10 przerażających wymarłych waleni

Kiedyś baliśmy się wielorybów. Średniowieczne mapy świata przedstawiały koszmarne bestie morskie nawiedzające peryferie znanego świata, gotowe pożreć żądnych przygód żeglarzy. Ale te olbrzymie walenie przeszły całkowitą zmianę wizerunku i obecnie płacimy niezłe pieniądze na wycieczki łodzią, w których można zobaczyć stworzenia, które często opisujemy jako „majestatyczne”.

Może ci starożytni kartografowie sięgali do jakiejś pamięci przodków. Gdybyś cofnął się wystarczająco daleko - do epoki eocenu około 40 do 50 milionów lat temu - zobaczyłbyś przerażające proto-wieloryby czające się w wodach przypływowych. Chociaż dość powszechnie wiadomo, że nasi pierwsi przodkowie wyśliznęli się z oceanu, mniej wiadomo, że niektórzy z nich nie byli pod wrażeniem. Te stworzenia spojrzały, powiedziało „me” i wróciły do ​​wielkiego błękitu. Pamiętaj, że ta zmiana zajęła miliony lat adaptacji. Chodzi o to, że kilku z tych odmienników było prababciami i dziadkami współczesnych waleni (wieloryby, delfiny i morświny), a niektóre z nich są dziwnie podobne do średniowiecznych stworzeń morskich. Oto potwory!

1. Maiacetus inuus
2. Pakicetus inachus
3. Basilosaurus isis
4. Dorudon atrox
5. Zygophyseter varolai
6. Janjucetus hunderi
7. Rodhocetus kasrani
8. Ambulocetus natans
9. Squalodontidae
10. Leviathan melvillei

Powiedzmy, że udało ci się zdobyć wehikuł czasu Dr. Who's Tardis i postanowiłeś nadać mu wir. Wybierając przypadkowe liczby, w końcu cofasz się o około 47,5 miliona lat i lądujesz na brzegu morza w prehistorycznym Pakistanie. Tam widzisz ogromne, przerażające stworzenie wyłaniające się z wody, wyglądające jak hybryda krokodyla / pterodaktyla.

Ale to nie jest jaszczurka: to starożytny ssak, co wkrótce udowadnia, rodząc miniaturową wersję samego siebie. Niemowlę wychodzi głową do przodu, kłapiąc dużymi zębami, które wyścielają jego długie, drapieżne szczęki.

Podczas gdy niektóre współczesne wieloryby, takie jak orki, mają zęby, większość fiszbin do przesiewania kryla, a wszystkie z nich rodzą się w pierwszej kolejności. Ale w eocenie niemowlęta Maiacetus inuus wyszły z przodu z dobrze rozwiniętymi chompersami, gotowe do walki. Maiacetus oznacza „matkę wieloryba” i wiemy o ich dzieciach, ponieważ w 2000 roku paleontolodzy znaleźli w Pakistanie skamielinę samicy M. inuus . Skamielina była nie tylko nienaruszona, ale w jej brzuchu znajdował się płód z imponującymi zębami, gotowy do wyłonienia się pyskiem do przodu.

Paleontolodzy wiedzą również, że ten wczesny gatunek waleni był amfibią, przedzierając się przez linię brzegową na krótkich nogach i złowrogo wirując po płyciznach, wciąż dzieląc swój czas między lądem a morzem [źródło: National Science Foundation ].

Wszystko jest ciche na linii brzegowej, a woda wiruje wokół kilku małych skał. Ale czekaj, czy to te skały? Czy po prostu mrugali? Nagle z wody wyskakuje olbrzymi szczur-psi pysk przypominający steroidowego dzika z rybą zaciśniętą w szczękach. Wierz lub nie, to jest starożytny wieloryb.

W latach 80. zespół paleontologów przeczesywał formacje skalne w północnym Pakistanie w poszukiwaniu skamieniałości . Pewnego dnia natknęli się na herb dużej, długiej czaszki. Odkrywając go, odkryli, że jego jama mózgu była stosunkowo mała w porównaniu z rozmiarem czaszki. Miał również rozwiniętą kość bębenkową dla ograniczonego słuchu pod wodą. Te dwie cechy dały im do zrozumienia, że ​​mają na rękach wieloryba liczącego 50 milionów lat. Nazwali go Pakicetus inachus .

Ale w przeciwieństwie do współczesnych wielorybów, P. inachus podzielił swój czas na ląd i morze, co może być jednym z powodów, dla których nie opracował jeszcze wyrafinowanych mechanizmów słyszenia występujących u późniejszych gatunków. Przerażająco, jego oczy wystawały do ​​góry i były umieszczone z boku głowy - co oznacza, że ​​prawdopodobnie polował z dołu jak aligator [źródło: Gingerich ].

Pszczoły brzęczą wokół serii domowych uli na początku XIX wieku w stanie Missisipi. Pomiędzy ulami tkwią gigantyczne kręgi starożytnego stworzenia morskiego. Kości te są tak wszechobecne w tej epoce, że mieszkańcy Missisipii i Alabamani rutynowo używają ich jako mebli. Wbijają je nawet w kominki, aby podeprzeć kłody. Zaciekawiony dziwnymi kościami, miejscowy sędzia postanawia wysłać próbki do znanego anatoma [źródło: Zimmer ]. Wierząc, że skamieniałe kręgi należą do masywnego dinozaura , anatom decyduje się nazwać gatunek „Basilosaurus”, co oznacza „królewska jaszczurka”. Ma rację co do rozmiaru, ale myli się co do dinozaurów.

Basilosaurus isis był ssakiem - wielorybem, który żył około 40 milionów lat temu. Jego przednie łapy przekształciły się w płetwy i miał kilka grubych tylnych łap, które nie przydałyby się na lądzie. Ale mając 15 metrów długości, pełzający po wodzie jak olbrzymi węgorz z przerażającymi rzędami ostrych, zakrzywionych zębów do rozrywania rekinów na kawałki, byłby to jeden z najniebezpieczniejszych drapieżników czających się w oceanach późnych lat. Eocen [źródło: Gingerich ].

Bogini morza Tethys była jednym z tytanów, którzy rządzili światem, zanim pojawił się Zeus i jego kohorty. To przedolimpijskie bóstwo zawdzięcza swoje imię prehistorycznemu morzu, Oceanie Tetydy, które niegdyś dzieliło starożytne masy lądowe. Zanim subkontynent indyjski uderzył w Azję i zawalił Himalaje , Ocean Tetydy rozciągał się od dzisiejszej Indonezji po Hiszpanię. Było ciepło, płytko i roiło się od ryb - nic dziwnego, że te starożytne walenie wędrujące po lądzie zdecydowały, że życie w morzu jest dla nich życiem!

Wśród tych, którzy przystosowują się do tego przyjaznego środowiska podwodnego, była mniejsza wersja bazylozaura zwana Dorudon atrox . W rzeczywistości wydaje się, że D. atrox musiał uważać na swojego większego kuzyna; zapis kopalny wskazuje, że dieta Basilosaurus obejmowała Dorudony [źródło: Fahlke ]. Mimo to, mając około 15 stóp (5 metrów) długości iw pełni wyposażony w ostre jak brzytwa zęby, Dorudon był groźnym stworzeniem.

Co ciekawe, prace terenowe odkrywające skamieniałości Basilosaurusa, Dorudona i wielu innych starożytnych waleni doprowadziły do ​​ustalenia odległych, ale znaczących związków między współczesnymi wielorybami i hipopotamami [źródło: Gingerich et al. ].

W czasach Hermana Melville'a, kiedy przemysł wielorybniczy był u szczytu, wielką nagrodą był spermacet, mieszanka oleju i wosku znajdująca się w głowach kaszalotów. Pojedynczy wieloryb może mieć nawet 500 galonów (1900 litrów) tego materiału. Wciąż toczy się debata na temat jego biologicznego przeznaczenia, ale najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem jest to, że działa jako rodzaj rezonatora dla echolokacji. Współczesne kaszaloty używają echolokacji do polowania na kałamarnice na niesamowitych głębokościach. Wysyłają kliknięcia, a odstęp czasu między wydaniem dźwięku a jego odbiciem pozwala im szybko zlokalizować ofiarę w ciemnych głębinach oceanu. I chociaż mają trochę dolnych zębów, tak naprawdę nie używają ich zbyt często.

Tak nie jest, jeśli chodzi o jednego z ich mioceńskich przodków, który pływał po Morzu Śródziemnym około 10 milionów lat temu. Paleontolodzy nazwali go Zygophyseter varolai i nadali mu pospolitą angielską nazwę „kaszalot”, ponieważ prawdopodobnie był bardzo podobny do współczesnych orków , zarówno pod względem wielkości, jak i nawyków żywieniowych. Zapis kopalny wskazuje na przerażającego drapieżnika o długości 20 stóp (6 metrów) z dobrze rozwiniętym organem spermaceti do echolokacji dużej, potężnej ofiary i rozrywania jej na strzępy dużymi, ostrymi, głęboko zakorzenionymi zębami [źródło: Bianucci i Landini ]. Z. varolaimiał również asymetryczną czaszkę, która jest szczególnie związana z wytwarzaniem dźwięków o wysokiej częstotliwości i echolokacją. Potrzebowali tego przydatnego atrybutu, aby znaleźć i pożreć tych pysznych pływaków, którzy emitowali wysokie częstotliwości dźwiękowe [źródło: Fahlke et al. ].

Pod koniec lat 90. nastoletni surfer znalazł dziwną i przerażającą skamielinę osadzoną w wapieniu na australijskiej plaży. Była to masywna czaszka z ogromnymi kłami i olbrzymimi oczodołami. Skamielina zbierała kurz w biurze muzeum przez ponad pół dekady, zanim ekspert Erich Fitzgerald zaczął ją badać.

Podczas gdy niektóre wieloryby mają zęby, inne ich nie potrzebują. Na przykład płetwal błękitny bierze ogromny łyk wody morskiej, a następnie przepycha go przez swoją ogromną fiszbinę, chwytając mikroskopijny zooplankton zwany krylem. Metoda działa dobrze - w końcu płetwale błękitne są największymi zwierzętami, jakie kiedykolwiek istniały, więc muszą robić coś dobrze.

Naukowcy dzielą współczesne wieloryby na dwie grupy: te z zębami, takie jak orki i walenie biskajskie ( Odontoceti ) oraz te z fiszbinami ( Mysticeti ). Biolodzy ewolucyjni kiedyś założyli, że obie grupy rozdzieliły się, gdy Mysticeti rozwinęły fiszbinę. Jednak badanie skamieniałości, które nazwał Janjucetus hunderi , przeprowadził Fitzgerald , potwierdziło to błędne założenie. To dlatego, że chociaż J. hunderi wyraźnie należy do podgrupy Mysticeti , w ogóle nie ma fiszbin. Dwadzieścia pięć milionów lat temu ten długi na 10 stóp (3 metry) wczesny Mysticete przeczesywał morza w poszukiwaniu ofiary, która mogłaby ugryźć dużymi, ostrymi zębami [źródło: Fitzgerald ].

Czterdzieści pięć milionów lat temu długa na 8 stóp (2 metry) i ważąca 500 funtów (227 kilogramów) bestia zwana Rodhocetus kasrani wlazła do wody i zanurkowała, używając płetwiastych kopyt, aby szybko wypłynąć na otwarte morze jak jakiś koszmar. skrzyżować krokodyla i rekina .

Kiedy orki i delfiny łowią ryby, lubią połykać je w całości. Ich małe, przypominające kołki zęby są po to, by chwytać ofiarę wystarczająco długo, aby wpadła do przełyków. Inaczej rzecz się ma z Rodhocetus kasrani , który nosił różnorodne kły, krajalnice i młynki do cięcia swoich ofiar na łatwe do połknięcia kąski. Również w przeciwieństwie do orków i delfinów R. kasrani miał dość legginsów, by poruszać się po lądzie, kiedy wydawało się to dobrym pomysłem.

Te wczesne walenie, różniące się od współczesnych wielorybów, miały wszystkie rodzaje cech charakterystycznych dla wielorybów, w tym coś w ich szczęce nieelegancko nazwanej „poduszką tłuszczową żuchwy”. Kiedy Homo sapiens nurkujemy pod wodą, ten cichy dźwięk, który słyszymy, jest przekazywany jako wibracje w naszych czaszkach, nie dając nam poczucia lokalizacji źródła. Poręczna podkładka tłuszczowa wieloryba pomaga w słyszeniu kierunkowym - pozwalając drapieżnikom, takim jak makabryczny Rodhocetus kasrani, na natychmiastowe ustalenie miejsca pobytu następnego posiłku [źródło: Gingerich et al. ].

