Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) odnosi się do grupy chorób płuc, które utrudniają oddychanie. Jest to czwarta najczęstsza przyczyna zgonów w Stanach Zjednoczonych. Dwie główne postacie POChP to przewlekłe zapalenie oskrzeli i rozedma płuc, a większość osób z POChP ma kombinację tych dwóch stanów. POChP jest chorobą postępującą, co oznacza, że z czasem się pogarsza, a większość osób, u których została zdiagnozowana, ma ponad 40 lat. Wiele osób cierpi na tę chorobę, ale nie zdaje sobie z tego sprawy aż do późniejszych stadiów, ponieważ objawy stają się bardziej widoczne. Najczęstszą przyczyną POChP jest palenie tytoniu, ale długotrwałe narażenie na czynniki drażniące, chemikalia lub alergeny może również powodować POChP. Ponadto ludzie, którzy nie mają białka zwanego antytrypsyną alfa-1, są narażeni na ryzyko rozwoju rozedmy płuc.Uszkodzenia płuc spowodowane POChP nie można cofnąć, ale istnieją opcje leczenia, które mogą spowolnić postęp choroby.
Choroba atakuje małe gałęzie w płucach, zwane oskrzelikami, a także maleńkie pęcherzyki płucne. Pęcherzyki mają być sprężyste i elastyczne, ale w POChP stają się wiotkie i tracą kształt. Powoduje to zapadanie się pęcherzyków płucnych podczas próby wydechu, zatrzymując powietrze w małych workach. Ponadto ściany oskrzelików i pęcherzyków płucnych stają się gęste i zaognione oraz wytwarzają dużo śluzu, który blokuje przedostawanie się i wypuszczanie powietrza. W rezultacie tlen nie dostaje się do organizmu, dlatego osoby z POChP odczuwają duszności. Zadyszka jest zwykle tym, co sprowadza ludzi do lekarza i prowadzi do rozpoznania POChP, ale pierwszą oznaką POChP jest zwykle wykasływanie dużej ilości śluzu. Inne objawy POChP to świszczący oddech, ucisk w klatce piersiowej i zmęczenie.
