10 słynnych gitar

Było to pod koniec lat dwudziestych XX wieku w Waukesha w stanie Wisconsin, a 13-letni cudowny gitarzysta zarabiał trochę grając na gitarze w lokalnej restauracji dla samochodów. Sfrustrowany faktem, że ludzie siedzący w ich samochodach nie mogli właściwie usłyszeć jego doskonałego dźwięku, młody gitarzysta wbił starą igłę fonografu w swoją gitarę akustyczną Sears Roebuck i podłączył ją do głośnika radiowego [źródło: Ladd ].

To był początek trwającej całe życie miłości z wymyślaniem i doskonaleniem gitar elektrycznych. Gitarzystą był Les Paul i przez następne dziesięciolecia to imię przylgnęło do wielu najbardziej legendarnych gitar w historii muzyki popularnej. Jego wpływ był tak wszechobecny i tak kultowy, że kolekcjonerzy walczyli o jego osobiste gitary od lat.

W 2015 roku na aukcji pojawiła się wyjątkowa gitara Les Paula, zwana „Black Beauty”. Niektórzy nazywali ten instrument „Graalem” gitar elektrycznych, ponieważ był to główny topór Les Paula, który nieustannie modyfikował, aż stał się standardem branżowym. Niektórzy uważają to nawet za rodzaj gitary Ur, z której wywodzą się wszyscy Les Paulowie.

Niezależnie od tego, czy to prawda, czy nie, „Czarna Piękność” została sprzedana za aż 335 500 dolarów , co świadczy o wartości, jaką wiele osób przypisuje pracy wielkiego innowatora.

Nie wszystkie gitary - lub gitarzyści - mają taką samą wagę jak Les Paul, ale wielu dwudziestowiecznych bogów i bogiń gitarowych wciąż przywiązuje się do swoich ulubionych toporów, a nawet nadaje im nazwy. Poniżej znajduje się 10 znanych gitar i ich właścicieli w kolejności alfabetycznej.

1. „Czarna piękność” Jimiego Hendrixa
2. „Brownie” Bonnie Raitt
3. `` Chmura '' księcia
4. „Frankenstrat” Eddiego Van Halena
5. Lake Placid Blue Tele z 1963 roku Nancy Wilson
6. BB Kinga „Lucille”
7. Joni Mitchell z 1956 roku Martin D-28
8. Nr Jimmy'ego Page'a 1 min Gibson Les Paul Standard
9. „Red Special” Briana Maya
10. „Wyzwalacz” Williego Nelsona

The Monterey Pop Festival, 1967. Jimi Hendrix is waiting backstage while The Who play their set. Hendrix intends to finish his performance with a grand gesture by smashing his guitar to pieces. But his plans are foiled when — to his intense irritation — he sees Pete Townshend not only destroy his guitar, but also shove the broken instrument's neck into an amp.

Frantically searching for a way to top Townshend, Hendrix manages to get his hands on some lighter fluid. Soon after, he's tearing up the stage like no other with the sheer virtuosic brilliance of his playing. At the end of his final piece, "Wild Thing," Hendrix pours lighter fluid over his instrument and ignites it. It's a moment that goes down in rock history — the day Hendrix sacrificed his beloved guitar to the gods of music. Or had he?

In 2012, it emerged that Hendrix had actually swapped out his favorite black 1968 Fender Stratocaster for a near replica moments before the burn. The real one, or one reported to be real, sold at auction for £250,000 ($289,562) in 2012 [source: Yaqoob]. Four years earlier it sold to a U.S. collector for nearly $500,000 [source: Lawless].

But maybe the buyers were duped. By 2017, doubt was cast on the authenticity of the legendary guitar when it was put up for auction again with other Hendrix memorabilia at Heritage's Summer of Love auction in Beverly Hills, California. Experts examined the instrument and were concerned it might not be the same guitar Hendrix played at the Monterey event.

W każdym razie gitara Monterey nie była nawet ulubionym instrumentem Hendrixa. Ta wytwórnia należy do jego słynnego „Black Beauty”, które kochał tak bardzo, że nawet niechętnie używał go podczas występów. Od śmierci Hendrixa w 1970 roku miejsce pobytu „Czarnej Piękności” pozostaje tajemnicą. Ile to jest warte? Trudno powiedzieć, ale inna z jego kultowych gitar, „Black Widow” została wyceniona na prawie milion dolarów .

