„Pamiątka” (2000)

Najlepsze z Christophera Nolana — tom 1.

Film, który zapoczątkował mój ponad dwudziestoletni kinowy romans z szaleństwem Christophera Nolana i chociaż wiedza techniczna i przekraczanie granic towarzyszyły Incepcji, Interstellar i Tenet, Memento nadal pozostaje moim ulubionym filmem wszechczasów Christophera Nolana i rzeczywiście jego najlepsze osiągnięcie w historii. Jest to kamień probierczy dla tematów, które przenikały wszystkie jego filmy w całej jego karierze i nieco kontynuacja jego kinowego debiutu z 1998 roku .. Tematy takie jak dyslokacja, zawodność pamięci, elastyczność zasady czasu, sny, sny we śnie, rzeczywistość, strata, żal i cały koszyk ludzkich emocji, które otaczają samą naszą egzystencję, wszystkie łączą się w soczewce Christopher Nolan i wszyscy doskonale połączyli się dla mnie na przełomie tysiącleci, kiedy moja miłość do Salvadora Dali zaprowadziła mnie do książek o egzystencjalizmie, koncepcjach i teoriach dotyczących życia oraz naszych wspólnych doświadczeniach, a potem Christopher Nolan stworzył prawdopodobnie swoje pierwsze arcydzieło w pierwszym roku studiów. zupełnie nowe stulecie.

Wciąż mam oryginalne DVD importowane z USA, gromadzące międzygwiezdny kurz na półkach z książkami wraz z innymi dziesięcioma filmami Christophera Nolana. Spośród jedenastu filmów z kinowego kanonu Christophera Nolana w chwili pisania tego tekstu ( Oppenheimer jest w fazie postprodukcji, a jego premiera zaplanowana jest na jesień przyszłego roku), uwielbiam, naprawdę uwielbiam 9 środkowych filmów ( Prestiż to prawdopodobnie jego drugie arcydzieło ) i mam zastrzeżenia tylko do jego debiutanckiego filmu i jego najnowszego wydawnictwa, Tenet, które uznałem za niewiarygodne pod względem artystycznym, ale zagmatwane i nieciekawe. Jeśli masz wolną godzinę, napisałem obszernie i bez spoilerów o każdym z tych jedenastu filmów, a mój artykuł na blogu opus można znaleźć pod ostatnim akapitem wprowadzającym.

Ponieważ musimy wrócić do majestatu Memento iz listy obsady obejmującej zaledwie 13 uznanych ról, oto trio głównych gwiazd:

Guy Pearce (Leonard) — Pre Memento , australijski aktor był niezwykle dobrze znany i kochany w Wielkiej Brytanii dzięki stosunkowo krótkiemu występowi w australijskim dziennym programie Sąsiedzi , zanim w 1997 r. wdarł się na scenę kinową w genialnym filmie Tajemnice Los Angeles . Post Memento , Pearce zagrał w The Proposition, The Hurt Locker, The Road i The Kings Speech przez całą dekadę prowadzącą do 2010 roku, zanim Prometheus, Lawless i The Seventh Day są szczególnie wyróżniającymi się postaciami, które przenoszą nas do dnia dzisiejszego.

Carrie-Anne Moss (Natalie) — Sześć filmów na dużym ekranie i mnóstwo seriali telewizyjnych doprowadziło do znakomitej roli „Trójcy” Mossa w Matrixie , zanim w następnym roku wystąpiła tutaj jako obłudna Natalie. Moss ukończyłaby trylogię Matrix , zanim zagrała w zeszłorocznym ponownym uruchomieniu, ale niestety nie widziałem jej postaci w innych godnych uwagi.

Joe Pantoliano (Teddy) — Uczciwy Joe! Jeden z moich ulubionych aktorów, który wnosi taką witalność i żywiołowość do swojej roli tutaj, zanim podąży za Trinity do Matrixa! Rozpoczynający karierę filmową w 1973 roku, wielki Joe Pantoliano ma na swoim koncie ponad 153 aktorów, ale jego występ tutaj jest po prostu wysublimowany.

Więc wybór należy teraz do ciebie: albo możesz zagłębić się w portal czasowy Christophera Nolana i spędzić godzinę z niewiarygodnym narratorem i jego artykułem na blogu o całej niesamowitej dotychczasowej karierze Christophera Nolana, albo tylko 5 lub więcej minut. Zabiorę cię do lektury moich przemyśleń na temat jego pierwszego arcydzieła z przełomu wieków.

Mam nadzieję, że Ci się podoba.

„Pamiętaj Sammy'ego Jankisa”

Oparty na opowiadaniu „Memento Mori” autorstwa jego brata Jonathana, jest to filmowy triumf pod każdym względem Christophera Nolana. Operator obrazu, Wally Pfister, zasługuje na pochwałę już na wstępie za wciągające oświetlenie czarno-białych scen oraz wyraźnie odmienny i bardziej realistyczny charakter w porównaniu ze standardowymi scenami kolorowymi. Miała to być pierwsza z wielu współpracy Pfistera jako DP przy filmie Christophera Nolana. Redaktor Dody Dorn również zasługuje na wcześniejsze pochwały, podobnie jak David Julyan, który powraca, by zapewnić kolejny subtelny i nawiedzony „elektroniczny szum” ścieżki dźwiękowej. Zapewnił również ścieżkę dźwiękową podobną do wcześniejszego filmu Nolana Śledzenie, a także ponownie współpracuje z reżyserem przy jego dwóch kolejnych filmach.

