polowanie na db-cooper

W środę, 24 listopada 1971 roku - dzień przed Świętem Dziękczynienia - pewien mężczyzna podszedł do kasy biletowej Northwest Orient Airlines na międzynarodowym lotnisku Portland w Oregonie i zapytał o bilet na lot 305, 30-minutowy lot na lotnisko SeaTac w Seattle. Na dworze było zimno i burzowo, ale lot - w zależności od tego, z kim rozmawiasz - odbywał się zgodnie z planem.

The man wanted to be sure that the plane on that route was a Boeing 727-100, which, in a couple hours, would be significant. The ticket agent assured him indeed it was, and the man purchased a one-way ticket for $20. He filled out the ticket voucher in red ink, putting his name down in block letters as Dan Cooper.

The Boeing 727-100 is a smallish plane, not the smallest in the Boeing fleet, but the only one that had an aft staircase. On board the plane for Flight 305 were five crew members: pilot, Capt. William Scott; co-pilot, Robert Rataczak; senior flight attendant Alice Hancock; and two flight attendants, Tina Mucklow and Florence Schaffner. The 37 passengers settled in for the flight. Dan Cooper, who sat in 18C, ordered a bourbon and 7-Up. He smoked Raleigh brand cigarettes, an off-brand, with his left hand.

Cooper looked to be in his mid-40s. He was olive-complected, with fancy marcel waves in his hair. He wore a white shirt beneath a russet-colored suit, that kind of dark burgundy-brown color, dark loafers and a skinny black tie that was, in fact, a clip-on from J.C. Penney. He fastened it in place with an imitation-pearl tie pin. Dan Cooper had with him an overcoat for the rainy weather and a bag, a sort of briefcase. Other than the fact that he was wearing horn-rimmed sunglasses aboard the flight, there was nothing remarkable about the man.

After the plane was aloft and pretty 23-year-old Florence Schaffner brought him his drink, he quietly passed her a note.

This kind of thing happened a lot to Florence Schaffner. Businessmen routinely hit on her on flights and she assumed this was more of the same. In view of Dan Cooper, she put the note away without looking at it. After a moment, Dan Cooper called her over to his seat in 18C.

"Miss, you'd better look at that note," Cooper said to her. "I have a bomb."

Hardly the First Hijacking

The D.B. Cooper case is not famous because it is America's or the world's first hijacking. In fact, the first hijacking of a commercial airliner had taken place a full 23 years earlier. In just the three years between 1968 and the time of the Cooper incident, there had been 100 hijackings of commercial airliners . The U.S. government and J Edgar Hoover's FBI were just beginning to wake up to the threat of hijacked airliners. The feds had just launched an Air Marshal program, putting armed federal agents aboard commercial planes. It would be a few more years before they realized that thanks to the logistics of air traffic in the U.S., the chances of a marshal being present aboard a plane that was hijacked were virtually nil. There certainly wasn't one aboard Flight 305 that day. Most of the hijackings prior to D.B. Cooper's had been carried out for political reasons by lone men with handguns. A bomb was relatively novel, and so it was entirely possible for an innocuous man like Dan Cooper — or whatever his name was — to walk right onto a plane with a bomb stowed in his briefcase.

Contents

1. The Hijacking
2. Meeting Demands
3. Tension on the Ground
4. The Jump
5. The Manhunt
6. The Odds
7. The Clues
8. Without a Trace
9. The Suspects
10. The List Goes On
11. The Legacy

Florence Schaffer read the note. It informed her again of the presence of a bomb and invited her to sit beside him. Schaffner was shaken enough to follow his instructions. Once seated beside him, she asked if Cooper was kidding. He opened his bag enough to show her what looked like a large battery and half a dozen red cylindrical sticks, connected by a series of wires inside the bag. He told her to write down a note to take to the cockpit. It read:

"I want $200,000 by 5 p.m. in cash. Put it in a knapsack. I want two back parachutes and two front parachutes. When we land, I want a fuel truck ready to refuel. No funny stuff, or I'll do the job."

Dan Cooper was a sharp tack. The only threat Cooper made during the entire hijacking came in that ransom demand. He was smart enough to ask Florence Schaffner for the initial note back when she was done reading it. From that point on, Cooper dictated all of his demands for the flight attendants to write down and deliver to the cockpit, which meant other than the ticket duplicate he'd filled out using block letters, the cops would have no handwriting samples of his. Aside from speaking briefly on the cabin to cockpit phones in a couple of instances, the pilot and co-pilot had no interaction with Cooper, and so they would be of little help after the hijacking was over.

What's more, that he'd asked for two pairs of parachutes was a stroke of brilliance. While it revealed his intention to parachute away with the ransom, it also indicated to authorities that he planned on forcing a hostage to jump with him. This ensured the FBI wouldn't give Cooper parachutes that had been tampered with.

Schaffner took the note Cooper had dictated to her to Alice Hancock, who took it to the cockpit. The pilot and co-pilot relayed to air traffic control at SeaTac that a man with a bomb had taken control of the plane and wanted $200,000 in "negotiable American currency" (which is weird). The airport's management called the Seattle PD, which, in turn, called the FBI. They had about an hour to come up with the cash and the parachutes. What would prove to be the only unsolved hijacking in American history was officially underway.

