Jak działa rotoskopia

Od zarania ruchomego obrazu pod koniec XIX wieku filmowcy eksperymentowali ze sposobami uczynienia filmów bardziej ekscytującymi. Pionier filmowy, Georges Méliès, wykorzystywał wszelkiego rodzaju sztuczki związane z kamerą, aby stworzyć filmy krótkometrażowe, takie jak jego „Un Homme de Tête” z 1898 r., W których postać grana przez Mélièsa wielokrotnie zdejmował głowę i kładł każdą głowę na stole, czy też jego „Le Voyage Dans la” z 1902 r. Lune ", gdzie wysłał ludzi na księżyc o okrągłej twarzy na rakiecie w kształcie kuli.

Niektórzy artyści sięgnęli po animację, aby stworzyć na filmie fantazyjne historie i sytuacje. W pełni animowane kreskówki istnieją od 1908 roku, kiedy artysta komiksowy Émile Cohl narysował i sfilmował setki prostych rysunków odręcznych, aby nakręcić film krótkometrażowy „Fantasmagorie”. Inni poszli w jego ślady, w tym Winsor McCay z „Gertie the Dinosaur” z 1914 roku, który obejmował tysiące klatek, był dłuższy, bardziej płynny i realistyczny niż większość kreskówek tamtych czasów. Większość była nieco szorstka i nierówna.

Równolegle z dążeniem do tworzenia nowych, fantastycznych efektów, aby zadziwiać i bawić, nastąpiło równoległe i pozornie (ale nie do końca) paradoksalne dążenie do realizmu, aby uczynić filmy bardziej wiarygodnymi. Niektórzy twórcy dążą również do zwiększenia poziomu realizmu w kreskówkach. Jedną z technologii animacji ruchu przypominającego życie jest rotoskopia, która została opracowana prawie dokładnie 100 lat temu.

Rotoscoping wymaga stosunkowo prostych, choć czasochłonnych czynności i sprzętu. Mówiąc najprościej, polega na nagrywaniu filmów z aktorami lub innymi obiektami w ruchu i śledzeniu ich klatka po klatce w celu stworzenia animacji. Jednak rotoscoping może być również używany do wykonywania skomponowanych efektów specjalnych w filmach akcji na żywo.

W niektórych kręgach rotoskopia kreskówek ma złą reputację jako oszustwo różniące się od „prawdziwej” animacji rysowanej od zera, a artyzm generowany komputerowo zajął miejsce wielu bardziej oldschoolowych metod. Jednak rotoscoping jest nadal potencjalnie użytecznym narzędziem w arsenale animatora lub filmowca.

1. Początki rotoskopii
2. Rotoscoping w innych animacjach
3. Old School Rotoscoping efektów specjalnych
4. Nowe narzędzia do rotoskopii
5. Kluczowanie kolorów a rotoskopia
6. Motion Capture a rotoscoping
7. Teraźniejszość i przyszłość rotoskopii

Artysta i entuzjasta technologii, Max Fleischer, był redaktorem graficznym Miesięcznika Popular Science, kiedy wpadł na pomysł rotoskopii, której celem było stworzenie bardziej płynnego i realistycznego ruchu w animowanych kreskówkach. Poprosił o pomoc swoich wielu utalentowanych braci (Dave, Joe, Lou i Charlie), aby opracować i przetestować to, co stanie się urządzeniem rotoskopowym. Max złożył patent na proces i związany z nim mechanizm w 1915 roku, który został przyznany w 1917 roku.

Proces rotoskopii wymagał rozpoczęcia od materiału filmowego. Po raz pierwszy Fleischerowie udali się na dach bloku mieszkalnego z ręcznym projektorem, który przerobili na kamerę filmową , i sfilmowali ponad minutę próbnego materiału filmowego Dave'a w kostiumie klauna (uszytym przez ich matkę). ). Po wykonaniu i wywołaniu tego materiału filmowego złożony ze sobą mechanizm rotoskopowy został użyty do wyświetlania klatek filmu po jednej klatce przez szklany panel na stole artystycznym. Max umieścił kalkę kreślarską po drugiej stronie szybypanel i prześledź nieruchomy obraz. Po zakończeniu przesuwał film do następnej klatki i zaczynał nowy rysunek na następnym obrazie. Patent wspomniał o możliwym mechanizmie pozwalającym artyście na przejście do następnej klatki poprzez wyciągnięcie sznurka z jego aktualnej pozycji.

