Etapy zmiany płci

Pomysł utknięcia w niewłaściwym ciele brzmi jak przesłanka do filmu w „Zakręconym piątku”, w którym matka i córka zamieniają się ciałami, a w „Wielkim” i „13 Going on 30” nastolatki doświadczają życia w ciele dorosłego . Te filmy czerpią swój humor ze sposobu, w jaki postawa i myśli danej osoby nie pasują do jej wyglądu. Na przykład nastolatka uwięziona w ciele matki rozkoszuje się przekraczaniem godziny policyjnej i graniem na gitarze powietrznej, podczas gdy nastolatka uwięziona w ciele osoby dorosłej jest zdumiona pułapkami bogactwa, jakie wiążą się z pracą na pełen etat. Śmiejemy się, ponieważ dialogi i działania są tak sprzeczne z tym, czego oczekiwalibyśmy od kogoś, kto jest matką, czy od kogoś, kto jest zatrudnioną dorosłą osobą.

Ale dla niektórych ludzi życie jako niestosowna płeć nie jest żartem. Osoba transpłciowa to ktoś, kto ma inną tożsamość płciową, niż wskazywałaby na to płeć urodzenia. Cały czas zamieniamy słowa seks, seksualność i płeć, ale w rzeczywistości nie odnoszą się one do tego samego. Seks odnosi się do części, z którymi się urodziliśmy; Zakładamy, że chłopcy mają penisa, a dziewczynki pochwę. Seksualność ogólnie odnosi się do orientacji seksualnej lub tego, kogo pociąga nas w sensie seksualnym i/lub romantycznym. Ekspresja płciodnosi się do zachowań stosowanych do komunikowania płci w danej kulturze. Na przykład od małych dziewczynek w USA oczekuje się, że wyrażają swoją kobiecą płeć poprzez zabawę lalkami i noszenie sukienek, a mali chłopcy mają wyrażać swoją męskość za pomocą upodobań do pracy w trudnych warunkach i monster trucków. Innym terminem jest tożsamość płciowa, prywatne poczucie bycia mężczyzną lub kobietą, pewna kombinacja obu lub żadnego [źródło: Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne ].

Czasami młody chłopak może chcieć ubierać się w sukienki i urządzać przyjęcia herbaciane, ale to tylko faza, która w końcu mija. Czasami jednak pojawia się tęsknota za identyfikacją z inną płcią lub brakiem płci, która staje się tak intensywna, że ​​osoba doświadczająca tego nie może już funkcjonować. Transgender to termin ogólny dla osób, które identyfikują się poza płcią, do której zostali przypisani przy urodzeniu, a dla niektórych operacji zmiany płci są kluczowe dla prowadzenia zdrowego, szczęśliwego życia.

Zawartość

1. Dysforia płci: diagnoza i psychoterapia
2. Prawdziwe doświadczenie
3. Hormonalna terapia zastępcza
4. Opcje chirurgiczne: kobiety transpłciowe
5. Opcje chirurgiczne: mężczyźni transpłciowi
6. Zmiana płci: żal

Osoby transpłciowe mogą zacząć identyfikować się z płcią inną niż ta przypisana po urodzeniu, we wczesnym dzieciństwie, co oznacza, że ​​nie pamiętają czasu, kiedy nie czuli wstydu ani niepokoju związanego ze swoim ciałem. U innych ludzi niezadowolenie z płci biologicznej zaczyna się później, być może w okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości, choć może również wystąpić w późniejszym życiu.

Szacuje się, że około 0,3 procent populacji USA identyfikuje się jako osoba transpłciowa, ale nie wszyscy, którzy są transpłciowi, zdecydują się na zmianę płci [źródło: Gates ]. Niektórzy mogą zdecydować się na afirmację swojej nowej płci poprzez fizyczne przekształcenie swojego ciała od góry do dołu, podczas gdy inni wolą dokonywać tylko pewnych zmian kosmetycznych, takich jak na przykład operacje zmiękczające rysy twarzy lub zabiegi usuwania włosów.

