Kropla mądrości #7

Nasze ciało ewoluowało, aby zminimalizować zużycie energii, więc logiczne jest, że obwód neuronalny naszego mózgu odpowiedzialny za dziecięcą miłość do rodzica został przekonfigurowany w obwód nerwowy miłości romantycznej w wieku dorosłym. Jest to naukowa podstawa do badań nad stylami przywiązania w dzieciństwie.

Pionierskie badanie przywiązania nosi nazwę zadania w dziwnej sytuacji. Badanie rozpoczyna się od wejścia dziecka i jego opiekuna do pokoju z nieznajomym. Dziecko może wędrować tak swobodnie, jak chce. W pewnym momencie badania opiekun odchodzi, a dziecko zostaje samo z nieznajomym. Po chwili opiekun jest proszony o powrót do pokoju

Dzieci, które znalazły się w takiej sytuacji, reagują na jeden z czterech sposobów, a każdy z nich jest zdefiniowany jako odrębny styl przywiązania:

1. Dziecko wchodzi w interakcję z nieznajomym, gdy jego opiekun jest w pokoju, jednak gdy opiekun wychodzi, dziecko staje się wyraźnie zdenerwowane. Kiedy opiekun wraca, dziecko w widoczny sposób wyraża radość z powrotu opiekuna. Przekłada się to na bezpieczny styl przywiązania.
2. Dziecko nie jest szczególnie zainteresowane interakcją z opiekunem i nie wyraża żadnych widocznych emocji, gdy opiekun odchodzi. Po powrocie opiekuna dziecko ponownie nie przejawia żadnych widocznych oznak radości. Przekłada się to na lękowo unikający (niepewny) styl przywiązania.
3. Dziecko jest zestresowane, zanim opiekun jeszcze wyjdzie z pokoju. Kiedy opiekun wychodzi i wraca, dziecko jest przywiązane i trudne do pocieszenia. Przekłada się to na niespokojny, ambiwalentny (oporny, niepewny) styl przywiązania.
4. Dziecko jest zdezorientowane i przyjmuje dziwne postawy, zwłaszcza podczas rozłąki z opiekunem. Przekłada się to na zdezorganizowany styl przywiązania.

Aby dowiedzieć się więcej na ten temat, obejrzyj odcinek #59 podcastu Huberman Lab

Aby przeczytać poprzedni post z serii, kliknij tutaj .

Tagi: #miłość #związki #przywiązanie #mózg #neuronauka #nauka