Po narysowaniu wszystkich obrazów należało je sfotografować pojedynczo. Podczas testu materiału klauna Max ponownie użył projektora jako kamery, tym razem wystawiając każdy narysowany obraz na jedną klatkę filmu, ręcznie zdejmując i zakładając pokrywkę obiektywu na odpowiedni czas, a następnie zwiększając film. Wywołali film, odtworzyli go za pomocą projektora i stwierdzili, że proces zadziałał. I urodził się animowany klaun, który później został nazwany Koko.

Max zaczął animować, a jego brat Dave wyreżyserował wiele udanych kreskówek, począwszy od około 1919 roku serialem „Out of the Inkwell” z udziałem klauna Koko. Ich późniejsze prace obejmowały kultowe postacie Betty Boop i Popeye z lat trzydziestych oraz słynne realistyczne (i drogie w produkcji) krótkie filmy fabularne Supermana z lat czterdziestych. Rotoscoping był używany w różnym stopniu we wszystkich z nich, aby uzyskać realistyczny ruch postaci, jednocześnie pozwalając na kreatywność i przesadę, które umożliwia animacja.

Trzy kreskówki Betty Boop („Minnie the Moocher”, „The Old Man of the Mountain” i „Snow-White”) zawierały nawet rotoskopowy materiał filmowy Caba Calloway jako różne postacie. Pierwsze dwa rozpoczęły się również filmem aktorskim Caba Callowaya i jego orkiestry, a „Minnie the Moocher” zawiera najwcześniejsze znane nagrania z występów Caba Callowaya [źródło: Fleischer Studios ].

Fleischer zastosował tę technikę również w „Gulliver's Travels”, który ukazał się w 1939 roku, co czyni go drugą pełnometrażową animacją wyprodukowaną w USA.

Pierwszą amerykańską pełnometrażową animacją była „Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków” Disneya. Przed animacją wykonano materiał referencyjny przedstawiający aktorów występujących w podstawowych kostiumach studyjnych, w tym młodą tancerkę Marjorie Celeste Belcher (później znaną jako Marge Champion) jako Królewnę Śnieżkę, tancerza Louisa Hightowera jako księcia, komiksy Eddie Collins i Billy House jako Fajny, Doc i aktor Don Brodie jako przebrana królowa. Następnie wykonali rotoskopowe klatki kluczowe na początku i na końcu akcji postaci, a animatorzy opracowali postacie i scenerię, a następnie stworzyli wszystkie ujęcia pomiędzy ujęciami na przezroczystych celach animacji.

Technikę tę wykorzystano również w filmie „Piotruś Pan” z nagraniami kilku aktorów, w tym Hansa Conrieda jako pana Darlinga i Captain Hook, Buddy'ego Ebsena jako pirata, tancerza Rolanda Dupree jako Piotra Pana i Margaret Kerry jako Dzwoneczek. Był również używany w innych filmach Disneya.

Chociaż został dobrze wykorzystany, rotoskopia nie zawsze była dobrze odbierana. Jak wspomnieliśmy wcześniej, niektórzy uważali to za oszustwo lub skrót, a inni narzekali, że postacie wzorowane na żywych aktorach różniły się wyglądem i ruchem od innych poruszających się postaci, takich jak tradycyjnie animowane zwierzęta. Disney próbował nawet do pewnego stopnia ukryć zastosowanie rotoskopii w „Królewnie Śnieżce i siedmiu krasnoludkach”. Podczas premiery posadzili Belcher na balkonie z dala od tłumu i powiedzieli jej, żeby nie rozmawiała o swojej roli w filmie. Najwyraźniej nie wiedziała, że ​​nagrany jej materiał filmowy został poddany rotoskopii i dowiedziała się o tym procesie dziesiątki lat później, kiedy odwiedziła wystawę Disneya o filmie. Niezależnie od zastosowanych technik, film był niezaprzeczalnie arcydziełem animacji i stał się klasykiem.