While Schaffner was away taking the ransom demands to the cockpit, Cooper had Mucklow sit beside him in her place. To give the cops time to come up with the ransom money, the airliner would have to circle the area around SeaTac Airport.

The other 36 passengers were told that the plane was experiencing a slight mechanical problem and that they would need to circle for an hour or so to burn off some fuel. They had no idea they were aboard a plane that had been hijacked, that's how cool Cooper played it. (One passenger would later claim to have suspected they'd been hijacked, though.) In reality, Flight 305 was the only plane in the sky above Seattle; all other flights had been diverted. One nearby plane tuned into the comm line between 305 and SeaTac control and broadcast it into the cabin for its own passengers to listen in on.

As the plane circled, Cooper chatted calmly with Mucklow about her home state (Minnesota, which Cooper said was nice) and the driving time between SeaTac and a local Air Force base (20 minutes). At one point Cooper offhandedly pointed out that the plane was over what looked like Tacoma, which would later indicate to the feds who interviewed Mucklow that Dan Cooper likely knew the area. In the interim, Cooper sat calmly and quietly and occasionally smoked a cigarette.

Mucklow asked Dan Cooper if he had a grudge against Northwest Orient.

"I don't have a grudge against your airline, miss," he replied. "I just have a grudge."

On the ground, authorities scrambled to fulfill Cooper's demands. The money was no problem. Northwest Orient's president Donald Nyrop agreed to pay immediately. The company was insured against such events, and the insurance company would take the brunt of the hit, paying back $180,000 (NWO had a $20,000 deductible on that particular policy).

The downtown branch of a local bank, SeaFirst, was tapped to provide the actual currency on NWO's behalf. They kept money pre-assembled in stacks of varying amounts to make it look like the money had been hastily gathered. In reality, each bill's serial number had been recorded and stored on microfilm. Banks do this in case of armed robberies, but in this case it worked just as well for a skyjacking.

Much more difficult was finding the parachutes.

The recreational skydiving craze was in its infancy and the cops were having a difficult time finding someone who could come up with four chutes. The manager of SeaTac knew a guy who ran Seattle Sky Sports in nearby Issaquah. The owner, Earl Cossey, agreed to help out, and a cop car was dispatched to pick up the chutes.

Cossey called the center to ask an employee to get the chutes ready. In their haste, they grabbed a dummy reserve chute. This kind of chute is used to practice throwing the initial pilot chute into the air. The main part of the chute — the important part — was sewn shut. To prevent just such cases of mistaken use, dummy chutes are marked clearly with an X.

When the cops arrived with the chutes and the money, Flight 305 was given notice, and the hijacked crew prepared to land. Assuming correctly that the authorities on the ground had snipers in positions around the airport, Cooper had the flight attendants ask the passengers to lower their window shades prior to landing. The passengers, still unaware of their situation, did as they were asked.

The plane touched down in Seattle. Before the passengers were allow to deplane, Cooper sent Mucklow to get the money and the parachutes. At this point, Tina Mucklow could have stayed safe and sound on the ground outside of the plane with the FBI. But because the passengers and her co-workers were still aboard, she went back onto the plane, essentially trading herself for the passengers.

Gdy wróciła na pokład, pasażerom pozwolono odejść - a wraz z nimi Florence Schaffner i Alice Hancock. W pewnym momencie po opróżnieniu samolotu błogo nieświadomy pasażer wdrapał się na pokład, aby odzyskać pozostawiony przedmiot.

A potem wszystko sprowadziło się do Coopera, Mucklowa, Scotta i Rataczaka. Scott i Rataczak odpłacili Mucklowowi za powrót, pozostając na pokładzie. W kokpicie znajdowała się awaryjna drabina linowa, której mogli użyć do łatwej ucieczki z sytuacji zakładników, gdy samolot leżał na ziemi.

Federal Aviation Administration (FAA) najwyraźniej nie mają duże nadzieje załogi pozostały w tyle. Główny psychiatra agencji przedstawił krótką analizę Coopera i zdecydował, że spadochron z samolotu, zmuszając Tinę Mucklow do skoku z nim, i wysadzi samolot po tym, jak wyskoczy. FAA postanowiła podzielić się tymi informacjami z załogą kokpitu.

Cooper poprosił o dostarczenie do samolotu jedzenia dla załogi, którą trzymał jako zakładnika. A Mucklow powiedział, że był stabilny podczas napiętej sytuacji na ziemi. Sama była spokojna: po zwolnieniu pasażerów i pustej kabinie, z wyjątkiem siebie i porywacza, usiadła z powrotem obok Coopera. Zaproponował jej kilka stosów rachunków za jej kłopoty, ale odmówiła. - Nie wolno dawać napiwków - powiedziała mu.

Podczas tankowania samolotu Cooper przekazał prośbę załodze samolotu. Chciał, żeby samolot wystartował tylnymi schodami w dół. Pilot powiedział mu, że to niemożliwe, ale on nadal się temu przyglądał. Ku swemu zaskoczeniu, po komunikowaniu się przez przekaźnik z inżynierami Boeinga dowiedział się, że chociaż samolot nie może wystartować przy opuszczonych tylnych schodach, tylne schody można było obniżyć w trakcie lotu. Dałoby to później kuszącą wskazówkę.