Nie wszyscy, którzy identyfikują się z płcią inną niż płeć urodzenia, cierpią na dysforię płciową lub udają się na operację. Osoby transpłciowe, które chcą operacji zmiany płci, muszą jednak przestrzegać standardów opieki nad afirmacją płci, określonych przez Światowe Stowarzyszenie Zawodowe na rzecz Zdrowia Transpłciowego (WPATH).

W 1980 roku, kiedy po raz pierwszy rozpoznano zaburzenie tożsamości płciowej (GID), uznano je za zaburzenie psychiczne. Jednak w 2013 r. GID został częściowo ponownie uznany za biologiczny z natury i przemianowany na dysforię płciową . Został przeklasyfikowany jako stan chorobowy w Podręczniku Diagnostyki i Statystyki Zaburzeń Psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego (DSM-V), wspólnym języku i protokole protokołów dotyczących klasyfikacji zaburzeń psychicznych. Przy tej klasyfikacji osoby transpłciowe muszą zostać zdiagnozowane przed jakimkolwiek leczeniem [źródło: International Foundation for Gender Education ].

Dysforię płciową rozpoznaje się, gdy dana osoba ma uporczywe pragnienie, aby stać się inną płcią. Pragnienie może objawiać się wstrętem do własnych narządów płciowych, nienawiścią do ubioru i innymi zewnętrznymi oznakami danej płci i/lub pragnieniem działania i bycia rozpoznawanym jako inna płeć. To pragnienie musi być stale obecne przez sześć miesięcy, aby zostało rozpoznane jako zaburzenie [źródło: WPATH].

Oprócz otrzymania diagnozy od specjalisty zdrowia psychicznego, osoba ubiegająca się o zmianę przydziału musi również wziąć udział w psychoterapii. Celem terapii nie jest rozpalenie zmiany, rozpoczęcie nawrócenia lub przekonywanie w inny sposób osoby transpłciowej, że chcieć być innej płci (lub w ogóle bez określonej płci) jest zła. Raczej potrzebne jest poradnictwo, aby upewnić się, że dana osoba realistycznie podchodzi do procesu afirmacji płci i rozumie konsekwencje nie tylko przechodzenia przez zmiany społeczne i prawne, ale także stałych opcji, takich jak operacja. A ponieważ poczucie niezgodności z własnym ciałem może być traumatyczne i frustrujące, specjalista ds. zdrowia psychicznego będzie również pracował nad zidentyfikowaniem wszelkich podstawowych problemów, takich jak lęk, depresja, nadużywanie substancji lub zaburzenie osobowości typu borderline.

Specjalista ds. zdrowia psychicznego może również pomóc poprowadzić osobę starającą się o zmianę płci przez kolejny etap procesu: doświadczenie z życia wzięte.

WPATH wymaga, aby osoby transpłciowe, które chcą przeprowadzić operację zmiany płci, żyły w pełnym wymiarze godzin jako płeć, którą chcą być przed podjęciem jakichkolwiek stałych opcji w ramach zmiany płci. Ten okres jest znany jako doświadczenie z życia wzięte (RLE) .

To właśnie podczas RLE osoba transpłciowa często wybiera nowe imię odpowiednie dla pożądanej płci i rozpoczyna proces prawnej zmiany imienia. Ta nowa nazwa często zawiera również zestaw nowych odpowiednich zaimków; na przykład, kiedy Chastity Bono, biologicznie urodzona jako córka Sonny'ego i Cher w 1969 roku, rozpoczęła swoją przemianę w 2008 roku, zmieniła imię na Chaz i poinstruowała ludzi, aby używali „on” zamiast „ona” [źródło: Donaldson James ].

