WIELKI pomysł

Jest to kontynuacja trzyczęściowej serii fragmentów dokumentu Social Security Basic Income: A Safety Net for All Americans , który opublikowałem w marcu 2020 r. Część I: Jak by to wyglądało? zakończył się #2 i częścią II: Co mamy? zakończył się numerem 8. Ten esej zawiera tekst z rozdziału 6 American Dream Reboot. Odnieś się do punktu 1 w serii, aby zapoznać się z krótkim wprowadzeniem do mojego celu i punktu widzenia na ten temat.

Ogólny dobrobyt

Przez prawie ćwierć tysiąclecia polegaliśmy na wybieralnych urzędnikach, jeśli chodzi o mądrość, przywództwo, zasoby i technologię potrzebne do opracowania i administrowania sprawiedliwymi i skutecznymi zasadami regulującymi federalne podatki i wydatki. Zawiedli nas. Budżet USA to uciekający pociąg, którego Kongres odmówił spowolnienia, pomimo kilkudziesięcioletnich ostrzeżeń ekspertów o tragicznych konsekwencjach zwykłego postępowania. Uprawnienia są obwiniane za deficyty budżetowe, nawet gdy uchwalono obniżkę podatków o bilion dolarów (ustawa o cięciach podatkowych i zatrudnieniu z 2017 r.), aby uspokoić Wall Street. Wystarczy!

System, który służył naszym dziadkom, nie będzie służył naszym wnukom, więc najwyższy czas pozwolić mu umrzeć z przyczyn naturalnych. Możemy zrobić o wiele więcej niż podatek od wynagrodzeń, co na początku nie było zbyt dobrym pomysłem, ale z pewnością nie sprawdza się w dzisiejszej gospodarce. Osoby z wyżu demograficznego muszą odpuścić i zaufać młodszym pokoleniom, aby dowiedzieć się, czego potrzebuje nasz kraj. Poprawa systemu ubezpieczeń społecznych nie będzie trudna, ale nie można tego zrobić bez przerwania łańcucha podatków od wynagrodzeń, który wiąże nas z przeszłością.

Mogę nie dożyć, aby zobaczyć lekarstwo na podstawowe przyczyny zgnilizny w naszym systemie, które leżą w wyborach. Ale jeśli wyborcy popierają wielki pomysł, politycy pójdą za nim. Podstawowy dochód z ubezpieczenia społecznego (SSBI) to świetny pomysł. Rozwiązuje poważny problem fiskalny i stanowi mocne oświadczenie o amerykańskich wartościach. Związek został powołany do działania na rzecz dobra powszechnego . W obecnych okolicznościach nic nie może być bardziej istotne dla naszego ogólnego dobrobytu niż gwarancja dochodu podstawowego (BIG). Mamy zasoby i możliwości, aby wdrożyć odpowiedzialny fiskalnie, elastyczny program, który zapewni bezpieczeństwo finansowe wszystkim Amerykanom.

SSBI jest starannie zaprojektowane, aby opłacać je poprzez cięcia ukierunkowanych odliczeń i umiarkowane, progresywne podwyżki federalnego podatku dochodowego. Jest również zaprojektowany tak, aby dostosować go do federalnych wytycznych dotyczących ubóstwa. Wszystko to na nic, jeśli ustawodawcy mogą osłabić transfery, prowadząc duże deficyty. Dlatego musimy nalegać, aby ustawodawstwo SSBI zawierało wymóg zrównoważonego budżetu, który stawia gwarancję dochodów na pierwszym miejscu i wymusza dostosowania budżetów uznaniowych.

