Dokąd zmierzamy?

Obserwacja podróży i przyszłego kierunku samochodów bez kierowcy.

Po zdobyciu nowej pracy znalazłem możliwość powrotu do domu pieszo. Pracując przez prawie dekadę w pociągach w centrum Londynu, było to nowe doświadczenie. Pozwoliłoby mi to zachować aktywność, jednocześnie oszczędzając koszty. Wygraj, wygraj.

Jednak idąc do domu, szybko zdałem sobie sprawę, że chociaż drogi miały chodniki, osoby, którym powierzono ich tworzenie, wyraźnie nie chodziły po ścieżce. Często zdarzały się skrzyżowania bez kolorowych świateł. W połączeniu z tym, że kierowcy rutynowo nie włączają kierunkowskazów przed skrętem, a pojazdy traktują kierunkowskazy jako akcesoria, a nie funkcję z funkcją, sprawia to, że pokonywanie takich dróg jest co najmniej trudne. Następnie są ścieżki, które są częściowo wyposażone w kolorowe światła. Są one w jakiś sposób bardziej niebezpieczne niż ich brak, ponieważ nie jest jasne, która część drogi jest objęta takimi światłami.

To nie jest nawet rozliczanie tras, które obejmują chodniki, które nagle się kończą.

Dlaczego to wszystko mówię?

Czytając książkę Niewidzialne kobiety autorstwa Caroline Criado Perez ( 2020 ), autorka podkreśla, w jaki sposób transport został zaprojektowany tak, aby faworyzować mężczyzn i ich zwyczaje podróżnicze w stosunku do kobiet. To doświadczenie, które podkreśliłem, jest być może refleksją.

Kierowcy, historycznie zdominowani przez mężczyzn, nie mieliby żadnych problemów z opisaną sytuacją. Posiadanie świateł o ograniczonej liczbie kolorów umożliwia kierowcy ocenę sytuacji i płynną jazdę. Żadnych przypadkowych świateł zatrzymujących drogę. A co do wskaźników, czy to ma znaczenie? W końcu to skręt w lewo. Nie miałoby to znaczącego wpływu na innych kierowców. W niektórych przypadkach, chociaż pieszy ma pierwszeństwo, kierowcy wyrażają swój gniew i obwiniają takiego pieszego, gdy pojawiają się problemy.

Istnieje jednak większy niepokój. Samojezdne samochody.

W książce Hello World autorstwa Hannah Fry ( 2018 ) przedstawia obawy związane z samojezdnymi pojazdami i związane z nimi wyzwania. Przede wszystkim, jeśli zawsze ustępuje miejsca innym, istnieje duże ryzyko, że może być „zastraszany”.

Ale jaka jest alternatywa?

W przypadku Fry'a chodziło o budowę dróg podobnych do autostrad. To jest zrozumiałe. Brak rozpraszania uwagi, mniejsze ryzyko i brak zastraszania pojazdów.

Brzmi wspaniale.

Jednak wracając do Perze i jej ustaleń, takie zmiany prawdopodobnie będą miały negatywny wpływ na kobiety i tych, którzy nie skorzystaliby z takich usług. Jeśli drogi mają być bezpieczne dla kierowców, oznaczałoby to blokowanie pieszych i rowerzystów.

Faworyzowałyby one jedną grupę populacji kosztem drugiej. Poza tym pojazdy i ich właściciele płacą o wiele więcej podatków niż pieszy i rowerzysta.

Innymi słowy, jaka jest możliwość, że drogi takie jak ta, którą opisałem, wzrosną? Jaka jest przyszłość, którą projektujemy? Czy projektujemy świat, który byłby lepszy dla wszystkich, czy dla eliksiru populacji?

Być może teoria o bezpiecznych drogach samojezdnego samochodu to fikcja. Być może samochody mogłyby współistnieć z obecnym interfejsem. W tym przypadku pojawia się problem wózków, a co za tym idzie, jak pisze Fry, samochodów, które można „zastraszyć”.

Ponadto, czy moglibyśmy mieć pojazd, który stwarza ryzyko zagrożenia dla pasażera? Podczas gdy z moralnego punktu widzenia możemy zrozumieć argumenty, że jeśli samochód tak uzna, naraziłby życie swoich pasażerów, aby ocalić życie lub dziecko lub grupę osób. Jeśli jednak nasze życie jest zagrożone, czy włożylibyśmy pieniądze w taki przedmiot?

W końcu, chociaż problem wózków się pojawia, firmy motoryzacyjne mają nieodłączną korzyść w postaci konsumenta. Kierowca/pasażer.

To nie jest artykuł opisujący, jak powinny działać samochody autonomiczne. Nic nie wiem. Zamiast tego ma na celu czerpanie z nauk Sokratesa. „Jedyną prawdziwą mądrością jest świadomość, że nic nie wiesz”. ( 2023 ) Po prostu zauważyłem problem i nie jestem pewien wykonalnej ścieżki, dzięki której problem nie ulegnie pogorszeniu. Drogi nie zostały zaprojektowane dla wszystkich osób, które z nich korzystają. Jeśli Perze przypisuje to brakowi różnorodności, a sztuczna inteligencja jest powszechnie uznawana za brak różnorodności, czy powinniśmy się martwić?