Po przekonaniu Coopera, że ​​to jego jedyna opcja, jeśli chodzi o schody, porywacz ustąpił. Dyskutowali, gdzie będą dalej lecieć. Jego odpowiedź? Meksyk. Załoga poinformowała go, że po drodze będą musieli zatankować, a załoga kokpitu zasugerowała Reno w Nevadzie i Yuma w Arizonie jako przystanki. Cooper się zgodził.

W trakcie procesu tankowania Cooper przeżył chwilę nietypowego rozdrażnienia.

„To nie powinno zająć tyle czasu”, powiedział Mucklowowi i podniósł telefon łączący kabinę z kokpitem, aby zwrócić się bezpośrednio do pilota: „Zabierzmy ten program w trasę” - rozkazał.

Udzielił im szczegółowych instrukcji, jak latać samolotem: wysokość 10 000 stóp, klapy skrzydeł pod kątem 15 stopni (opcja kąta, którą miał tylko 727-100) i nie więcej niż 200 węzłów (około 190 mil na godzinę lub 305 km / h). Na tej wysokości w kabinie nie było ciśnienia , co zapewniało dwie rzeczy. Po pierwsze, pozwoliłoby Cooperowi otworzyć tylne drzwi schodów, a po drugie, uniemożliwiłoby wysysanie go z samolotu, kiedy to robił.

Cooper miał problemy. Federalni dostarczyli gotówkę w płóciennej torbie bankowej, a nie w plecaku, o który prosił. Oznaczało to, że będzie musiał zrobić uchwyt do torby bankowej, używając linek z jednego ze spadochronów. Prawdopodobnie nigdy nie planował zmusić Mucklowa ani nikogo innego do skoku z nim.

Otworzył rekreacyjną rynnę do swobodnego spadania, różową, najlepszą z czterech, jakie miał pod ręką, przeciął linki i użył ich do zrobienia uchwytu do torby bankowej. On i Mucklow przeszli teraz na tył samolotu, do przedziału, w którym opuszczono tylne schody. Wydawało się, że Cooper wierzył, że będzie potrzebował jej pomocy przy obniżaniu schodów, a Mucklow był, co zrozumiałe, trochę przerażony. Poprosiła o trochę liny ze spadochronu, który otworzył, żeby mogła przywiązać się do wnętrza samolotu na wypadek, gdyby została wyssana.

- Nieważne - powiedział Cooper i odprawił ją. Poinstruował ją, żeby poszła do kokpitu i nie cofała się dalej niż zasłona oddzielająca pierwszą klasę od autokaru. Kiedy odwróciła się i odeszła, był to ostatni raz, kiedy ktokolwiek widział Dana Coopera.

W kokpicie o 19:42 zapaliło się światło wskazujące, że drzwi tylnej klatki schodowej są otwarte. Załoga zadzwoniła na telefon z tyłu samolotu. Cooper odpowiedział, a oni zapytali, czy potrzebuje pomocy. „Nie” - odpowiedział i rozłączył się. O 8:12 załoga poczuła, że ​​samolot oscyluje - ruch wywołany przez Coopera skaczącego z dołu schodów na rufie. Dana Coopera nie było.

Ponieważ Cooper wyraźnie zasygnalizował zamiar zeskoczenia na spadochronie z samolotu, FBI zakradło się do pobliskiego samolotu wojskowego, aby mieć oko na lot 305. Mieli kilka problemów. Myśliwce, które wybrali, były zbyt szybkie i szybko docierały do ​​727. I odwrotnie, helikopter śledzący samolot był zbyt wolny. Znaczenie? Nikt nie widział, jak Dan Cooper skoczył.

Zamiast tego FBI wykorzystało raport załogi o tym, że samolot oscylował nagle o 8:12, aby wycelować w prawdopodobną strefę lądowania, i zidentyfikowało obszar wokół Ariel w stanie Waszyngton, w pobliżu rzeki Lewis, jako prawdopodobne miejsce.

Obława była ogromna. Tysiąc żołnierzy i policjantów przeczesywało lasy i brzegi rzek. Lokalny milioner podejrzewał, że Cooper wpadł do jeziora Merwin i wynajął małą łódź podwodną, ​​aby znaleźć pieniądze z okupu. Nawet SR-71 Blackbird , tajny tajny samolot szpiegowski używany przez CIA, był wielokrotnie atakowany, aby potajemnie obserwować okolicę w poszukiwaniu Coopera - podejrzanej ciekawostki, która pojawi się później.

FBI przesłuchało wszystkich w regionie, podając nazwisko Cooper. I to dzięki tej akwizycji dochodzimy do jednego z największych błędnych raportów wszechczasów. W pewnym momencie gliniarze (lub urzędnik aktorski, w zależności od tego, kogo zapytasz) dyskutowali przed reporterami (UPI lub AP, w zależności od tego, kogo zapytasz) o możliwych podejrzanych o imieniu Cooper, którzy mogli popełnić takie przestępstwo. Jeden wspomniał o DB Cooper. Reporter złożył artykuł, w którym napisano, że władze szukały DB Cooper, a nazwisko Dan Cooper zostało nieodwracalnie zmienione. Później FBI dowiedziało się, że Dan Cooper to imię popularnej postaci z komiksu w Belgii, kanadyjskiego asa pilota odrzutowca, który powstał we wczesnych latach pięćdziesiątych.

