Żywe, stylowe, zabawne, ale często frustrujące… We Włoszech dotyczy to samochodów, ludzi i – wiecie co? - wina.
Ciężko jest poruszać się we Włoszech bez wpadania na winorośl. Winogrona uprawiane są od granicy austriackiej na północy po Sycylię na południu, a nadążanie za winami może być trudne, ale jest to również niezwykle satysfakcjonujące.
W kraju zwanym przez Greków Œnotria, czyli krainą wina, istnieje tyle rodzajów win, co żywności. Aby zobaczyć je w najlepszym wydaniu, wypróbuj je z lokalnymi potrawami.
Udaj się do północno-zachodnich Włoch po Barolo i Barbaresco z Nebbiolo, a także śliwkową Barberę, gluggable Dolcetto i pienistą Asti. Na północnym wschodzie Friuli-Wenecja Julijska jest najbardziej znana z Pinot Grigio, podczas gdy sąsiednie Veneto jest domem dla orzechowego Soave i wiśniowej Valpolicella; Amarone (sucha) i Recioto (słodka) to super-naładowane wersje Valpolu. Poruszając się na południe, omiń Emilię Romagna, chyba że lubisz Lambrusco, i kieruj się do Toskanii, ojczyzny Chianti Classico i Brunello di Montalcino (patrz Sangiovese), a także kilku olśniewających Super-Toskańczyków.
Montepulciano z Abruzzi to obfite bistro czerwone; Frascati to rześka żywiczna biel ze wzgórz wokół Rzymu. Południowe Włochy nie produkują już ilości, a nie jakości. Najważniejsze to czerwienie wykonane z lokalnych odmian, takich jak Aglianico, Primitivo (patrz Zinfandel), Uva di Troia i Negroamaro oraz białe z Greco di Tufo i Falanghina.
Fakt
Szacuje się, że liczba włoskich odmian winogron wynosi ponad 2000.
P:
Co to jest Super Toskańczyk?
ZA:
Ambitne toskańskie wino, w którym zwykle główną rolę odgrywają niewłoskie winogrona.