SSBI jest bardzo drogie; z tego i wielu innych powodów związanych głównie z groźbami dla dużych podatników i osób wydających podatki, będzie to piorunochron wywołujący kontrowersje. Ludzie, którym powodziło się w status quo, będą obawiać się utraty przywilejów i kontroli. Spodziewam się wyśmiewania i siania paniki ze strony ich obozu. Chodzi o to, że robimy wiele innych bardzo kosztownych rzeczy na rzecz grup interesów. Waszyngton stał się ucztą dla łapiących pieniądze żądnych renty, bez widocznych ograniczeń co do tego, co Kongres uważa za mieszczące się w jego uprawnieniach do wydawania lub regulowania. SSBI nie jest lekarstwem na wszystko, ale jest to bardzo duży krok w kierunku dbania o najważniejsze rzeczy. Jeśli mamy wystarczająco dużo pieniędzy, aby wysłać setki tysięcy żołnierzy na Bliski Wschód, z pewnością wystarczy, aby wyżywić kilka milionów biednych ludzi mieszkających tutaj w USA.

Moja analiza jest prymitywna, ponieważ całkowicie unika makroekonomicznych skutków reakcji behawioralnych pracowników, pracodawców i inwestorów. [1] Jest jednak potężny, ponieważ odnosi się do głównej troski każdego wyborcy: co z tego będzie dla mnie? Dla zdecydowanej większości odpowiedzią jest wolność. Biedni otrzymują pomocną dłoń bez wymogu pracy i nadal otrzymują pomoc, jeśli znajdą pracę. Klasa średnia może decydować, kiedy, jak i ile oszczędzać na własną emeryturę, a wszystko, co oszczędza, jest ich (nie IOU z Administracji Ubezpieczeń Społecznych). Dziesięć procent (dochód 90. percentyla) będzie prawdopodobnie zaskoczonych, że reformy SSBI nie dotknęły ich mocniej. Jeden procent zostaje uderzony dość mocno, ale nie powinien być zaskoczony. Szybko odzyskają siły, ponieważ są zaradnymi, przedsiębiorczymi ludźmi i ponieważ miliony obywateli otrzymujących płatności SSBI wydadzą te pieniądze na towary i usługi – zwracając część dolarów podatkowych tym, którzy zainwestowali w realną gospodarkę.

[1] Moje założenie o zastoju jest poparte szacunkami wpływu na dochody netto osób i rodzin oraz na budżet federalny w esejach 11–13 z tej serii. Neutralność dochodów i wydatków na poziomie zagregowanym oraz skromny, pozytywny wpływ na medianę przepływów pieniężnych podatników sugerują, że duże transfery od bogatych do biednych nie zakłócą całej gospodarki. Dyscyplina budżetowa i bardziej efektywne wydatki publiczne wzmocnią konkurencyjność USA.

Teraz wszyscy razem

W tej serii poczyniłem wiele odniesień do danych, które wyjaśniają, co było wspaniałe w połowie ubiegłego stulecia w porównaniu z obecnymi. Wszystko zależy od klasy średniej. Nieważne, jakie gadżety i inne „hedoniczne” udoskonalenia zapewnia technologia. Boomers pamiętają, jak jedna pensja utrzymywała rodzinę, a puste gniazda mogły cieszyć się bezpieczną emeryturą zamiast martwić się długami, zwolnieniami, całkowicie niewystarczającym funduszem 401 (k) i systemem ubezpieczeń społecznych, który wygląda jak gra w muzyczne krzesła. Mało kto potrafi dokładnie powiedzieć, co się stało, ale wszyscy widzimy, że coś straciliśmy.

To nie przypadek, że stare dobre czasy, do których wielu z nas tęskni — lata 60. — charakteryzowały się najwyższym poziomem zaufania do naszych instytucji, a także najniższym poziomem nierówności dochodów. Obecnie tylko 20 procent Amerykanów ufa, że ​​nasz rząd federalny przez większość czasu postępuje właściwie . Co więcej, znaczna większość uważa, że ​​Wujek Sam robi za dużo dla osób o wysokich dochodach i za mało dla osób o średnich lub niskich dochodach.