Ze swojej strony FBI uważało, że Cooper zginął podczas skoku. Ralph Himmelsbach, niezłomny agent terenowy z biura w Seattle, który sam był pilotem, śledził lot 305 helikopterem, który nie był w stanie nadążyć. Himmelsbach nie był głównym agentem w tej sprawie, ale był jej najbardziej oddany i stał się najsłynniejszym federem związanym z DB Cooperem. Był także tym, który nadał sprawie oficjalną nazwę kodową, NORJAK (od „uprowadzenia na północny zachód”) i opublikował własną książkę o tej sprawie w 1986 roku.

Himmelsbach uważał, że Cooper prawdopodobnie nawet nie otworzył swojego spadochronu i spadł na śmierć, zakopując się w wyniku uderzenia w poszycie lasu w Górach Kaskadowych .

Po przejściu na emeryturę na początku lat 80. Himmelsbach w końcu miał okazję spotkać się z kapitanem Williamem Scottem, pilotem lotu 305, a po przeprowadzeniu z nim wywiadu doszedł do wniosku, że prawdopodobna strefa lądowania znajduje się w rzeczywistości 40 mil na wschód od miejsca, w którym doszło do obławy. skoncentrowany.

Rzeczywiście, Cooper miał z nim ogromne szanse podczas skoku. Temperatura zewnętrzna tej nocy wynosiła około 20 stopni Fahrenheita (-7 stopni Celsjusza), a przy 190 mph (305 km / h) i 10.000 stóp (3047 metrów) temperatura odczuwalna spadłaby do około -7 F (-21,7 C). Padał również marznący deszcz, a chmury w większości zakrywały słabą ćwierć księżyca tej nocy, ograniczając widoczność do minimum.

Cooper również nie był ubrany na tę okazję. Miał na sobie strój biznesowy: mokasyny, garnitur i płaszcz. Teren, na który wskoczył, był równie groźny jak pogoda. W pobliżu znajdują się Góry Kaskadowe, a ziemia porośnięta jest wysokimi, spiczastymi drzewami. Musiał też nieść zarówno torbę bankową, jak i torbę z bombą, której - wbrew przewidywaniom głównego psychiatry FAA - nie zostawił do zdetonowania.

W rzeczywistości, po przesłuchaniu Florence Schaffner, FBI uważało, że laski dynamitu, które widziała, były w rzeczywistości odblaskami drogowymi (ponieważ są czerwone, a dynamit jest opalony) i że Cooper w ogóle nie miał bomby. Mimo to Cooper musiał wiedzieć, że to będzie kluczowy dowód i postanowił zabrać ze sobą torbę do skoku.

Nie pomógł też własnej sprawie, wybierając wyjątkowo kiepski wybór spadochronów. Zostawił w samolocie dwa najlepsze spadochrony, z których jeden zebrał jako takielunek, aby uczynić uchwyt worka bankowego. Zamiast tego Cooper zdecydował się na wojskową spadochronę, która po rozlokowaniu nie miała żadnych środków do sterowania i której dostęp do linki wyzwalającej nie był tak łatwy, jak w przypadku dwóch rekreacyjnych spadochronów, nad którymi mijał. Jako przednią spadochron rezerwowy wybrał manekinową spadochron, ponownie wyraźnie oznaczony X, aby wskazać, że główny spadochron w środku został zaszyty.

Inne teorie dotyczące natychmiastowego zgonu Coopera obejmują jego przeżycie podczas lądowania, ale zjadanie go przez niedźwiedzie lub Sasquatch lub stawienie czoła innej makabrycznej śmierci, zanim zdążył wydostać się z lasu.

Inną sugestią jest to, że został spalony przez odrzutowy wydech silnika tylnego 727, który znajdował się tuż nad i przed Danem Cooperem, gdy stał na tylnych schodach, zanim skoczył. Jednak testy FBI w dużej mierze zdyskredytowały tę teorię. Federalni używali 200-funtowych (90,7-kilogramowych) sań, aby symulować wagę Coopera, plus 21 funtów (9,5 kilograma) wagi dodanych 200 000 dolarów. Odkryli, że przy utrzymywanej wysokości i prędkości lotu 305 manekin spadł prosto w dół, z dala od silnika odrzutowca. Spadek spowodował również takie same drgania samolotu, jakie załoga zauważyła o godzinie 20:12

Pomimo wszystkich prawdopodobieństw, jakie grożą Danowi Cooperowi w przeżyciu skoku, była jedna kluczowa sprawa, która nadal sugeruje, że mógł to zrobić: nie znaleziono ani jednego śladu po nim podczas tej masowej obławy ani przez wiele lat później.

Nie znaczy to, że Cooper zniknął, niczego nie zostawiwszy. Zostawił dwa zsypy. FBI znalazło jego chudy krawat i szpilkę do krawata na pokładzie 727. Odnaleźli też jego niedopałki papierosów Raleigh (przez pięć godzin na pokładzie wypalił osiem; wszystkie osiem zginęły) i włosy z zagłówka. O to chodziło.

