„Spector” (2022)

Szaleństwo w dworku na wzgórzu.

Przed obejrzeniem tego czteroczęściowego dokumentu, poza tym, że widziałem ten sam cholerny zwiastun w prawie każdej przerwie reklamowej, kiedy oglądałem przedświąteczny mecz testowy krykieta z odległego Pakistanu, wiedziałem bardzo niewiele o Philu Spectorze poza jego twórczością muzyczną i jego „ Wall of Sound” i ściana dźwięku, której w dużej mierze nie było na ostatnim albumie The Beatles, ale mimo to wywołała ostry gniew Paula McCartneya przed ciągłym zejściem do telewizyjnego piekła przestępczego, procesem OJ Simpsona, „Court TV” i procesem człowiek wielu peruk drugiej połowy pierwszej dekady XXI wieku.

Od najbardziej niegrzecznego okazu zdrowia podczas pierwszego błędnego procesu w 2007 roku do wątłego, wynędzniałego i załamanego mężczyzny z wieloma perukami w wyroku skazującym mniej więcej rok później, Phil Spector został ostatecznie uznany za winnego zabójstwa 40-letniej aktorki Lany Clarkson wczesnym rankiem 3 lutego 2003 roku i odsiedział zaledwie 9 z 19 lat więzienia, zanim zmarł w wieku 81 lat na początku 2021 roku.

Zwiastun, który zachęcił mnie do kolejnej prawdy, jest dziwniejszy niż piekło fikcji, jest raczej mylący, o ile można się spodziewać znacznie więcej niż dwóch pełnych wywiadów „do kamery” od autora piosenek i producenta muzycznego o niesamowitej światowej renomie. W przypadku ich braku jest ciemno czarny obraz samotnika w jego własnym „Zamku”, walczącego z demonami gniewu, depresji, poważnych zmagań ze zdrowiem psychicznym i pewnego uzależnienia od alkoholu. Kreatywny autor piosenek ze stratosferycznych światowych hitów, które wciąż są cenione do dziś, w tym Da Doo Ron Ron, Then He Kissed Me, Be My Baby, To Know Him, River Deep — Mountain High i You've Lost That Loving Feelingwśród wielu, wielu innych, już dawno wycofał się do swojego wyspiarskiego świata w rezydencji na wzgórzu, więc w tej przepaści narracyjnej znajdujemy wywiady gadającej głowy z jego córką, przyjaciółmi, kolegami z branży muzycznej, a także szczególnie odkrywczy wywiad audio z 2003 roku nagrany zaledwie kilka tygodni przed tą okropną i tragiczną nocą i zniszczeniem niewinnego życia.

Jest wyważona, choć czarna opowieść o niedoszłym nastolatku, który próbuje pogodzić się z nieco niejednoznaczną śmiercią ojca i pragnieniem ucieczki od dziobania rodziny, w której przeważają kobiety. Ale jeszcze przed pierwszym z jego licznych światowych hitów i postacią, którą „stworzył” według przyjaciela z dzieciństwa, krąży wiele opowieści o Philu Spectorze, człowieku lub stworzeniu, manipulującym, kontrolującym, obsesyjnym, a przede wszystkim , nie mając „talentu do empatii” i porzucając przyjaciół i artystów w jednorazowy, obojętny sposób przez całą karierę i życie, od którego następnie się odgrodził.

Niewiele jest łez wylanych z powodu „mrocznego podbrzusza Hollywood”, jak Phil Spector jest opłakiwany przez przyjaciół jako nieobliczalna, wymykająca się spod kontroli kreacja, która „żądała uwagi”, zanim pozbyła się ich w poszukiwaniu kolejnego światowego hitu lub osobistej, uprzedmiotowionej obsesji. „Wydawał się człowiekiem, który przeszedł ostatnią milę z naszym rekordem. To było takie ponure” . Tak opisał anonimowego członka punkrockowego zespołu The Ramones .

Był rok 1980.

Tam, gdzie ten dokument wyróżnia się, jest ludzkość i empatia zapewniona niewinnemu życiu zgaszonemu z rąk rozpaczliwie obłąkanego człowieka. Lana Clarkson była pracującą aktorką i modelką, która podążała za szablonem z lat 80., grając w głośnych programach telewizyjnych przed hollywoodzkimi filmami i gwiazdorską pracą z filmowcem Rogerem Cormanem, zanim dziwaczny wypadek zatrzymał rozwijającą się karierę. Wymyślając siebie na nowo, Clarkson stworzyła „program dla jednej kobiety” , który (z materiału filmowego z tego dnia) graniczy z dobrze przyjętym stand-upem komediowym i wciąż szuka innego „in” w Hollywood, śmiertelnie krzyżuje ścieżki z jego ciemne i ponure podbrzusze.

Bardzo miło, że Lana Clarkson otrzymuje teraz wieczne życie od swoich przyjaciół, oddanej matki i na zawsze malowana jako pełna życia, żywiołowa istota ludzka, a nie szyderczo nazywana „gwiazdą kina klasy B” lub „zmagającą się aktorką” , która była tak często szokująco wykorzystywane na przełomie wieków przez „Court TV” i tabloidową telewizję podniecenia.

Jej życie zostało zniszczone przez mężczyznę, który przez dekadę dążył do zniszczenia własnego.

Jej historia, tragicznie przerwana w tak młodym wieku, jest teraz ludzkim dziedzictwem, które każdy może zobaczyć.

Ten dokument, którego producentem wykonawczym jest między innymi jego ocalała córka, w żaden sposób nie przedstawia życia Phila Spectora ani tego przerażającego wydarzenia, które miało miejsce dokładnie dwie dekady i cztery dni temu w momencie pisania. Spector maluje obraz głęboko niespokojnego człowieka dryfującego i oddzielonego od świata, nad którym żądał nieobliczalnej kontroli, zanim zniszczy niewinne życie, w dużej mierze wyśmiewane i ignorowane, w poszukiwaniu tego mrocznego podbrzusza skażonej hollywoodzkiej celebryty i brukowca.

Odcinki zaczynają się i kończą piosenką Barbary Lynn „Przepraszam, że cię poznałem” i chociaż bardzo polecam ci ten 4-częściowy serial dokumentalny, możesz żałować, że spotkasz Phila Spectora.

„Przepraszam, że cię spotkałem,
bo tak mnie zraniłeś.
Ręce, które trzymałem mocno,
Po prostu pozwól mi odejść

Moje serce gra
smutną melodię
Przepraszam, że cię spotkałem
Bo spójrz, co mi zrobiłeś”

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Moje trzy ostatnio opublikowane artykuły filmowe i telewizyjne są połączone poniżej lub w moich archiwach jest ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów) do wyboru: