Pozbądźmy się oczywistego żartu: to nie Al Gore wynalazł Internet. W rzeczywistości pan Gore nigdy tak naprawdę nie twierdził, że to zrobił. W 1999 roku w wywiadzie dla Wolfa Blitzera z CNN ówczesny wiceprezes powiedział, że podjął inicjatywę stworzenia Internetu, co oznacza, że jako polityk wspierał informatyków, programistów i inżynierów, którzy zbudowali globalną sieć poprzez ustawodawstwo.
Prawda jest taka, że za budowanie Internetu odpowiada grupa ludzi. Po pierwsze, byli wizjonerzy, którzy wyobrażali sobie, że pewnego dnia komputery będą się ze sobą komunikować. Wczesne komputery były odizolowanymi urządzeniami, które nie miały możliwości udostępniania danych bez dużego wysiłku fizycznego ze strony użytkowników komputerów. Jeśli chciałeś przenosić informacje z jednej maszyny do drugiej, musiałeś nosić ze sobą pudełka z kartami dziurkowanymi lub szpule taśmy magnetycznej.
Jednak niektórzy ludzie widzieli przyszłość, w której komputery mogą współpracować, aby zapewnić dostęp do informacji z całego świata i zapewnić ogromne możliwości przetwarzania. Jedną z takich osób był Vannevar Bush, człowiek, który odegrał kluczową rolę w Komitecie Badań nad Obronnością podczas II wojny światowej. Bush napisał w 1945 roku, że informacje będą odgrywać znacznie większą rolę we wszystkich przyszłych konfliktach opartych na doświadczeniach II wojny światowej. Uznał również, że ilość informacji, które generujemy każdego dnia, jest ogromna. Jak ktoś mógł sobie z tym poradzić?
Bush wyobraził sobie automatyczne urządzenie, które mogłoby zarządzać informacjami. Była to w zasadzie skomputeryzowana biblioteka. Nazwał ten teoretyczny memex silnika. Niekoniecznie była to sieć komputerów, ale raczej koncepcyjne podejście do rozwiązania problemu zarządzania danymi. Jego pomysły zainspirowałyby przyszłych informatyków do znalezienia sposobu na zbudowanie prawdziwego urządzenia memexowego.
W końcu rozwój technologiczny dogonił te wizje ogromnej biblioteki cyfrowej. Tym, co naprawdę wprawił w ruch rozwój, był plan Departamentu Obrony USA dotyczący stworzenia sieci rozległej, która pozwoliłaby różnym komputerom z różnymi systemami operacyjnymi na dzielenie się informacjami.
Mężczyzna o nazwisku JCR Licklider rozpoczął pracę w miejscu, w którym skończył Vannevar Bush. On również widział potrzebę nowego podejścia do zarządzania informacją. Szacował, że sortowanie informacji zajmuje około 85 procent czasu, który poświęca na wykonywanie zadań. Licklider rozumiał również potencjał sieci komputerowych. Wyobraził sobie sieć złożoną z innych sieci, które stworzyłyby system komputerowy potężniejszy niż jakikolwiek istniejący. Swój pomysł na ogromną sieć komputerów nazwał Siecią Międzygalaktyczną.
Wizjonerzy ci przedstawili pomysły, które następna runda inżynierów i naukowców rozwinie w celu zbudowania pierwszej sieci rozległej: ARPANET.
Z ARPANETU do Internetu
Pierwsze duże kroki w budowaniu Internetu wynikały z projektu o nazwie ARPANET. Departament Obrony Stanów Zjednoczonych (DoD) sfinansował projekt budowy technologii, która mogłaby obsługiwać sieci komputerowe, nawet jeśli komputery podłączone do sieci korzystały z różnych systemów operacyjnych. Przed ARPANET wszystkie sieci komputerowe były ograniczone pod względem wielkości i jednorodne , co oznaczało, że wszystkie maszyny podłączone do sieci były identyczne.
Kierownikiem programu projektu ARPANET był Larry Roberts, który był mocno zaangażowany w projektowanie systemu. Inżynier Mike Wingfield zaprojektował interfejs, który umożliwiłby połączenie komputera z Internetowym procesorem komunikatów (IMP), urządzeniem, które pozwala różnym komputerom komunikować się w tej samej sieci.
Sprzęt nie był jedyną przeszkodą. Informatycy musieli wymyślić sposób, aby różne maszyny rozumiały się nawzajem za pomocą wspólnego zestawu reguł zwanych protokołami. Dwa z najważniejszych protokołów to protokół kontroli transmisji (TCP) i protokół internetowy (IP) . Te zestawy reguł zastąpiły wcześniejszy zestaw zwany Network Control Protocol. To one ostatecznie pozwoliły ARPANETowi połączyć się z innymi sieciami. Dwaj mężczyźni odpowiedzialni za opracowanie tych protokołów to Robert Kahn i Vinton Cerf.