I było to dalekie od ostatniej kreskówki, w której zastosowano tę technikę. Niektórzy używali znacznie cięższej rotoskopii, w wyniku czego filmy wyglądały jak materiał filmowy, który został namalowany. Segment „Lucy in the Sky with Diamonds” z „Yellow Submarine” zespołu Beatlesów (1968) obejmował kilka oczywistych rotoskopii. A animator Ralph Bakshi zastosował tę technikę w kilku filmach, w tym „Czarodzieje” (1977), „Władca Pierścieni” (1978), „Amerykański pop” (1981), „Ogień i lód” (1983) i „Cool World” (1992). Columbia Pictures podobno bagatelizowała użycie rotoskopii w „American Pop” po jego wydaniu.

Teledysk A-Ha do ich piosenki „Take On Me” z 1985 roku również wykorzystał rotoskopię, aby uzyskać niezapomniany efekt, na przemian pokazując ludzi w materiałach filmowych na żywo i szkicowych animacjach komiksowych . W tym samym roku został użyty w filmie INXS „What You Need” do dodania animacji i efektów kolorystycznych.

Niedawno filmy Richarda Linklatera „Waking Life” (2001) i „A Scanner Darkly” (2006) zostały nakręcone z udziałem żywych aktorów i przekształcone w animacje przy użyciu procesu zwanego interpolowanym rotoskopem. Nad filmami pracowało wielu animatorów, ale aby przyspieszyć ten proces i uzyskać płynny rezultat, wykorzystano oprogramowanie stworzone przez studenta MIT, Boba Sabistona, które interpolowało obrazy dla klatek pomiędzy kluczowymi klatkami rotoskopowymi.

Proces ten jest również używany przez animatorów, aby nauczyć się animować ruch od zera. Ale to nie tylko narzędzie do animacji. Rotoscoping jest również używany w filmach aktorskich.

Rotoscoping to nie tylko tworzenie filmów animowanych. Został użyty do dodania efektów specjalnych do filmu Alfreda Hitchcocka „Ptaki” z 1963 roku, do umieszczenia wszystkich świecących ostrzy miecza świetlnego w oryginalnych filmach trylogii „Gwiezdne wojny” oraz do dodania efektów do wielu innych filmów.

W czasach, gdy filmy były nakręcane i montowane na prawdziwym filmie, rotoscoping był czasami używany do malowania efektów specjalnych na komórkach animacji na materiale filmowym na żywo, ale był również używany do tworzenia mat (lub masek), aby umożliwić filmowcom łączenie elementów z jednego nakręconego filmu. scena z elementami innej, zupełnie innej sfilmowanej sceny. Filmowiec może chcieć nałożyć materiał filmowy przedstawiający osobę na scenie dźwiękowej na materiał tła miejsca, takiego jak ocean, przestrzeń kosmiczna lub przed eksplozją. To połączenie obrazów lub efektów, które nie zostały początkowo nakręcone razem w jedną klatkę filmową, nazywa się kompozycją.

Ten rodzaj rotoskopii był niezwykle czasochłonnym zadaniem, które, podobnie jak jego odpowiednik animacji, obejmowało rzutowanie każdej klatki filmu na szklaną płytkę i ręczne śledzenie elementów po jednej klatce. Animator lub artysta zajmujący się efektami specjalnymi prześledziłby wszystkie elementy, które należało wyodrębnić na przezroczystej komórce. Wyrysowane elementy zostaną wypełnione farbą, aby utworzyć maty, które można umieścić na wierzchu innej klatki (na przykład materiał filmowy z żądanym tłem), aby skutecznie zablokować ten obszar na ramie i pozostawić miejsce dla efektu pierwszego planu.

Proces ten często wymagał stworzenia wielu rolek filmu, na przykład oryginalnych ujęć obrazu pierwszego planu i tła, filmu z zaciemnionymi matami i filmu z negatywową wersją mat z zaciemnionym tłem. Nowa rolka filmu byłaby wielokrotnie naświetlana, aby połączyć wszystkie elementy razem. Obraz tła byłby naświetlony na kliszę z czarną matą przed nim, a element pierwszego planu byłby naświetlony na tej samej klatce filmu z negatywową wersją maty przed nim, aby odsłonić element pierwszego planu na filmie w miejscu, które zostało mu pozostawione podczas pierwszej ekspozycji. W ten sposób rotoskopowe maty zostały użyte do połączenia elementu pierwszego planu i tła na każdej klatce filmu.