Oprócz nowego imienia i zaimków, w tym czasie mężczyźni i kobiety afirmujący płeć powinni również przyjąć ubrania pożądanej płci, zachowując jednocześnie zatrudnienie, uczęszczanie do szkoły lub wolontariat w społeczności. Transpłciowe kobiety mogą zacząć poddawać się zabiegom kosmetycznym, aby pozbyć się włosów na ciele; transpłciowi mężczyźni mogą skorzystać z coachingu głosowego, próbując mówić niższym tonem. Celem doświadczenia z prawdziwego życia jest ujawnienie problemów społecznych, które mogłyby się pojawić, gdyby dana osoba kontynuowała korektę płci. Jak na przykład zareaguje szef, jeśli pracownik płci męskiej przyjdzie do pracy jako kobieta? A co z rodziną? A może twoja druga połówka? Czasami podczas RLE ludzie zdają sobie sprawę, że życie jako druga płeć nie przynosi szczęścia, o którym myśleli, i mogą nie kontynuować przemiany. Inne czasy,wystarczy przemiana społeczna, a operacja zmiany płci nie jest przeprowadzana. A czasami ten test jest potwierdzeniem, że ludzie muszą dążyć do fizycznych zmian, aby w pełni stać się inną płcią.

Oprócz wymogu rocznego doświadczenia w prawdziwym życiu przed podjęciem opcji chirurgicznej, WPATH zaleca terapię hormonalną jako krytyczny element przejścia przed operacją. Kandydaci do terapii hormonalnej mogą zdecydować się na ukończenie rocznego RLE i poradnictwa lub ukończenie sześciu miesięcy RLE lub trzech miesięcy RLE / trzech miesięcy psychoterapii przed przejściem do terapii hormonalnej.

Po pomyślnym ukończeniu RLE poprzez wykazanie stabilnego zdrowia psychicznego i zdrowego stylu życia, osoba przechodząca kwalifikuje się do operacji rekonstrukcji narządów płciowych – ale nie może się ona rozpocząć, dopóki specjalista ds. zdrowia psychicznego nie przedłoży listu (lub listów) polecających wskazujących, że dana osoba jest gotowy do działania [źródło: WPATH].

Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) , zwana także hormonami międzypłciowymi, jest sposobem, aby osoby transpłciowe czuły się i wyglądały bardziej jak płeć, z którą się identyfikują, a więc jest to ważny krok w zmianie płci. Aby kwalifikować się do terapii hormonalnej, uczestnicy muszą mieć co najmniej 18 lat (chociaż czasami młodsi nastolatkowie mogą brać blokery hormonalne, aby zapobiec ich naturalnie występującemu dojrzewaniu) i wykazać przed specjalistą ds. zdrowia psychicznego, że mają realistyczne oczekiwania co do tego, co hormony zrobią i nie będą działać na ich ciała. Wymagane jest pismo od tego specjalisty zdrowia psychicznego, zgodnie ze standardami opieki ustanowionymi przez WPATH.

Terapia hormonalna służy do zrównoważenia tożsamości płciowej osoby z układem hormonalnym organizmu. Kandydaci płci męskiej i żeńskiej zaczynają od przyjmowania środków blokujących testosteron (lub antyandrogenów ) wraz z żeńskimi hormonami, takimi jak estrogen i progesteron . Ta kombinacja hormonów ma prowadzić do wzrostu piersi, bardziej miękkiej skóry, mniejszej ilości włosów na ciele i mniejszej erekcji. Hormony te również zmieniają ciało poprzez redystrybucję tkanki tłuszczowej do obszarów, w których kobiety mają tendencję do noszenia dodatkowego ciężaru (takich jak okolice bioder) i zmniejszając siłę górnej części ciała. Kandydaci płci męskiej zaczynają brać testosteron, co pogłębi głos i może powodować wypadanie włosów lub łysienie. Testosteron spowoduje również powiększenie łechtaczki i wzrost popędu płciowego. Piersi mogą się nieznacznie skurczyć, a siła górnej części ciała wzrośnie [źródło: WPATH].

Zwykle potrzeba dwóch kolejnych lat leczenia, aby zobaczyć pełne wyniki terapii hormonalnej. Jeśli dana osoba przestanie przyjmować hormony, niektóre z tych zmian ulegną odwróceniu. Terapia hormonalna nie jest pozbawiona skutków ubocznych — zarówno mężczyźni, jak i kobiety mogą odczuwać zwiększone ryzyko chorób sercowo-naczyniowych, a także są narażeni na problemy z płodnością. Niektóre osoby transpłciowe mogą zdecydować się na przechowywanie nasienia lub komórek jajowych, jeśli chcą mieć dzieci w przyszłości.