Droga naprzód polega na spojrzeniu poza stereotypy i różnice zakorzenione w wieku, płci, rasie, pochodzeniu etnicznym, zawodzie, statusie rodzinnym, religii, domu i stylu życia. Wszyscy skorzystamy, jeśli mniej będziemy myśleć o tym, dlaczego inni są bogaci lub biedni, a więcej o tym, jak nasze instytucje publiczne im pomagają lub przeszkadzają. W dowolnym momencie niektórzy potrzebują pomocnej dłoni, a innych stać na jej zaoferowanie. Do jednych uśmiechnie się szczęście, a do innych nawiedzi nieszczęście, a oni mogą zamienić się miejscami. Niektórzy ludzie dokonają lepszych wyborów, a niektórzy nie, i mogą też zamienić się miejscami. Ale wszyscy zasługujemy na to, aby sami przekonać się, do czego jesteśmy zdolni i co nas uszczęśliwia. I wszyscy powinniśmy bardziej starać się dostrzec, w czym jesteśmy podobni, niż w jaki sposób się różnimy.

50-letni biały mężczyzna, który stracił pracę w produkcji, może być pod względem bezpieczeństwa ekonomicznego na tym samym wózku, co 19-letnia samotna czarna matka. Podobnie, 35-letni homoseksualny imigrant kodujący i 70-letnia owdowiała „kobieta kościelna” mogą mieć takie same dochody. Hejterzy (i partyzanci) chcieliby, aby te osoby i ich współpracownicy (przyjaciele, rodzina, współpracownicy itp.) wybierali strony, kto zasługuje na pomoc na jakich warunkach, jaką formę powinna przyjąć pomoc i kto powinien za nią zapłacić. Ocenianie ludzi na podstawie cech jest wystarczająco brzydkie; oceniać ich sytuację i decydować, że to wszystko, czym kiedykolwiek będą, jest więcej niż cyniczne. To zaprzeczenie ludzkiego ducha, który czyni nas wszystkich biedniejszymi.

Odbiorcy nie będą już musieli żebrać, kraść ani pożyczać, aby przeżyć. Podstawowe potrzeby będą przystępne, dodatkowe dochody zmniejszają wypłatę dochodu podstawowego tylko o jednego dolara na każde cztery zarobione, a płace lub zarobki z samozatrudnienia nie są już obciążone podatkiem od wynagrodzeń. I nie ma piętna związanego z zasiłkiem, ponieważ jest on taki sam dla każdego obywatela, który ukończył 18 lat.

Choć jestem optymistą co do SSBI, nie jestem aż tak naiwny, by sądzić, że wszyscy, którzy skorzystają, będą wdzięczni i będą się odpowiednio zachowywać. Zbyt wielu ludzi pozostanie uzależnionych od substancji i innych nawyków, takich jak obwinianie innych za swoje okoliczności i wyzwania. Zmieni się to, że każdy z nas będzie miał szansę. Ci, którzy skorzystają z okazji, mogą wpłynąć na innych, aby zrobili to samo. Tylko najbardziej odizolowane i naprawdę beznadziejne jednostki nie dostrzegą, że ich los jest w dużej mierze w ich własnych rękach.

Po prostu fundament

SSBI nie gwarantuje dostępności innych form pomocy, nie mówiąc już o dobrej pracy. Chociaż praktycznie wszyscy federalni, stanowi i lokalni dostawcy usług publicznych wprowadzą zmiany, wcale nie jest oczywiste, w jaki sposób to zrobią. Znaczące różnice w projektowaniu, finansowaniu i działaniu obecnych programów będą kontynuowane. Jednak wszyscy powinni widzieć szansę w finansowaniu tak wielu podstawowych potrzeb obywateli przez rząd federalny. Niektóre stany i społeczności przekonają się, że przy tych samych zasobach mogą oferować więcej usług najbardziej potrzebującym, podczas gdy inne dokonują cięć w programach, które nie są krytyczne. Dokonując tych wyborów, mieszkańcy odpowiedzą przy urnach wyborczych, aw niektórych przypadkach przeprowadzą się.