Bonnie Raitt dorastała w muzycznej rodzinie, a kiedy była dzieckiem, jej dziadek, pastor metodystów, wyciągnął hawajską gitarę ze stali lapart i nauczył ją kilku hymnów . Ale boska ścieżka nie miała należeć do Raitta. Kiedy natknęła się na legendarne nagranie zatytułowane „Blues At Newport”, od razu wpadła w bluesa. I właśnie na tym nagraniu po raz pierwszy usłyszała Johna Hammonda grającego na „gitarze z wąskim gardłem”. Biorąc to imię dosłownie, znalazła małą buteleczkę z zimnym lekarstwem, zmoczyła etykietę i położyła ją na palcu. To był początek jej charakterystycznego brzmienia gitary slide [źródło: Piper ].

O 3 nad ranem w 1969 roku Raitt natknął się na niepomalowanego Fendera Stratocastera za 120 dolarów. Kupiła go, podniosła akcję i nadała mu przydomek „Brownie”. Stał się jej ulubionym instrumentem - takim, na którym grała na każdym koncercie od [źródło: Piper ].

Jeśli chodzi o to, gdzie dokładnie Raitt był o 3 nad ranem w 1969 roku, lokalizacja pozostaje tajemnicza. Jedno jest pewne - nie planuje go sprzedawać. Wartość „Brownie” dzisiaj? Niezmierzony.

Prince był niezrównany w prawie wszystkim. Nie tylko potrafił śpiewać, tańczyć i pisać piosenki lepiej niż ktokolwiek inny, potrafił także grać na prawie każdym instrumencie znanym w muzyce pop. Przede wszystkim był spektakularnym gitarzystą prowadzącym. I kochał swoje gitary. Prawdopodobnie żadna inna gitara nie jest bardziej związana z jego dziedzictwem niż gitara „Cloud”.

Kiedy już przygotowywał się do nakręcenia swojego legendarnego filmu „Purple Rain”, Prince wszedł do sklepu z gitarami w swoim rodzinnym Minneapolis i zlecił miejscowemu lutnikowi (producentowi instrumentów strunowych) Dave'owi Rusanowi wykonanie specjalnego topora. Gitara, wzorowana na basie przyjaciela, byłaby kluczowym elementem filmu.

Prince wydał bardzo niewiele instrukcji, więc Rusan wykonał gitarę, na którą miał nadzieję, że gwiazda będzie chciała. Dobrze to zrozumiał. Nie tylko gwiazda gitary „Cloud” w „Purple Rain”, Prince tak bardzo ją pokochał, że zamówił kopie i grał na nich przez następne 20 lat [źródło: Murphy ].

Żółta wersja chmury znajduje się teraz w Smithsonian jako ważny artefakt kultury amerykańskiej. Ta nie jest na sprzedaż, ale turkusowo-niebieska chmura sprzedana na aukcji w listopadzie 2017 roku za 700 000 dolarów, najwięcej, jaką kiedykolwiek zapłacono za jedną z jego gitar [źródło: AP ].

Van Halen. Już sama nazwa przywołuje błyskawiczne, wirtuozowskie solówki gitarowe. Ale kiedy Eddie Van Halen zaczynał, nie mógł znaleźć gitary, której potrzebował, aby wydobyć dźwięki, które słyszał w swojej głowie. Więc sam go zrobił.

Van Halen rozebrał Gibsona Les Paula, Fendera Stratocastera i Gibsona ES-335 i połączył je, dodając do buta humbucker. Następnie, przy pomocy jakiejś taśmy maskującej i farby w sprayu, wykończył całość słynnym już szalonym czerwono-czarno-białym wzorem „Frankenstrata” [źródło: Projekt EVH ].

Van Halen podarował swoją kultową gitarę Hard Rock Café w centrum San Antonio, gdzie pierwotnie trafiła na wystawę. Ale w listopadzie 2017 roku ktoś go ukradł. Chociaż słynny topór był wyceniony na 100 000 dolarów , ktokolwiek go wziął, nigdy nie byłby w stanie go sprzedać bez obalenia prawa.

W każdym razie gitara po cichu pojawiła się ponownie w Hard Rock, prawie zanim została pominięta. Może ktoś po prostu chciał sprawdzić, czy może go zniszczyć jak EVH, a kiedy zdał sobie sprawę, że to niemożliwe, postanowił zrobić właściwą rzecz i oddać.