Wykonanie tego dobrze wymagało dużo pracy. Typowy film 35 milimetrowy jest wyświetlany z szybkością 24 klatek na sekundę, co przekłada się na 1440 klatek na minutę, więc maty musiałyby być malowane na dziesiątki, setki, a nawet tysiące klatek. W jednym ujęciu akcji poruszające się elementy zmieniają nieco położenie w każdej kolejnej klatce (mata, która zmienia położenie i kształt z klatki na klatkę, nazywana jest ruchomą otoczką). Może się to jeszcze bardziej skomplikować, gdy wiele rzeczy oddziałuje na siebie i zachodzi na siebie na ekranie, co wymaga wielu mat na klatkę.

W grę wchodziło nie tylko dużo ramek, ale kontury i pomalowane maty dla każdego z nich musiały być skrupulatne, oświetlenie musiało pasować (lub być później dopasowane poprzez korektę kolorów), a wszystkie elementy fizyczne (maty, folia i sprzęt) musiały być dokładnie ustawione w jednej linii, w przeciwnym razie wyniki poruszałyby się dziwnie lub w inny sposób wyglądałyby nie na miejscu.

Ale dobrze zrobione rotoskopia może posłużyć do pokazania na filmie rzeczy, które byłyby trudne lub niemożliwe do sfilmowania w prawdziwym życiu. Służy również do bardziej przyziemnych, ale niezbędnych celów, takich jak usuwanie kabli, mikrofonów , znaczników scenicznych lub innych przedmiotów pozostawionych na ujęciu, celowo lub nie, co może wytrącić widza z chwili oglądania filmu.

Technika ta jest nadal w pewnym stopniu wykorzystywana do dziś, ale na szczęście w dobie komputerów powstały nowocześniejsze metody rotoskopii, tworzenia mat i elementów kompozytowych.

Istnienie coraz mniejszych, tańszych i potężniejszych komputerów wprowadziło nas w nową, wielką erę w kręceniu filmów. CGI ( obrazy generowane komputerowo ) umożliwia umieszczenie prawie wszystkiego na ekranie i nadanie mu przynajmniej wiarygodnego wyglądu. Pomimo istnienia innych technik efektów specjalnych (z których niektóre omówimy w następnej sekcji), nowe oprogramowanie graficzne zapewniło nam również nowe sposoby na rotoskopię, które są znacznie mniej czasochłonne niż w przypadku kliszy fizycznej.

Niektóre koncepcje są takie same, ale media i narzędzia są w większości cyfrowe (w tym film, farba i oprogramowanie). Zamiast fizycznej animacji nałożonej na szklany stół wyświetlający wyświetlany film, oprogramowanie graficzne często pozwala na pracę w wirtualnych warstwach, gdzie jedna warstwa to zdigitalizowany obraz filmu, a inne zawierają dowolną animację lub efekty, które chcesz umieścić w każdej klatce . Następnie zamiast fotografować produkt końcowy, zapisujesz go lub eksportujesz jako nowy plik cyfrowy.

Aplikacje graficzne umożliwiają wykonywanie wielu tych samych czynności, co w przypadku fizycznych nośników i sprzętu filmowego. Możesz zamalować każdą klatkę zdigitalizowanego wideo za pomocą myszy, gładzika lub tabletu graficznego, aby utworzyć tradycyjną animację rotoskopową, w której możesz zachować zwykły film i animację razem lub usunąć film, pozostawiając tylko animację. Lub możesz tworzyć złożone maty do złożonych obiektów filmowych lub wygenerowanych komputerowo w każdej klatce.

Maty można tworzyć na poszczególnych ramkach za pomocą narzędzi do zaznaczania i malowania na pasku narzędzi programu. Możesz konturować za pomocą splajnów (linii lub krzywych, którymi można manipulować, przeciągając różne punkty), aby ułatwić nieznaczną zmianę otoczki na następnym obrazie, zamiast całkowicie przerysowywać nowy. Niektóre rzeczy mogą być nawet obsługiwane automatycznie w wielu klatkach przez oprogramowanie, które może być w stanie pobrać informacje z początkowych i końcowych klatek kluczowych i wykorzystać je do ustalenia, jakie informacje muszą znajdować się w klatkach pomiędzy nimi, i wygenerowania ich. Wiele programów może śledzić położenie elementów od klatki do klatki, aby wiedzieć, gdzie umieścić elementy złożone, które zostały dodane do poprzednich ramek.Nowsze oprogramowanie jest coraz lepsze w rozpoznawaniu i prawidłowym obrysowywaniu i maskowaniu kształtów na wielu klatkach bez konieczności śledzenia przez animatorów dokładnych linii wokół każdej z nich, co jest ogromną oszczędnością czasu.

