JAN

John Perkins to mój dziadek. W momencie kręcenia tego filmu miał 87 lat. Teraz ma 91 lat. Urodzony ze skromnych początków w okresie międzywojennym, jego życie przeczy wielu oczekiwaniom, jakie stawia przed nim urodzenie, okoliczności i wiek. Jego pochodzenie nie należy do tych, które wielu kojarzyłoby ze sztuką, a jednak dążył do kreatywności z entuzjazmem, który do dziś kształtuje moje zainteresowania. Po przeżyciu raka i poważnego zawału serca w ostatnich latach, John zachował swój zwyczaj pokonywania niekorzystnych szans.

„Kiedy mieszkasz sam, musisz znaleźć jakieś ujście”.

Po początkowych wahaniach i pewnym zdumieniu John zgodził się pracować ze mną nad tym projektem i tak zaczęliśmy na poważnie latem 2019 roku. Nagraliśmy około dwóch godzin rozmów podczas trzech różnych okazji. Opowiedział historię pierwszej miłości, swoją nastoletnią obsesję na punkcie motocykli, naukę gry na klarnecie i gitarze klasycznej oraz niegasnącą pasję do Mozarta i Dickensa. Niestety, większość tych interakcji nie mogła znaleźć się w ostatecznej wersji tego filmu, ale starałem się jak najlepiej przedstawić kluczową narrację z jego życia w ograniczonym czasie.

„Jeśli ja mogę to zrobić, każdy może”.

Podczas gdy nasza rozmowa ciągnęła się, John natrafił na wspomnienia, które zdawały się przywoływać widoczne uczucie nostalgii, miłości i straty. Jego usposobienie jest zwykle powściągliwe, ale gdy stopniowo pogrążał się w procesie opowiadania tej historii od nowa, jego język ciała i ton głosu zdradzały stopień wrażliwości, który rzadko widuję. Mam nadzieję, że ten krótki film odzwierciedlił to zgodnie z prawdą i uchwycił żywe doświadczenie osoby, która znajduje się teraz w schyłkowych latach swojego życia.

Muzyka: „Is Love What You Don't Know” FS Blumn i Nils Frahm

„Nie jestem świadomy niczego, czego żałuję, zawsze myślę, że miałem dobre życie”.