Jako fan muzyki, ścieżka dźwiękowa jest moją ulubioną, ponieważ przypomina styl zsyntetyzowanej partytury z lat 80., prosty, ale żałobny i zamyślony. Jako fan Radiohead cieszę się, że reżyser Nolan pierwotnie chciał, aby tytułowy utwór „Paranoid Android” był odtwarzany na napisach końcowych, ale z powodu problemów z prawami autorskimi wykorzystano „Something in the Air” Davida Bowiego . Nawet jako fan Radiohead, użycie Paranoid Android w ogóle nie pasowałoby do filmu.

Film od tyłu do przodu w każdym znaczeniu tego słowa, z pierwszą sceną nad napisami początkowymi pokazanymi w całkowitym odwróceniu, natychmiast nadaje ton i temat filmu. Zapowiada również publiczności, aby nadążała, była czujna i rozwiązywała nadchodzącą, ciągle zmieniającą się zagadkę owiniętą w zagadkę. W towarzystwie prostej, metodycznej narracji „Leonarda Shelby” (Guy Pearce) nad scenami retrospekcji (zawsze w czerni i bieli), powracamy do tradycyjnych kolorów „współczesności”sceny. Pod koniec filmu proces ten również ulega odwróceniu, ale to zapętlenie narracji natychmiast zanurza cię w filmie. Sceny zapętlają się razem z przejściem poprzedniej sceny i nie zawsze w sposób, jaki można sobie wyobrazić, nawet po kilkukrotnym obejrzeniu. Celowo dezorientuje widza i może być postrzegany albo jako genialne kino (jak dla mnie), albo jako bezpośredni powód do oderwania się od historii. Podoba mi się proces zapętlania, co daje mi więcej szczegółów, więcej charakteru i więcej warstw filmu.

W niesamowitym przedstawieniu Guy Pearce gra Leonarda, który stara się znaleźć tożsamość zabójcy swojej żony, cierpiąc jednocześnie na niezdolność do tworzenia nowych, współczesnych wspomnień. Jego pamięć długoterminowa jest nienaruszona, a poprzez czarno-białe retrospekcje widzimy Leonarda jako detektywa ubezpieczeniowego i jego główną sprawę, sprawę „Sammy'ego Jankisa” (świetna rola Stephena Tobolowsky'ego). Niezdolny do tworzenia lub zapamiętywania nowych wspomnień, Leonard ucieka się do tatuowania licznych wskazówek i stwierdzeń na swoim ciele i życiu za pomocą stale zmieniającego się zestawu zdjęć polaroidowych. Wszystkie spotkania towarzyskie są przedstawiane niezręcznie, ponieważ Leonard, nieświadomy tego, że odbył wcześniej tę samą rozmowę, patrzy tępo przed siebie, mówiąc: „Przepraszam, ale cię nie pamiętam. To nic osobistego” , szczególnie wymowne.

Jego puste spojrzenie drażni każdą postać, ale jesteśmy tak samo świadomi, jak wszyscy, że jego działania są autentyczne i nie mają na celu złośliwości. Te niezręczne interakcje napędzają film i w połączeniu z efektem zapętlenia ponownie ujawniają warstwę po warstwie filmu i prawdziwe intencje naszej postaci.

W całym prawie dwugodzinnym filmie jest tylko czternaście postaci, z których dwie spędzają większość czasu na ekranie z Leonardem. Carrie-Anne Moss jest znakomita, ponieważ wyrachowana „Natalie” i Joe Pantoliano dorównują intensywnością występowi Guya Pearce'a jako „Teddy”. Wszystkie trzy główne postacie mają głębię i dwoistość. Ciągłe retrospekcje i zapętlenia stopniowo ujawniają ich dwoistość, dzięki czemu widzimy ich skrajne strony, zarówno pozytywne, jak i negatywne, ale inwestujemy w nie tak bardzo, że zależy nam na ich wyniku. Wszyscy trzej główni bohaterowie mają zdecydowanie mroczną i szkodliwą stronę, ale przekręcanie narracji przekonuje cię, by ich polubić.

Dlaczego Teddy i Natalie pomagają Leonardowi iw jakim celu?

Dzięki wielokrotnemu wykorzystywaniu tych zapętlonych scen ta doskonała opowieść rozwija się i można przewidzieć niektóre zwroty akcji, ale w żadnym wypadku nie wszystkie. Jako widz po raz pierwszy, a teraz wielokrotny widz, po prostu nie łączysz wskazówek, ponieważ nadmiar informacji i intensywna historia często cię rozpraszają, co jest największym komplementem filmu iw żaden sposób nie jest krytyką. Nadal pozostaje świeży i stanowi wyzwanie przy wielokrotnych przeglądach, a kiedy ostatnio oglądałem, zauważyłem, że pierwsza jawna „wskazówka” potwierdzająca pojawia się zaledwie piętnaście minut przed napisami końcowymi. Znacznie lepszy od swojego wczesnego poprzednika Follow, to triumf i arcydzieło pod każdym względem. W szczególności bardzo trudno jest nie dawać spoilerów w przypadku tego filmu! Ale równie dobrze nie mogę oddać tej sprawiedliwości z perspektywy recenzji. Jest tak wyjątkowy i świeży nawet 14 lat po wydaniu.

Jeśli to czytasz i nie widziałeś filmu, idź go zobaczyć.

Co ciekawe, wiele motywów filmu zostało włączonych do jego filmu Incepcja , który ma jeszcze 10 lat. Obu łączy wspólny temat oderwania od życia, wspomnień kontra faktów, szukania zemsty, przemijania i racjonalizacji emocji. Jak racjonalizujesz emocje, kiedy ich nie pamiętasz? Opisując swój stan (ponownie) Natalie w połowie filmu, Leonard mówi wymownie:

„Świat nie znika tak po prostu, kiedy zamykasz oczy”.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 100 artykułów na blogach (z ponad 300 indywidualnymi recenzjami filmów):