Cooper udaremnił najbardziej rutynowe dowody FBI, odciski palców . Nie mogli znaleźć ani jednego odcisku na żadnym z niedopałków, które Cooper zostawił. Było to szczególnie irytujące, ponieważ można było ostatecznie wykazać, że takie odciski należą do Coopera. Znaleźli odciski w okolicy, w której siedział, w tym w czasopiśmie pokładowym, ale nie znaleziono żadnego znanego odcisku Coopera.

Poza samolotem minie siedem lat, zanim znaleziono ślad porwania, a nawet wtedy było to dość prymitywne. W 1978 roku myśliwi z lasów Oregonu znaleźli plastikową tabliczkę z instrukcją pokazującą, jak obniżyć tylną klatkę schodową w 727-100. Chociaż ostatecznie wykazano, że pochodzi z lotu 305, plakietka została znaleziona wzdłuż toru lotu samolotu, więc wskazówka nie wygenerowała nowych tropów. Zamiast tego, było to niezwykłe ze względu na ponowne zainteresowanie sprawą, wystarczające, aby zainspirować film z 1981 r. Zatytułowany The Pursuit of DB Cooper , z udziałem Treat Williamsa jako Coopera i Roberta Duvalla jako śledczego, ścigającego go po udanej ucieczce.

W lutym 1980 roku pojawiła się pierwsza sensacyjna wskazówka. Ośmioletni Brian Ingram był na kempingu z rodziną i wygładzał piasek, aby zrobić ognisko w Tina (lub Tena) Bar wzdłuż rzeki Columbia, 5 mil (8 kilometrów) w dół rzeki od Vancouver w stanie Waszyngton. Ingram znalazła trzy stosy butwiejących 20-dolarowych banknotów o łącznej wartości 5880 dolarów. Rodzice Ingrama skontaktowali się z policją, a następnie z FBI, które poprosiło ojca Ingrama o odczytanie jednego z numerów seryjnych. Stosy okazały się być częścią pieniędzy z okupu przekazanego DB Cooperowi.

Po latach analiz, badacze nie ustalili ostatecznie, w jaki sposób pieniądze mogły dotrzeć do miejsca, w którym znalazł je Ingram. W stanie zachowania pieniądze po dziewięciu latach, agent Himmelsbach i inni uważają, że były wystawione na działanie wody tylko przez rok, zanim zostały znalezione. Tina Bar jest oddalona o ponad 20 mil (32 kilometry) i wzdłuż innej rzeki od Ariel w stanie Waszyngton, obszar poszukiwań wzdłuż Lewis (który wpływa do Kolumbii poniżej Ariel).

Hydrolog konsultowany przez FBI sugeruje, że albo pieniądze skończyło się tam, kiedy Columbia został pogłębiony i piasek pochodzi z nią został złożony wraz Tina Bar w 1974 roku, lub gdy rzeka Columbia zalane w 1977 Kto wie?

Ze swojej strony Brian Ingram później zatrzymał 3000 dolarów z łupu, aw 2008 roku sprzedał 15 banknotów za łącznie 37 000 dolarów.

Po tym, jak Ingram znalazł pieniądze, przez 28 lat nie pojawiły się żadne inne wskazówki. W 2008 roku w okolicach Amboy w stanie Waszyngton, kilka mil na południowy wschód od strefy poszukiwań Ariel, dzieci zauważyły ​​kawałek materiału wystający ze świeżo naniesionego gruntu na ich rodzinnym terenie. W miarę ciągnięcia odsłaniało się coraz więcej materiału. Okazało się, że był to spadochron wojskowy, który wyglądał na zakopany przez jakiś czas. Kiedy dzieci dotarły do ​​linek i sznurków przymocowanych do tkaniny, przecięły je i zaniosły swoje odkrycie ojcu, który zaalarmował policjantów.

FBI pokazało go Earlowi Cosseyowi, właścicielowi nieistniejącego już centrum spadochronowego, aby sprawdzić, czy to jedno z tych, które dostarczył jako część okupu Coopera. Nie było. Rynna, której użył Cooper, była wykonana z nylonu; ten był zrobiony z jedwabiu. Zamiast tego, pośród wielu wrzawów w krajowych mediach na temat możliwości odkrycia głównej wskazówki z napadu Coopera, zidentyfikowano go jako znacznie starszy spadochron, a konkretnie ten, który pilot odrzutowca Marine porucznik Floyd Walling porzucił w lesie po tym, jak on wyskoczył ze swojego myśliwca Corsair pewnej nocy w grudniu 1945 roku.

Chociaż spadochron nie należał do Coopera, jego odkrycie rzuciło światło na możliwość przeżycia Cooper'a. Walling miał. Przy takiej samej pogodzie Walling przeżył swój skok i spacer po lesie, gdy szedł 8 mil (12,9 km) do pobliskiego miasta.

Jest słynny złożony szkic DB Cooper narysowany przez rysowników FBI, którzy przeprowadzili wywiady z Florence Schaffner, Alice Hancock i Tiną Mucklow. To nie jest zbyt dobre.