Kiedy Ann Wilson zdecydował się przekroczyć granicę do Kanady śledzić jej projekt -dodging chłopaka, jej koledzy z zespołu serca następuje. Bo co innego mogliby zrobić? Ann miała głos jak żaden inny. We wczesnych latach 70-tych na czele zespołu była kobieta z niesamowitym głosem, ale nie było absolutnie żadnych rockowych strojów z kobietą grającą na gitarze prowadzącej. Z wyjątkiem tego.

Ann miała siostrę, która potrafiła grać. Naprawdę graj. Nancy Wilson była w tym czasie na uniwersytecie, ale Ann zdołała przekonać siostrę, by przyjechała na północ i dołączyła do niej. Kiedy obie kobiety połączyły siły, nikt nigdy nie widział czegoś takiego jak one. Wychowana na gitarze akustycznej , Nancy zarzuciła na ramię Fender Telecaster z 1963 roku w Lake Placid Blue Tele i dokonała zmiany. Od tamtej pory jest to jej ulubiona elektryczna gitara, a gitara najbardziej kojarzy się z jej wyjątkowym, mrożącym krew w żyłach dźwiękiem [źródło: Kelly ]. Na jej cześć nazwała nawet jedną ze swoich piosenek „Blue Guitar”.

Nawet na południu zimą robi się zimno. Pewnej nocy w 1949 roku młody bluesman grał w nocnym klubie w Twist w Arkansas. Właściciele fugi ogrzewali go wiadrem nafty, który podpalili. W pokoju było ciepło, muzyka fajna i wszystko szło dobrze, dopóki nie wybuchła bójka i wiadro się przewróciło. Przez to miejsce płynęła rzeka płonącej nafty i wszyscy, łącznie z muzykiem, uciekli, by ratować życie.

Ale kiedy wyszedł na zewnątrz, przypomniał sobie swoją gitarę. Nie był to drogi instrument, tylko Gibson L-30 Archtop, ale to było wszystko, co miał. Rzucił się z powrotem w płomienie, unikając zawalającej się drewnianej ramy, chwycił swój topór i wydostał się w samą porę.

Jak się później dowiedział, walka rozpoczęła się między dwoma mężczyznami walczącymi o kobietę imieniem Lucille. Młodym muzykiem był BB King i nazwał swoją gitarę „Lucille”, aby przypomnieć sobie, że nigdy więcej nie będzie tak głupi, by wpaść na płonący budynek. Przez lata BB King miał wiele różnych gitar, ale zawsze noszą one tę samą nazwę: „Lucille” [źródło: Bienstock ].

W przypadku niektórych świetnych osób trudno jest wiedzieć, na czym należy się skupić. Kiedy była młoda, Joni Mitchell miała trzy oktawowy zakres wokalny, co pomogło jej uczynić ją jedną z najbardziej niezwykłych wokalistek swojego pokolenia. Pomijając to, jest także niezwykle utalentowaną autorką tekstów, która napisała niezapomniane teksty, które stały się częścią zbiorowej świadomości. Teraz dodaj jej umiejętności pisania piosenek, które zaowocowały dziesiątkami innowacyjnych, skomplikowanych i pięknych melodii.

Na koniec dodaj do tego fakt, że potrafi władać gitarą jak niewiele innych (nie wspominając o grze na mandolinach, fletach, fortepianach i in.). Jedną z rzeczy, która sprawia, że ​​jej gra na gitarze jest tak charakterystyczna, jest niezwykły zestaw strojów, które stosuje. Najwyraźniej, gdy była dzieckiem, Mitchell miał polio, które osłabiło jej lewą rękę. Nie mogąc grać pewnych kształtów akordów, przyjęła pomysłowe stroje, aby to zrekompensować.

W 1966 roku kapitan piechoty morskiej wracający z Wietnamu podarował Mitchellowi Martin D-28 z 1956 roku, który przetrwał uderzenie odłamkiem. Mitchell kochał gitarę bardziej niż jakąkolwiek inną i spekulował, że jej niesamowity dźwięk był spowodowany eksplozją, która strukturalnie zmieniła drewno. Niestety, w połowie lat 70. ktoś ukradł legendarny instrument z karuzeli bagażowej na lotnisku i nigdy więcej go nie widziano [źródło: O'Hara ].

Jimmy Page zdmuchnął szczyt rocka swoimi zapalającymi solówkami dla Led Zeppelin. Jest też słusznie znany z pięknych, żałosnych riffów, takich jak intro do „Stairway to Heaven”, które stało się tak wszechobecne, że sklep z gitarami w „Wayne's World” zakazał jej grania.