Jest to ważna zaleta SSBI — daje większy wybór nie tylko jednostkom, ale i społecznościom. Aby jednak to zadziałało, musimy kategorycznie odrzucić nieuniknione i przytłaczające apele o dodanie dostosowań kosztów utrzymania, zrobić wyjątki od wymagań dotyczących wieku i obywatelstwa oraz przypisać kwoty na specjalne potrzeby. Jeśli wierzymy w SSBI, musimy chronić jego integralność. Najlepszym sposobem na podważenie tego byłoby skomplikowanie go bandą jeźdźców, którzy uczynią z niego wrak pociągu administracyjnego i fiskalnego, który tak naprawdę nie pomaga biednym.

SSBI może być modelem federalizmu — narodowego standardu, który zmniejsza ogromną presję na tysiące ukierunkowanych programów pomocy społecznej — o ile chroni wolność wszystkich obywateli. To się nie stanie, jeśli wzmocnimy i dotujemy istniejące warunki, co tak naprawdę robimy, kiedy robimy wyjątki. Nie ma znaczenia, czy zarobimy kwotę SSBI na 10 000 USD, czy 20 000 USD zamiast 15 000 USD, jeśli to jest to, za co jesteśmy gotowi zapłacić. Nie możemy zrobić 10 000 $ w Cleveland i 20 000 $ w San Francisco. Możemy również zmienić wiek uprawniający (np. do 21 lat). To, czego nie możemy zrobić, to sprawić, że dla niektórych będzie to 18 lat, a dla innych 21 lat.

Rozwiązanie nierówności nie może być funkcją warunków, które stworzyły nierówność . Na tym polega problem z docelową stopą procentową Fed i systemowymi dostosowaniami do inflacji; czynią z tego samospełniającą się przepowiednię. O ile twoim celem nie jest utrzymanie wartości nieruchomości, czynszów i podatków na wysokim poziomie, dostosowywanie świadczeń socjalnych według lokalizacji nie ma sensu. Ludzie nie przeniosą się do tańszych obszarów, jeśli zmniejszy to ich dochody. Korekty kosztów utrzymania, które zapewniają wyższe płatności federalne dla społeczności miejskich, zwiększają nierówności i podważają wysiłki na rzecz ich zmniejszenia.

Ci, którzy dają SSBI, będą wiedzieć, że otrzymują takie same nominalne świadczenia jak wszyscy inni, z tą różnicą, że kto otrzymuje czek na podstawie bieżących dochodów. Oczywiście nie każdy będzie to tak postrzegał. Niektórzy będą niechętni płaceniu podatków od świadczeń z Ubezpieczeń Społecznych i dopłat, które lądują w kieszeniach ludzi, którzy nie pracują, nie chodzili na studia lub mogą nie żyć lub głosować tak, jak „powinni”. Nikt nie lubi tracić czegoś, na co w jego odczuciu zasłużył „uczciwie i uczciwie”. Jednak ryzykując, że zabrzmi to nonszalancko, odpowiadam, że czas dorosnąć.

Przede wszystkim stać nas na to. Nikt, kto płaci dodatkowe podatki, nie zbankrutuje z powodu samego SSBI. Jeśli mamy mieć nadzieję na samorządność, to muszą ją mieć ci, którzy potrafią o siebie zadbać. SSBI jest spóźnione, a niektórzy, których można by sklasyfikować jako przegranych w okresie przejściowym, powinni uważać się za szczęściarzy, że impreza trwała tak długo. Tak jak wielu beneficjentów netto nie wykorzysta w pełni swoich nowych możliwości, tak wielu płatników netto nie będzie sobie dobrze radzić pomimo ich ogromnych zalet. To jest na nich.

Następny esej z tej serii będzie kontynuacją części III: Jak dostać się stąd tam? Będzie zawierał tekst z rozdziału 6 American Dream Reboot.