Nadruk

Nieco ponad cztery lata temu straciłam mamę z powodu raka. Przez długi czas głęboko się smuciłem. Moja przyjaciółka straciła mamę rok przed moją. Powiedziała, że ​​myślała, że ​​wie, czym jest smutek, dopóki nie straciła mamy. I to właśnie głęboki smutek powstrzymywał mnie przed mówieniem o tym publicznie, aż do teraz. Ten wiersz opowiada o żalu po tym, jak najgorsze już minęło. Wciąż za nią tęsknię.

Czas mija zbyt szybko
A potem nie było Cię tam
Tylko Twój odcisk na krześle.

Zarys, wcięcie
Jest wyszeptanym dźwiękiem
życia, które kiedyś znałem
Kiedy stąpałeś po ziemi.

Wspomnienie teraz,
Wspomnienie zdobyte.
To pamięć ceniona
To jest w moim sercu, przykuty.

To wieczne wspomnienie
Które zawsze pozostanie,
O głosie wciąż pamiętanym,
O uścisku, który wciąż plami

Ta część mojego serca,
Która wciąż rozbrzmiewa echem
Przestrzeni, którą kiedyś posiadałeś,
Części, którą wypełniłeś.

Wypełniam go teraz
Wspomnieniami o tobie
Tych, których kochasz
I cennych też.

Wciąż słyszę twój głos
Silny i odważny,
Jakbyś mógł dosięgnąć mnie
zza grobu.

Wciąż czuję twoje serce,
które daje mi nadzieję,
łagodzi moją udrękę
, więc mogę sobie poradzić.

Twoja radość życia
Twoja energia żyła
By podnieść dzień
Był twoim własnym darem.

Ale teraz to minęło,
Ten dzień minął,
Chociaż w mojej pamięci
Zawsze będzie trwał.

Wciąż cię pamiętam
Kiedy siedzę i patrzę
W miejsce, w którym kiedyś siedziałeś,
Twój odcisk wciąż tam jest.

Prawa autorskie © 2023 Charlotte Clark