Kiedy Page zaczął grać z Yardbirds, grał na Fender Telecaster, ale w 1969 roku jego przyjaciel Joe Walsh z James Gang nalegał, aby wypróbował Gibson Les Paul. Stronie bardzo się to spodobało, więc Walsh przekazał ją za rozsądną cenę. Wypłacana kwota różni się w zależności od rodzaju, ale wynosiła od 500 do 1200 USD. Ta gitara stała się ulubioną gitarą Page'a i grał na niej na wszystkich najważniejszych nagraniach Led Zeppelin i podczas koncertów.

Przez lata Page kupował i używał innych Les Paulów, co skłoniło go do nazwania tego oryginalnego instrumentu swoim „numerem 1”. Mówi o tym, że to zarówno jego kochanka, jak i żona, z dodatkową korzyścią polegającą na tym, że nie wymaga alimentów [źródło: Graham ].

Tata Briana Maya był wysoko wykwalifikowanym inżynierem elektronikiem, który ręcznie wykonywał wszystkie domowe urządzenia gospodarstwa domowego, od tosterów po telewizory. Majowie byli również biedni i nie mieli dodatkowego kieszonkowego na drogie prezenty. Tak więc, gdy w 1963 roku jego szalony na gitarze syn chciał przejść z akustyki na elektryczność , obaj postanowili zbudować od podstaw doskonały instrument.

Wycięli szyję ze starego kominka, zmienili przeznaczenie guzików z macicy perłowej na wkładkę progu i wykonali ramię tremolo z uchwytu na sakwę rowerową i jednej z drutów pani May. „The Red Special”, jak stał się znany ze względu na kolor drewna, nigdy nie opuścił Briana, nawet gdy wyjechał do Londynu, aby zrobić doktorat. w astrofizyce.

Ale instrument, który połączył ojca i syna podczas tworzenia, wkrótce ich rozerwał. To w Londynie Brian poznał obiecującą gwiazdę rocka Freddiego Mercury'ego i założył zespół Queen. Ku wielkiemu rozczarowaniu ojca, doktor Brian ugryzł kurz, że tak powiem, kiedy Queen wystartowała. (W końcu uzyskał ten doktorat w 2008 r., A nawet pracował w NASA z innymi astrofizykami analizującymi dane z sondy Pluto New Horizons [źródło: Biography.com ].)

Brian i jego ojciec w końcu pogodzili się po latach, kiedy młody bóg gitary poleciał swoim rodzicom do Nowego Jorku, aby zobaczyć zespół grający w Madison Square Garden. The Red Special, który występuje również pod uchwytami „Fireplace” i „Old Lady”, był gitarową gwiazdą prawie każdej ważnej piosenki zespołu Queen i pozostaje ulubionym utworem May [źródło: Huntman ].

Na początku Willie Nelson grał gildię akustyczną, kiedy próbował zrobić to w Nashville w latach 60-tych. Następnie, w 1969 roku, przypadkowy alkoholik zdołał w jakiś sposób zamienić go w drewno opałowe.

Szukając instrumentu, który brzmiałby jak jego ulubiony gitarzysta, Django Reinhardt, Nelson kupił celownik akustyczny Martina N-20, którego nie widział z polecenia swojego przyjaciela i gitarzysty Shota Jacksona. Stwierdzając, że jest trochę jak jego koń, Nelson nazwał gitarę po rumaku Roya Rogera.

Podobnie jak „Lucille” BB Kinga, „Trigger” został uratowany przed ogniem. Został nawet wywieziony na Hawaje, aby uniknąć zajęcia przez IRS . Willie Nelson grał na swoim instrumencie tak mocno i tak długo, że jego kostka przebiła go przez dziurę. To dziura, której legendarny muzyk odmawia naprawy, mówiąc, że jest to miejsce, w którym można odpocząć. Po 50 latach użytkowania Nelson uważa, że ​​będzie grał w Triggera, dopóki obaj się nie poddadzą. Miejmy nadzieję, że to nie potrwa jeszcze długo [źródło: Rolling Stone ].

Uwaga autora: 10 słynnych gitar

Lista 10 znanych gitar nie może być wyczerpująca. Musiałem to zredukować z listy, na której znalazły się takie utwory jak „Black Strat” Davida Gilmoura, „ESP Mirage” Vernona Reida i „Hank” Neila Younga. A co z „Hauserem” André Segovii i Les Paul Standard Petera Greena z 1959 roku? Może lista 100 mogłaby zgromadzić prawie wszystkie znane gitary, ale cokolwiek mniej to tylko zamach siekierą.

Powiązane artykuły

Więcej świetnych linków