Schaffner był bardzo przerażony podczas porwania. W rzeczywistości, podczas gdy przestępstwo Coopera jest powszechnie uważane za bez ofiar, Schaffner powiedział później: „Myślałem o śmierci. To wszystko, o czym myślałem”. Zarówno ona, jak i Hancock spędzali z Cooperem stosunkowo mało czasu.

Jednak Tina Mucklow spędziła z nim pięć godzin i również była głęboko dotknięta porwaniem. Lata osiemdziesiąte spędziła jako zakonnica w klasztorze w Oregonie i zawsze odmawiała publicznego mówienia o tym incydencie.

Analiza zachowania i decyzji Coopera dostarczyła potencjalnych wskazówek. Wybrał wojskową spadochronę zamiast wyższego rekreacyjnego spadochronu. Sugeruje to, że być może miał doświadczenie wojskowe w skokach ze spadochronem i nie był skoczkiem rekreacyjnym. Ale bardzo wiele osób w kręgach spadochronowych, które śledzą ten przypadek, zwraca uwagę, że prawie każdy z doświadczeniem w spadochroniarstwie zauważyłby manekin spadochronowy, który Cooper wybrał jako wsparcie, i uniknąłby go.

Sugerowanie, że Cooper zaplanował napad bez wcześniejszego doświadczenia w spadochroniarstwie, wydaje się szalone. Czy więc był wojskiem i po prostu przeoczył znak X, czy niedoświadczonym cywilem, który zauważył go i przeoczył jego znaczenie?

Znał też samolot bardzo dobrze. Wiedział o jego wysokościach, możliwościach klap skrzydłowych i został później zauważony przez załogę lotniczą jako wyraźnie zaznajomiony z wnętrzem kabiny. Jednak początkowo wierzył, że będzie potrzebował pomocy Tiny Mucklow w obniżaniu tylnych schodów w trakcie lotu. Czy był pilotem? Pracownik linii lotniczych?

Jego świadomość rufowych schodów i ich potencjału do skoku spadochronowego również podnosi flagi. W 1971 r. Tylko bardzo mała grupa ludzi wiedziała o zdolności 727-100 do opuszczania schodów w trakcie biegu. Ta grupa była ograniczona do inżynierów samolotów w Boeing i CIA. Podczas wojny wietnamskiej CIA wykonywała tajne misje do Kambodży (gdzie zdecydowanie nie miała być) w latach 727-100 i wykorzystywała tylne schody w trakcie lotu do zrzucania zapasów i agentów. Operacje te przez lata były pilnie strzeżoną tajemnicą. Więc Cooper był agentem CIA? Czy to wyjaśnia, dlaczego CIA była tak hojna ze swoim samolotem szpiegowskim SR-71 w poszukiwaniu Coopera?

Cooper był również opisywany przez wszystkich, którzy wchodzili z nim w interakcję, jako spokojny, a nawet rozważny. Nigdy nie stracił głowy, a nawet próbował zapłacić za zamówiony podczas lotu napój. Jedynym zagrożeniem były początkowe żądania okupu. I był obsesyjnie skrupulatny i ostrożny, aby zostawić po sobie jak najmniejszy ślad po sobie.

FBI odmawia udzielenia odpowiedzi w ten czy inny sposób, ale niektóre szacunki dotyczące liczby podejrzanych w tej sprawie na przestrzeni lat zbliżają się do 1000. Wielu z nich było więźniami stanowymi, którzy przyznali się do winy w nadziei, że zostaną przeniesieni do zdecydowanie preferowanych obiektów federalnych. Inni zostali wydani przez swoje rodziny.

Jednym z pierwszych podejrzanych, którzy się pojawili, był Richard Floyd McCoy. W lutym 1972 roku, cztery miesiące po napadzie na Coopera, McCoy porwał samolot 727-100, zażądał i otrzymał 500 000 dolarów okupu, po czym wylądował i uciekł po tym, jak wyskoczył z tylnych schodów samolotu nad Utah.

McCoy był w Wietnamie Zielonym Beretem , miał doświadczenie w skakaniu ze spadochronem, przypominał Dana Coopera i, co nie mniej ważne, dokonał praktycznie identycznego napadu. McCoy został znaleziony pięć dni po napadzie i trafił do więzienia. Uciekł, robiąc fałszywą broń z gipsu i wyjechał z więzienia śmieciarką. Niedługo potem zginął w strzelaninie z policją. Uważa się jednak, że jest bardziej prawdopodobnym naśladowcą, ponieważ miał 29 lat, gdy Cooper był po czterdziestce, a jego rodzina powiedziała, że ​​był z nimi w domu w Utah na Święto Dziękczynienia w 1971 roku.

Duane Weber był kryminalistą, zarówno jako on sam, jak i jako John C. Collins, pseudonim, którego używał. W sumie jego dwie osobowości spędziły 16 lat w tarapatach. Żona Webera, Jo, powiedziała, że ​​dziewięć dni przed śmiercią w 1995 roku wyznał jej na łożu śmierci, że jest Danem Cooperem. Jo nie miała pojęcia, o czym mówi jej mąż. Wysadził w powietrze, nigdy więcej nie wyjaśnił i obaj upuścili to.