Czasami wystarczy terapia hormonalna, aby człowiek poczuł, że należy do pożądanej płci, więc leczenie kończy się na tym. Inni mogą dążyć do środków chirurgicznych w ramach zmiany płci.

Opcje chirurgiczne są zwykle rozważane po co najmniej dwóch latach terapii hormonalnej i wymagają dwóch listów zatwierdzających od terapeutów lub lekarzy. Te operacje mogą, ale nie muszą być objęte ubezpieczeniem zdrowotnym w USA – często objęte są tylko te, które są uważane za medycznie konieczne do leczenia dysforii płci i mogą być drogie. Koszty zmiany płci różnią się w zależności od potrzeb i pragnień każdej osoby; wydatki często wahają się od 7 000 USD do 50 000 USD (w 2014 r.), chociaż koszty mogą być znacznie wyższe w zależności od rodzaju (operacje rekonstrukcyjne płci vs zabiegi kosmetyczne) i liczby operacji, a także miejsca na świecie, w którym są wykonywane [źródło: AP ].

Afirmację płci przeprowadza interdyscyplinarny zespół, w skład którego wchodzą specjaliści zdrowia psychicznego, endokrynolodzy, ginekolodzy, urolodzy i chirurdzy plastyczni rekonstrukcyjni.

Jedną z pierwszych operacji wykonywanych przez kandydatki z mężczyzny na kobietę jest powiększanie piersi, jeśli HTZ nie powiększa ich piersi w sposób zadowalający. Chociaż powiększanie piersi jest powszechną procedurą dla kobiet cispłciowych (tych, które identyfikują się z płcią, do której zostały przypisane przy urodzeniu), należy zachować ostrożność podczas operacji na biologicznie męskim ciele, ponieważ istnieją różnice strukturalne, takie jak rozmiar ciała, które mogą wpływać na wynik.

Opcje chirurgiczne zmiany męskich narządów płciowych obejmują orchidektomię (usunięcie jąder), waginoplastykę z inwersją prącia (stworzenie pochwy z prącia), clitoroplastykę (stworzenie łechtaczki z żołędzi prącia) i labioplastykę (stworzenie warg sromowych z prącia). skóra moszny) [źródło: Nguyen]. Nowa pochwa, łechtaczka i wargi sromowe są zazwyczaj zbudowane z istniejącej tkanki prącia. Zasadniczo, po usunięciu jąder i wewnętrznej tkanki prącia oraz skróceniu cewki moczowej, skóra prącia zostaje wywinięta na lewą stronę i ukształtowana w zewnętrzne wargi sromowe i wewnętrzną pochwę. Łechtaczka powstaje z nadmiaru tkanki erekcyjnej, podczas gdy żołądź kończy się na przeciwległym końcu pochwy; te dwa wrażliwe obszary zwykle oznaczają, że orgazm jest możliwy po zakończeniu zmiany płci. Chirurgia rekonstrukcyjna płci męskiej i żeńskiej trwa zwykle około czterech lub pięciu godzin [źródło: University of Michigan ]. Głównym powikłaniem tej operacji jest zapadnięcie się nowej jamy pochwy, więc po zabiegu pacjentki mogą być zmuszone do korzystania z urządzeń rozszerzających.

Transpłciowe kobiety mogą również zdecydować się na operację plastyczną, aby jeszcze bardziej wzmocnić swoją kobiecość. Procedury powszechnie stosowane w feminizacji to: plastyka powiek (chirurgia powiek); powiększanie policzków; powiększanie brody; lifting twarzy; lifting czoła i brwi z redukcją kości brwiowej i przesunięciem linii włosów; liposukcja; plastyka nosa; chondrolarginoplastyka lub golenie tchawicy (w celu zmniejszenia wyglądu jabłka Adama); i skrócenie górnej wargi [źródło: The Philadelphia Center for Transgender Surgery ]. Transpłciowe kobiety mogą wykonywać te operacje u dowolnego chirurga plastycznego, ale tak jak w przypadku powiększania piersi, preferowany jest lekarz doświadczony w tej wyjątkowej sytuacji. Ostatnią opcją chirurgiczną jest operacja modyfikacji głosu, który zmienia ton głosu (alternatywnie jest terapia mowy i trening głosu, a także treningowe płyty DVD i nagrania audio, które obiecują to samo).

