lub na końcu pętli, w sercach kilku bliźnich.