Później Jo dowiedziała się, że Dan Cooper było oryginalnym imieniem DB Cooper i zaczęła grzebać w przeszłości swojego męża, zyskując przy tym coraz większe przekonanie. Stała się jego największym mistrzem i promotorem swojego zmarłego męża, który był Cooperem (skomentowała nawet, że Duane był Cooperem we wcześniejszym artykule o napadzie).

Oprócz opisania swojego zeznania, Jo powiedział, że w 1979 roku ona i Duane byli na wycieczce samochodowej przez obszar, w którym miało miejsce porwanie Coopera. W pewnym momencie wskazał na skrawek lasu i powiedział jej: „To tam DB Cooper wyszedł z lasu”. Podczas tej samej podróży powiedziała, że ​​zatrzymał samochód na moście nad rzeką Columbia w okolicy, w której Brian Ingram znalazł w następnym roku okup w wysokości 5880 dolarów. Duane powiedział Jo, żeby zaczekała w samochodzie, podczas gdy on otwierał bagażnik i nie było go przez kilka minut. Powiedziała, że ​​nie może powiedzieć, dokąd poszedł ani co zrobił. Pomimo wykluczenia przez FBI dzięki testom DNA, przez wiele osób pozostaje powszechnie lubiany jako Cooper.

Podobnie jak Kenny Christiansen. Jego brat Lyle zdemolował go w dziwnym wysiłku, aby Nora Ephron wyreżyserowała film o DB Cooper z Kennym jako winowajcą. Pomimo tej dziwacznej podstawy, istnieje kilka interesujących zbiegów okoliczności, które łączą Dana Coopera i Kenny'ego Christiansena.

Po pierwsze, Kenny bardzo przypominał szkice DB Coopera. Był stewardem w Northwest Orient Airlines. Był byłym spadochroniarzem z doświadczeniem w posługiwaniu się spadochronami wojskowymi. Był cichy i spokojny, palił papierosy i pił burbon, a także mieszkał w okolicy, w której doszło do porwania. W 2011 roku reporter Geoffrey Gray pokazał Florence Schaffner zdjęcie Kenny'ego z tamtej epoki i pomyślała, że ​​„może coś wpadać”. Podobnie jak Duane Weber, Kenny Christiansen również próbował dokonać jakiejś spowiedzi na łożu śmierci, ale jego brat nie chciał go wysłuchać, a jakikolwiek sekret, którym musiał się podzielić, poszedł z nim do grobu.

Mężczyzna o imieniu LD Cooper został również wyrzucony przez członka rodziny jako potencjalny podejrzany. Jego siostrzenica zgłosiła się w 2011 roku i powiedziała, że ​​pamięta, jak jej wujek pojawił się na kolacji z okazji Święta Dziękczynienia w 1971 roku, posiniaczony i krwawiący, wyjaśniając, że miał wypadek samochodowy. Ale wydawał się niewytłumaczalny triumfalny.

Podejrzewała, że ​​w napadzie pomógł mu inny wujek, brat LD. LD i jego bracia mieszkali w rejonie porwania i byli bardzo pomocni na zewnątrz. Jego brat był inżynierem w Boeing. Był również znany jako fan komiksów Dana Coopera . FBI nadal lubi LD jak Coopera, nawet po tym, jak porównanie DNA okazało się niejednoznaczne. Jednym z brakujących elementów układanki jest to, że chociaż LD był weteranem wojny koreańskiej , wydawało się, że nie miał żadnego doświadczenia w skokach spadochronowych. To mogłoby go wykluczyć, albo mógł być typem osoby na tyle szalonej, by spróbować takiego napadu bez wcześniejszego doświadczenia. To wyjaśniałoby wybór atrapy spadochronu.

Barbara Dayton jest jedyną kobietą podejrzaną o bycie DB Cooper. Urodzony jako Robert Dayton, w 1969 roku Barbara stała się pierwszą osobą, która przeszła operację zmiany płci w Oregonie. W swoim poprzednim życiu była spadochroniarzem armii, a podczas II wojny światowej w operacjach specjalnych odpowiadając między innymi za gromadzenie armii partyzanckich z miejscowych współplemieńców.

Barbara była także pilotem i zaprzyjaźniła się z mężem i żoną, prywatnym pilotem, Ronem i Patem Formanami. W pewnym momencie Barb Dayton przyznał się do bycia Danem Cooperem Formans. Zaczęli wierzyć, że przebrała się za mężczyznę, aby przeprowadzić napad, a po ucieczce ponownie wtopiła się w społeczeństwo jako kobieta. Dayton później wycofał się, a FBI nigdy nie wymieniło jej jako oficjalnego podejrzanego, ale Formanom udało się wyciągnąć z tego książkę, The Legend of DB Cooper: Death by Natural Causes .

Inni podejrzani - a jest ich wielu - to mężczyzna, który zmarł w wyniku przedawkowania kokainy w 1986 roku; weteran wojskowy, który kilka miesięcy przed napadem zabił swoją matkę, żonę i troje dzieci; instruktor skoków spadochronowych, który zadzwonił do FBI, aby zaoferować pomoc w tej sprawie; i spadochroniarz z doświadczeniem w skokach nocnych HALO.