Operacje między kobietami i mężczyznami są wykonywane rzadziej niż operacje między kobietami i mężczyznami, głównie dlatego, że w porównaniu z operacjami z mężczyzny na kobietę transpłciowi mężczyźni mają ograniczone możliwości; i, historycznie, pomyślne wyniki chirurgiczne nie były traktowane na równi z wynikami transpłciowych kobiet. Mimo to ponad 80 procent transpłciowych mężczyzn, którzy przeszli operację chirurgiczną, zgłasza stosunek płciowy z orgazmem [źródło: Harrison ].

Podobnie jak w przypadku przejścia z mężczyzny na kobietę, kandydatki z kobiety na mężczyznę mogą rozpocząć operację piersi, chociaż w przypadku transpłciowych mężczyzn odbywa się to w formie mastektomii. To może być jedyna operacja, jaką przechodzą transpłciowi mężczyźni podczas zmiany przydziału, choćby dlatego, że dostępne operacje narządów płciowych są wciąż dalekie od doskonałości. Czterdzieści procent mężczyzn trans, którzy przechodzą operacje rekonstrukcji narządów płciowych, doświadcza powikłań, w tym problemów z czynnością układu moczowego, infekcji i przetok [źródła: Harrison , WPATH ].

Operacje rekonstrukcyjne narządów płciowych żeńskich i męskich obejmują histerektomię (usunięcie macicy) i salpingooforektomię (usunięcie jajowodów i jajników). Pacjenci mogą następnie zdecydować się na metoidioplastykę , czyli chirurgiczne powiększenie łechtaczki, aby mogła służyć jako rodzaj penisa lub, częściej, falloplastyka . Falloplastyka obejmuje wykonanie neo-fallusa, transpozycję łechtaczki, plastykę żołędzi i mosznoplastykę z wprowadzonymi protezami jąder w celu uzupełnienia wyglądu.

Istnieją trzy rodzaje implantów prącia, zwane również protezami prącia: Najpopularniejszy to trzyczęściowy implant nadmuchiwany, stosowany u około 75 procent pacjentów. Istnieją również dwuczęściowe nadmuchiwane implanty prącia, używane tylko przez 15 procent czasu; oraz implanty nienadmuchiwane (w tym półsztywne), które są używane w mniej niż 10 procentach operacji. Oczekuje się, że nadmuchiwane implanty będą działać od około pięciu do 10 lat, podczas gdy opcje półsztywne zazwyczaj mają żywotność około 20 lat (i mniej powikłań niż typy nadmuchiwane) [źródło: Crane ].

Podobnie jak w przypadku kobiet trans, transpłciowi mężczyźni mogą wybrać operację plastyczną, która sprawi, że będą wyglądać bardziej męsko, chociaż opcje są nieco bardziej ograniczone; Jednym z najczęściej wykonywanych zabiegów kosmetycznych jest liposukcja w celu redukcji tkanki tłuszczowej w miejscach, w których noszą kobiety cispłciowe.

Wraz z poprawą technik chirurgicznych spadł również odsetek powikłań. Na przykład długoterminowe ryzyko powikłań w przypadku operacji rekonstrukcyjnych między mężczyznami a kobietą spadło poniżej 1 procenta. Jednak pomimo wszelkich komplikacji, przeważająca większość osób, które przeszły rekonstrukcję chirurgiczną, twierdzi, że jest zadowolona z wyników [źródło: Jarolím ]. Inni badacze zauważyli, że ludzie, którzy kończą proces transformacji, wykazują wyraźną poprawę zdrowia psychicznego i znaczny spadek nadużywania substancji i depresji. Porównaj te wyniki z wynikami ankiety z 2010 r., która ujawniła, że ​​41 procent osób transpłciowych w USA próbowało popełnić samobójstwo, a zobaczysz, że w końcu poczucie komfortu we własnej skórze może być niezwykle pozytywnym doświadczeniem [źródło: Moskowitz].