Trzy inne osoby, które przyczyniły się do działania Internetu, to Paul Baran, Donald Davies i Leonard Kleinrock. Ci matematycy zaprojektowali przełączanie pakietów , czyli sposób przesyłania informacji przez komputery przez Internet. Zamiast wysyłać dane w postaci gigantycznego pliku, komputery dzielą je na pakiety. Jest możliwe, choć mało prawdopodobne, że każdy pakiet powiązany z pojedynczym plikiem może obrać inną ścieżkę w sieci, aby dotrzeć do miejsca przeznaczenia. Tam komputer odbierający ponownie składa plik na podstawie informacji zawartych w każdym pakiecie.
Innymi znaczącymi współpracownikami byli Ray Tomlinson, który wynalazł pocztę e-mail i Abhay Bhushan, który opracował oryginalną specyfikację protokołu przesyłania plików (FTP). W 1983 roku Paul Mockapetris wynalazł coś, co jest kluczem do sposobu, w jaki łączymy się z Internetem: system nazw domen. Wszystkie urządzenia podłączone do Internetu mają adresy będące ciągiem cyfr. Ale większość ludzi nie jest zbyt dobra w zapamiętywaniu długich ciągów liczb. Mockapetris opracował sposób, aby umożliwić ludziom wpisywanie adresów opartych na słowach, które komputery mogłyby powiązać z bazą danych adresów liczbowych.
Jeśli chodzi o Internet, to dzięki uprzejmości Tima Berners-Lee. Sieć jest stosunkowo młoda — Berners-Lee stworzył ją w 1990 roku. Ale w tym krótkim czasie stała się jednym z najpopularniejszych sposobów interakcji z Internetem — do tego stopnia, że niektórzy błędnie uważają, że sieć to to samo, co Internet.
To tylko kilka osób, których praca rozkwitła w tworzeniu Internetu. Bez ich wkładu nie mielibyśmy globalnej sieci sieci, jednego z najbardziej niezwykłych wynalazków w historii ludzkości.
Dużo więcej informacji
Powiązane artykuły
- Kto wynalazł gry wideo?
- Dlaczego ludzie nazywają rzeczy „prawdziwym McCoyem”?
- Jakie były słynne wynalazki Nikoli Tesli?
- Kto wynalazł prześwietlenie?
Źródła
- Aero. „Człowiek, który wynalazł system nazw domen, rozmawia z .aero”. 06.10.2004. (20.01.2011) http://www.nic.aero/news/2004-10-06-05
- Blitzer, Wilk. „Transkrypcja: Wiceprezes Gore w „Late Edition” CNN”. 9 marca 1999. (20.01.2011) http://www.cnn.com/ALLPOLITICS/stories/1999/03/09/president.2000/transscript.gore/
- Bush, Vannevar. „Jak możemy myśleć”. Atlantycki. Lipiec 1945. (21.01.2011) http://www.theatlantic.com/magazine/archive/1945/07/as-we-may-think/3881/
- Encyklopedia Britannica. "Internet." 2007. Encyklopedia Britannica Online. (20.01.2011) http://search.eb.com/eb/article-218350
- Gaudin, Szaron. „Rozmowa z wynalazcą poczty e-mail”. Dane. 16 lipca 2002. (20.01.2011) http://itmanagement.earthweb.com/entdev/article.php/1408411/A-Conversation-With-The-Inventor-Of-Email.htm
- Haubena, Ronda. „Od ARPANETU do Internetu”. 23 czerwca 1998. (20.01.2011) http://www.columbia.edu/~rh120/other/tcpdigest_paper.txt
- Smithsonian. „Narodziny Internetu”. (20.01.2011) http://Smithsonian.yahoo.com/arpanet2.html
- SRI Międzynarodowy. „Oś czasu międzynarodowych innowacji SRI: lata 70.” (20.01.2011) http://www.sri.com/about/timeline/timeline3.html
- Stewart, William. „Internet”. 2010. (21 stycznia 2011) http://www.livinginternet.com/i/i.htm
- Uniwersytet Illinois w Chicago. „FTP, protokół”. Akademickie Centrum Informatyki i Komunikacji. 15 czerwca 2002. (20 stycznia 2011) http://www.uic.edu/depts/accc/network/ftp/introprotocol.html
- Uniwersytet Teksasu. „Historia techniczna ARPANET”. MYŚL projekt. (20.01.2011) http://www.cs.utexas.edu/users/chris/nph/ARPANET/ScottR/arpanet/timeline.htm
- Yang, Herong. „1971 – Protokół FTP stworzony przez Abhay Bhushana”. 2010. (20.01.2011) http://www.herongyang.com/Computer-History/FTP-Protocol-by-Abhay-Bhushan-in-1971.html