Do dziś napad na DB Cooper pozostaje jedynym nierozwiązanym przejęciem przez amerykańskie linie lotnicze. Chociaż sprawa zniknęła w zapomnieniu po pierwszym wydarzeniu, pojawienie się potencjalnych wskazówek i nowych podejrzanych na przestrzeni lat ożywiło zainteresowanie i ugruntowało status sprawy jako fragmentu amerykańskiego folkloru.

Każdego roku, w pierwszą sobotę po Święcie Dziękczynienia, możesz udać się do Ariel Store and Tavern na Festiwal DB Cooper Days i wziąć udział w konkursie sobowtórów. Sprawa dała początek piosenkom, takim jak „The Ballad of DB Cooper”; filmy, takie jak ten z Treat Williamsem; niezliczone książki, z których większość ma na celu zamknięcie sprawy raz na zawsze, ale tak się nie dzieje; dramaty w programach telewizyjnych, takich jak Unsolved Mysteries ; i wiele stron internetowych, takich jak n467us.com, citizleuths.com i Dropzone.com, dawniej forum rekreacyjnego spadochroniarstwa, które zostało przejęte przez miłośników DB Cooper.

W Dropzone można znaleźć wszelkiego rodzaju osoby zaangażowane w sprawę, takie jak Jo Weber, a nawet Larry Carr, który w 2007 roku został głównym agentem FBI w tej sprawie. Carr opublikował pod pseudonimem „ckret” i wezwał detektywów-amatorów na stronie do zaproponowania podejrzanych na podstawie przedstawionych przez niego profili, tak jak ten, że Cooper najwyraźniej nie był wielkim pijakiem (wypił tylko jednego drinka w sytuacji wysokiego stresu) lub palacz łańcuchowy, jak się często podaje (osiem papierosów w ciągu pięciu godzin).

Obecność Carra na tablicach Dropzone była częścią większego zrzutu informacji do opinii publicznej. Wcześniej FBI utrzymywało ścisłą tajemnicę dotyczącą swoich akt w sprawie Coopera. Carr, którego przeszłość dotyczy napadów na banki i który był entuzjastą Coopera, zanim przejął sprawę, otworzył większość z nich dla opinii publicznej w nadziei na pozyskanie potencjalnych klientów. Nadzorował także próbki DNA pobrane z krawata (znaleziono profile trzech osób, zagadkowe ślady czystego tytanu i pyłku niecierpka). Podobnie jak Himmelsbach przed nim, Carr uważa, że ​​Cooper nie przeżył upadku.

Napad na DB Coopera na zawsze zmienił amerykańskie lotnictwo. Dan Cooper to powód, dla którego wszyscy zaczęliśmy przechodzić przez wykrywacze metalu i dlaczego w 1973 roku linie lotnicze otrzymały uprawnienia do przeszukiwania bagaży pasażerów przed wejściem na pokład samolotu. Kara śmierci została przywrócona za porwanie w tym samym roku. A jeśli spojrzysz na tył dowolnego Boeinga 727-100, zobaczysz białe wiosło na zewnątrz samolotu. Wiosło, które należy odczepić od zewnątrz, blokuje tylne schody i zapobiega ich opuszczaniu w powietrzu. Nazywają to wiosłem, bardzo prostym mechanizmem, który powstał z bardzo skomplikowanej nierozwiązanej tajemnicy, łopatką Coopera.

Uwaga autora: Jak działało polowanie na DB Coopera

DB Cooper był jednym z pierwszych tematów, takich jak duchy i trepanacja, które zwróciły moją uwagę jako dziecko. Pamiętam jego historię po raz pierwszy w starym serialu NBC Unsolved Mysteries i wciąż słyszę głos Roberta Stacka, kiedy wyobrażam sobie opuszczające się schody z samolotu w locie i Coopera wskakującego na nocne niebo nad Waszyngtonem. Kiedy przyjechałem do .com i przez jakiś czas pracowałem jako autor historii, był to jeden z pierwszych pomysłów na artykuł, jakie przedstawiłem.

Jedna z części historii DB Cooper, która sprawia, że ​​jest tak trwała, to nie tylko sama tajemnica. To także kuszące wskazówki lub teorie emerytowanych agentów FBI, które od czasu do czasu wypływają na powierzchnię mediów i ponownie ożywiają całą dyskusję. Tajemnica DB Coopera jest pociągająca, ponieważ może nigdy nie zostać rozwiązana (i mam nadzieję, że tak nie jest).

Ale jest też i ciemniejsza strona - jeszcze ciemniejsza niż sama zbrodnia. Kradzież Coopera doprowadziła do nowego świata, w którym możliwe jest porwanie. W ciągu zaledwie kilku krótkich lat przejmowanie kontroli nad samolotami pełnymi zakładników stało się zbyt regularnym zjawiskiem. Nie sądzę, aby można było całkowicie przypisać ten trend Cooperowi, ale jego zbrodnia odebrała wiele naiwności, jaką ludzie kiedyś mieli w stosunku do podróży lotniczych.

Powiązane artykuły

Więcej świetnych linków