Kochanie | Historia flash fiction

Dłonie Dawn obejmowały ciepłą filiżankę herbaty – pyszną mieszankę ziół, bez kofeiny – gdy patrzyła przez zakrzywione okno, które zajmowało całą ścianę. Tam na dole paradoksalny widok: w jaki sposób neony i jasne reklamy sprawiają, że Argon jest tak ciemny?

Za nią, na wysokim materacu, najpotężniejsza kobieta w całym mieście, jej nagie ciało owinięte czarną jedwabną szatą. Dawn miała na sobie ten sam rodzaj szaty, której niemożliwa faktura pieściła jej skórę.

Była już w tym wszystkim zakochana. Uczucie ciepłej, czarnej drewnianej podłogi na podeszwach bosych stóp; Szkarłatna ściana za łóżkiem; Ukryte linie ciepłego światła, które oświetlały wszystko, zalewając pokój delikatnym blaskiem; Ciemne, eleganckie meble; Jedwabiste perfumy w powietrzu.

Nie mogła jednak. Nie powinna pozwolić się zakochać. Nie z kobietą, która dosłownie posiadała miasto. To oczywiście nie była poważna sprawa. Miłej nocy, dziewczyno , powiedziała sobie, podziwiając widok, własność Atlanta Incorporated. Ale nie oszukuj siebie .

– Doktorze Mirkowic – zawołała panna Atlanta i nogi Dawn się roztopiły. Uwielbiała nazywać ją „lekarką”.

Odwróciła się i zobaczyła najpotężniejszą istotę ludzką na planecie, jej krótkie, srebrne włosy doskonale kontrastowały z czernią szaty, jej ciało otoczone łóżkiem, które zdawało się unosić na cienkiej linii pomarańczowego światła. "Tak proszę pani?"

„Chodź do łóżka, kochanie”.

Jak mogła się nie oszukać? – Jak sobie życzysz, panno Atlanto.

< Kolory | Kochanie | Mądry chłopak >

Ufunduj człowieka! Wesprzyj moje pisanie na Ko-fi .