Nowoczesne oprogramowanie graficzne umożliwia również łatwą zmianę kolorów, przekształcanie elementów z jednej rzeczy w drugą, rozmycie i zmiękczenie krawędzi kilkoma naciśnięciami klawiszy oraz klonowanie (lub kopiowanie) części obrazu na ekranie z jednego miejsca do drugiego. To ostatnie narzędzie jest przydatne do usuwania kabli i zabłąkanych mikrofonów z wysięgnikiem, ponieważ możesz umieścić nad nimi inne części tła (ścianę lub niebo), aby wyglądało, jakby nigdy ich tam nie było.

Wczesne narzędzia programowe, które można było wykorzystać do rotoskopii i podobnych technik, zaczęły pojawiać się w latach 90. XX wieku, w tym Colorburst, Commotion i Matador. Bardziej nowoczesne oprogramowanie, które można wykorzystać na różnych poziomach rotoskopii, obejmuje między innymi Adobe Flash, Adobe Photoshop, Adobe After Effects, Imagineer Systems 'Mocha, Silhouette, Autodesk's Flame and Smoke, Blackmagic's Fusion i Foundry's Nuke, Ocula i Mari. Niektóre z nich są drogie i wymagają bardzo wydajnych, a także drogich komputerów i innego sprzętu. Ale niektóre, takie jak Adobe Flash i After Effects, nie są poza obszarem możliwości dla domowego hobbysty lub niezależnego filmowca.

Istnieją jednak pewne alternatywy rotoscoping za komponowanie efektów specjalnych w filmach, a jednym z nich jest kolor kluczowanie, który jest czasem nazywany chroma kluczowanie, i jest często określany przez kolor tła, na których aktorzy są filmowane (takie jak niebieski ekran lub zielony ekran ). Kluczowanie kolorami niebieskiego ekranu istnieje od 1940 roku, kiedy zostało użyte w filmie „The Thief of Bagdad”.

Inną wersję tego samego pomysłu wykorzystał wyłącznie Disney, kręcąc aktorów na białym tle i oświetlając ich lampami sodowymi. Ta zastrzeżona metoda została wykorzystana do sfilmowania i komponowania efektów w „The Parent Trap”, „The Absentminded Professor” i „Mary Poppins”.

Kolor zielony wyprzedził niebieski, jako najczęściej używany, gdy postprodukcja stała się cyfrowa, ponieważ zieleń jest łatwiejsza do oświetlenia, a aparaty cyfrowe są w stanie lepiej wychwycić szczegóły przed tym kolorem. Bez względu na kolor, kluczowanie kolorów służy do bardziej automatycznego tworzenia ruchomych mat przez filmowanie aktorów i innych elementów pierwszego planu przed jednokolorowym tłem, a następnie za pomocą kliszy lub cyfrowego przetwarzania w celu usunięcia tego koloru (lub wszystkiego, co nie jest w tym kolorze) do tworzenia mat dla elementów tła i pierwszego planu. Eliminuje to konieczność ręcznego obrysowywania i matowania elementów klatka po klatce i znacznie upraszcza ten proces, choć wiąże się to z własnymi problemami. Na przykład musisz upewnić się, że twoi aktorzy nie mają na sobie niczego, co jest w kolorze tła. Poza tym większość rzeczy jest wielokolorowa, więc słabe ślady tych kolorów mogą zostać usunięte z obiektów na pierwszym planie,wymagające korekcji kolorów.

I nie jest to niezawodny. Rotoscoping jest czasami używany do naprawiania błędów na planie, na przykład kogoś lub czegoś, co filmujesz, poruszając się poza obszarem kolorowego ekranu. Jeśli ktoś przypadkowo macha ręką poza ten obszar, można użyć rotoskopii, aby wykonać ruchomy mat z części, która nie znajduje się przed kolorowym ekranem, aby prawidłowo wkomponować ją w folię.