Oto jesteś, 50 milionów lat temu, ciesząc się gorącym eoceńskim popołudniem nad brzegiem morza i obserwując lisiego prehistorycznego gryzonia, który chłodzi łapy w błocie nad wodą. Nagle potworna bestia wybucha z głębin, chwyta nieszczęsnego lisa w swoje masywne szczęki i znika pod falami. Znowu jest cicho. Miejscowe ptaki wracają do swoich interesów. To tak, jakby nic się nigdy nie wydarzyło. Właśnie zobaczyłeś prawdopodobne metody polowania Ambulocetus natans , ważącego 180 kilogramów i długiego na 10 stóp (3 metry) „chodzącego wieloryba”.

Zasadniczo Ambulocetus natans był ssaczą wersją krokodyla, ale z dłuższymi tylnymi łapami, które umożliwiały poruszanie się po wodzie. Podobnie jak krokodyle i hipopotamy, miał szeroko rozstawione oczy, które znajdowały się w górnej części czaszki - idealne do czania się niewidocznie na płyciznach, dopóki nie pojawi się smaczna ofiara. Paleontolodzy uważają, że krążył trochę po lądzie, ale prawdopodobnie spędzał większość czasu na płytkich wodach przybrzeżnych. Z płetwiastymi stopami i mechanizmami słuchowymi dobrze przystosowanymi do życia pod wodą, A. natans stanowi część ważnego zapisu kopalnego, który mówi nam, jak wieloryby wędrowały z lądu do morza przez miliony lat [źródło: Thewissen et al. ].

XVII-wieczny włoski Agostino Scilla był jednym z tych oldschoolowych polimatów, którzy celowali we wszystkim. Znakomity zawodowy malarz, był także geologiem i paleontologiem. W rzeczywistości był jednym z pierwszych uczonych, którzy badali i dokumentowali skamieniałości. Jego rysunek i opis skamieliny z Malty z 1670 r. Był jednym z pierwszych w literaturze naukowej.

Ta skamielina była szczęką należącą do tego, co obecnie nazywa się Skwalodontidem , i zawierała trzy ostre, ząbkowane zęby. Squalodontidae , które miały około 10 stóp długości (3 metry), są również nazywane „delfinami z zębami rekina”, a ich zęby są naprawdę groźne. Współczesne zęby delfina to niegroźne małe guzki, które mają ten sam kształt od przodu do tyłu szczęki. Jednakże Squalodontidae miały duże, zakrzywione, ostre kły z przodu i ząbkowane, trójkątne zęby policzkowe do cięcia swojej ofiary na łatwe do opanowania kawałki.

Kiedyś paleontolodzy wysnuli teorię, że współczesne delfiny pochodzą bezpośrednio od skwalodonów, ale teraz wydaje się bardziej prawdopodobne, że te eleganckie drapieżniki, które grasowały w morzach między 28 a 15 milionami lat temu, wymarły, zanim przekazały swoje DNA [źródło: Fordyce ].

Twój współczesny kaszalot może wydawać się potężną bestią. W końcu Moby Dick był jednym z nich i zatopił łódź wielorybniczą. Chociaż Melville oparł swoją wielką powieść na prawdziwej historii, sfałszował kilka faktów, aby jego wieloryb był jeszcze straszniejszy. Prawda jest taka, że ​​kaszaloty spędzają większość czasu nurkując głęboko podczas polowania na głowonogi, takie jak kalmary i ośmiornice . I chociaż mają zęby podobne do kołków, w rzeczywistości używają ssania, aby trzymać ofiarę.

Jednak w 2010 roku naukowcy z Peru odkryli szczątki gigantycznego kaszalota sprzed 12 milionów lat wstecz. Mierzący ponad 50 stóp (15 metrów) długości, sam jego głowa miała prawie 10 stóp (3 metry) długości, a jego potężne szczęki były pokryte 12-calowymi (30,4 centymetrowymi) zębami. Jego zdobycz? Fiszbinowce. Paleontolodzy, którzy znaleźli tego potwora, nazwali go imieniem Hermana Melville'a, co wydaje się pasować. W końcu, jako jeden z największych znanych drapieżników, jakie kiedykolwiek istniały, Lewiatan melvillei był siłą natury Melville chciał, aby Moby Dick był [źródło: Urbina ].

Powiązane artykuły