Wiesz lepiej, żeby nie wędrować nocą po cmentarzu, ale oto jesteś, przechadzając się po krajobrazie zwietrzałego granitu i umierających kwiatów.
Światło słabnącego sierpa księżyca przywołuje dziwne cienie, skręcając obeliski i posągi w groteskowe formy. Za pomocą jakiejś księżycowej sztuczki wydają się pełzać obok ciebie, prowadząc cię do jakiegoś centralnego punktu nekropolii. Znajdujesz się u stóp zbezczeszczonego grobowca.
Coś bladego przemyka obok nagrobka. Wśród pomników rozbrzmiewa rechot. Kiedy odrywasz wzrok od pogryzionych kości i upiornych skrawków rozsianych wokół twoich stóp, znajdziesz się w odrażającym towarzystwie upiorów.
Chociaż często używamy tego słowa jako skrótu dla Halloweenowych horrorów i chorobliwych dusz, ghul jest bardzo specyficznym stworzeniem z mitów i legend. Nie jest to ani wampir, ani zombie, ale istota będąca czymś pomiędzy. Od starożytnych początków w folklorze Bliskiego Wschodu po współczesne opowieści w horrorach, ghule od tysiącleci nawiedzają cienie ludzkiej śmierci. Ucztowali w katakumbach. Oni tuczone się w wyniku podboju armie . Zmieniali formy za pomocą tajemnej magii i utworzyli plastry miodu na wzgórzach ze swoimi podłymi tunelami i kryjówkami.
W tym artykule przyjrzymy się anatomii, historii i kulturze ghula. Ponieważ nauka pozostaje w dużej mierze niema na ten temat, spróbujemy utkać nasze zrozumienie z legend i fikcji.
Pod koniec lepiej zrozumiesz te stworzenia nocy.