Inną porównywalną, a nawet nowszą techniką jest przechwytywanie ruchu, czasami określane jako mocap, a ostatnio określane mianem przechwytywania wydajności. Jest to podobne do zarówno rotoskopii, jak i kluczowania kolorami, ponieważ służy do łączenia nowych ruchomych elementów (w szczególności aktorów) w sceny i podobnie jak w przypadku starych rotoskopii, jest często używane do nadawania postaciom realistycznego ruchu i wyglądu. Ale mocap to rzecz z ery cyfrowej, która zapewnia nam znacznie bardziej realistyczną grafikę i ruch niż wszystko, co było wcześniej.

Proces ten, pierwotnie opracowany do badania ruchu, był stosowany w filmach i grach wideo od połowy lat 90. Polega na cyfrowym uchwyceniu ruchu żywego aktora w celu stworzenia trójwymiarowego modelu komputerowegociała i jego ruchów. W swoich wcześniejszych wcieleniach aktor zakładał body pokryte odblaskowymi markerami lub czujnikami, a następnie występował samotnie na scenie dźwiękowej otoczonej kamerami. Dane z sesji byłyby wprowadzane do oprogramowania komputerowego, które generowałoby ruchomy trójwymiarowy model wykonawcy i wykonania. Wyraz twarzy, kostiumy i inne szczegóły byłyby dodawane przez animatorów i innych specjalistów od efektów specjalnych za pośrednictwem oprogramowania graficznego w postprodukcji. Technika ta została wykorzystana do modelowania niektórych ujęć Batmana w „Batman Forever” (1995), scen z udziałem tłumu w „Titanic” (1996), Jar Jar Binksa w „Gwiezdnych wojnach, część I: Mroczne widmo” (1999) i Golluma (w wykonaniu autorstwa wirtuoza motion capture Andy'ego Serkisa w „Drużynie pierścieni” (2002).

Ale wydaje się, że każdy przebój mocap wnosi innowacje, które czynią ten proces jeszcze lepszym. Jedną z głównych ulepszeń było przechwytywanie twarzy, które zostało użyte do tytułowej postaci w filmie Petera Jacksona „King Kong” (2005), Davy'ego Jonesa w „Piratach z Karaibów: Skrzynia umarlaka” (2006) i wszystkich Na'Vi w Jamesie „Avatar” Camerona (2009). Początkowo osiągnięto to za pomocą czujników lub odblaskowych znaczników na twarzy, ale w przypadku „Avatara” aktorzy nosili dopasowane hełmy z kamerami przed twarzami aktora (przymocowanymi cienkim ramieniem) i malowanymi kropkami ich twarze. Kamera rejestrowała każdą zmianę twarzy, w tym ruchy ust i oczu, i wprowadzała dane do oprogramowania. Dane posłużyły do ​​nasycenia każdej wygenerowanej komputerowo postaci taką samą częścią aktora.realne wykonanie, jak to tylko możliwe, zamiast polegać wyłącznie na animacji postprodukcyjnej przy użyciu materiału referencyjnego. Aktorzy nadal musieli występować na planie (w hełmach i body przykrytych czujnikami LED na podczerwień i filmowani przez system kamer ruchu „The Volume” Wety), ale byli w stanie wchodzić ze sobą w interakcje.

Kolejny wielki przełom nastąpił wraz z filmem „Piraci z Karaibów: Skrzynia umarlaka” (2006), w którym Bill Nighy mógł zagrać cały swój występ na planie z innymi aktorami (aczkolwiek w kombinezonie pokrytym markerem i markerami na twarzy). Dom efektów Industrial Light and Magic był w stanie dodać wszystkie elementy CGI Davy'ego Jonesa później, korzystając z danych przechwyconych na planie. W „Rise of the Planet of the Apes” (2011) i „Dawn of the Planet of the Apes” (2014) (oba z udziałem Andy'ego Serkisa w rolach MOCAP), nagranie występu zostało wykonane na zewnątrz w plenerze przy użyciu body z diodami podczerwieni i kamery na hełmie.