Trudno jednak nakreślić pełny obraz tego, jak wygląda życie po przejściu ludzi na nową płeć, ponieważ wiele osób przenosi się do nowego miejsca, aby zacząć od nowa po zakończeniu przemiany. Z tego powodu wielu badaczy, lekarzy i terapeutów straciło kontakt z byłymi pacjentami. Dla niektórych osób ten nowy początek jest niezbędny, aby w pełni żyć nowym życiem, podczas gdy inni odkryli, że pozostanie w tej samej pracy, w tym samym małżeństwie lub w tym samym mieście jest tak samo satysfakcjonujące i satysfakcjonujące, a także niezbędne dla ich poczucia akceptacji.

Pod wieloma względami proces afirmacji płci trwa. Nawet po zakończeniu operacji i terapii ludzie nadal będą musieli radzić sobie z problemami dyskryminacji. Osoby transpłciowe są często narażone na wysokie ryzyko przestępstw z nienawiści. Regularne kontrole będą niezbędne do utrzymania zarówno zdrowia fizycznego, jak i psychicznego, a wiele osób nadal zmaga się z samoakceptacją i poczuciem własnej wartości po tak długich zmaganiach z samym sobą. Mimo to, ponieważ coraz więcej osób dowiaduje się o korekcie płci, wydaje się możliwe, że problemy piętna i dyskryminacji nie będą tak powszechne.

Aż 91 proc. Amerykanów zna termin „transpłciowość”, a 76 proc. potrafi je poprawnie zdefiniować; 89 proc. zgadza się, że osoby transpłciowe zasługują na te same prawa, przywileje i ochronę, co osoby cisgenderowe [źródło: Public Religion Research Institute ]. Ale to nie znaczy, że wszystko staje się całkowicie łatwe, gdy osoba przechodzi do swojej pożądanej płci.

W zależności od tego, gdzie mieszkasz, przepisy dotyczące niedyskryminacji mogą, ale nie muszą obejmować osoby transpłciowe, więc jest całkowicie możliwe, że możesz zostać zwolniony z pracy lub stracić dom z powodu ekspresji płciowej. Niektóre osoby straciły prawo do opieki nad dziećmi po rozwodzie i nie były w stanie uzyskać od sądu uznania ich praw rodzicielskich. W przeszłości niektóre małżeństwa były kwestionowane — rozważmy na przykład, co się dzieje, gdy mężczyzna, który jest żonaty z kobietą, postanawia zostać kobietą; po operacji, jeśli dwie osoby zdecydują się pozostać w związku małżeńskim, teraz wydaje się, że jest to małżeństwo osób tej samej płci, które jest teraz zalegalizowane w USA. Niektóre organizacje i rządy odmawiają uznania nowej płci osoby, chyba że przeprowadzono operację rekonstrukcji narządów płciowych,pomimo faktu, że niektórzy realizują jedynie terapię hormonalną lub operację piersi [źródła:Amerykańskie Biuro Zarządzania Personelem , Glicksman ].

Nota autora: Etapy zmiany płci

Ciekawe, jak zmienia się nasza terminologia na przestrzeni lat, prawda? (A w niektórych przypadkach na lepsze). To, co zwykliśmy nazywać operacją zmiany płci, jest teraz operacją zmiany płci. Transseksualizm jest obecnie w dużej mierze zastępowany przez transseksualistę. Myślę, że nie bez powodu. Wiedząc, że płeć, seksualność i płeć nie są terminami wymiennymi, zmiana „zmiany płci” na „zmiana płci” lub „potwierdzenie płci” i „transseksualista” na „transseksualny” odsuwa uwagę od tego, co brzmi jak coś związanego z orientacją seksualną do takiego, który jest dokładniejszym oznaczeniem.

Powiązane artykuły

Więcej świetnych linków