I jeszcze jedna niesamowita innowacja została po raz pierwszy zastosowana w filmie „Avatar”. Wirtualna kamera z monitorem pozwoliła Jamesowi Cameronowi zobaczyć aktorów jako ich wygenerowane komputerowo postacie wraz z ustawieniem CG w czasie rzeczywistym podczas występów. Technologia ta została również wykorzystana w filmie Petera Jacksona „Hobbit: Niezwykła podróż” (2012) i jego sequelach. Ostateczne, znacznie bardziej realistyczne wyniki są nadal widoczne później, po wielu, wielu roboczogodzinach postprodukcji, ale można je wykorzystać do lepszego zwizualizowania, jak naprawdę będzie wyglądać ujęcie i nadania odpowiedniego kierunku. Ponadto grafika na planie z czasem będzie coraz lepsza.

Motion capture był również używany do tworzenia filmów w pełni animowanych, w tym „Final Fantasy: The Spirits Within” (2001), „The Polar Express” Roberta Zemeckisa (2004) i „Beowulf” (2007). Dwóch pierwszych narzekało na to, że bohaterowie wpadli na terytorium „Uncanny Valley”, ale te rodzaje skarg wydają się zmniejszać wraz z nowszymi, bardziej realistycznymi animacjami.

Zarówno rotoscoping, jak i motion capture mogą pozwolić na to, aby gra aktora przeszła w akcji, a nie tylko głosem renderowanej graficznie postaci. Jednak przechwytywanie wydajności może zmienić aktora w dowolne stworzenie, jakiego wymaga historia, bez konieczności spędzania godzin w makijażu i kostiumach, z całkowicie realistycznym wyglądem i ruchem.

Mimo to jest to kosztowny proces i nie zawsze jest konieczny, aby opowiedzieć dobrą historię. Chociaż prawie każdy film ma efekty specjalne, których nie zauważamy, takie jak pozbawiony mikrofonu wysięgnik lub dzień do zdjęć nocnych lub więcej śniegu na ziemi, który jest zwykle obecny podczas sesji wiosennych, nie wszystkie mają lub nie potrzebują całkowicie grafiki komputerowej. postacie.

Wszystkie te techniki dają animatorom i innym filmowcom sposoby na tworzenie kreatywnych i oszałamiających efektów wizualnych. W filmie aktorskim pozwalają na sceny, które byłyby drogie, trudne, niebezpieczne lub niemożliwe do sfilmowania w prawdziwym świecie. Nowe i ulepszone narzędzia cyfrowe umożliwiają tworzenie bardziej realistycznych efektów niż kiedykolwiek, szybciej i taniej niż wcześniej.

Pomimo wszystkich nowych błyszczących zabawek rotoscoping nadal istnieje jako realne narzędzie w arsenale filmowca lub grafika. Można go zaadaptować do celów stylistycznych, aby zapewnić określony wygląd i styl, jak w przypadku „Waking Life” i „A Scanner Darkly” Richarda Linklatera. Ale jest też zawsze w trybie gotowości, gotowy do użycia przy filmowaniu błędów i innych potrzeb związanych z komponowaniem postprodukcji.

Uwaga autora: Jak działa rotoskopia

Badanie tego artykułu miało charakter edukacyjny w obszarach historii filmu i animacji. Wiedziałem o niektórych bardziej oczywistych przypadkach rotoskopii w animacjach, takich jak „Władca Pierścieni” Ralpha Bakshiego i „Ciemny skaner” Richarda Linklatera, ale nie zdawałem sobie sprawy, jak szeroko jest on używany i nadal jest używany tak często. I zawsze uwielbiałem kreskówki Maxa Fleischera, ale do tej pory nie znałem całej historii. W rzeczywistości najbardziej zabawną rzeczą w badaniu tego artykułu było to, że zmusiło mnie to do obejrzenia kilku starych kreskówek.

A jeśli chodzi o motion capture, wystarczy spojrzeć na różnice między Gollumem w filmach Petera Jacksona „Władca pierścieni” a Gollumem z pierwszego filmu „Hobbit”. Wcześniej było fantastycznie, ale występ Andy'ego Serkisa i wygenerowana komputerowo mimika postaci finalnej postaci prawie przyprawiają mnie o płacz w nowszym filmie. Nie mogę się doczekać, aby zobaczyć, co przyniesie nam przyszłość CGI.

Powiązane artykuły