Czym jest flash mob?

Dla niektórych z nas, dołączanie do tłumu nieznajomych, aby tańczyć zsynchronizowane z piosenką Lady Gagi, sprowadza się do naszej dwutygodniowej klasy Jazzercise. I chociaż wielu z nas cieszy się, że nasze spastyczne kończyny pozostają prywatne, flash moby – grupy ludzi, którzy spontanicznie gromadzą się w przestrzeni publicznej i wykonują skoordynowany taniec lub akcję – zachwycają nieświadomych widzów swoimi wysiłkami.

Oczywiście spotkanie i występy są w całości skoordynowane i często odbywają się próby. Trudno uwierzyć, że zajęcie, które tak wyraźnie oddziela tych „wiedzących” od bezmyślnej publiczności, zostało tak naprawdę wymyślone, by wyśmiewać hipsterów.

Zbadamy tutaj, w jaki sposób duże grupy ludzi napadające na zdezorientowanych widzów mogą być postrzegane jako przyklejające się do naszych „scenesterowych” przyjaciół, a także zajmiemy się tym, jak ta rozrywka XXI wieku przekształciła się w rozrywkę, protesty, edukację i… gdzie giną wszystkie hipsterskie trendy – reklama.

Bill Wasik, redaktor magazynu Harper's i „wynalazca” flash moba, nazwał po prostu swój projekt, który rozpoczął w maju 2003 roku, „MOB”. (Określenie „flash mob” zostało ukute po fakcie przez blogera ). Wasik wysłał e-mailem instrukcje dotyczące pierwszego spotkania z anonimowego konta, wysyłając je do tego, co nazywa „dość reprezentatywnym przekrojem hipsterów” [źródło: Wasik ].

Dlaczego właściwie Wasik miałby zrobić coś takiego? W jego słowach, „widząc, jak cała kultura w Nowym Jorku ewidentnie pomieszała się ze scenasteryzmem… teoretycznie powinno być możliwe stworzenie projektu artystycznego składającego się z czystej sceny – co oznacza, że ​​scena byłaby całym punktem pracy, a nawet byłaby sama w sobie. stanowią dzieło”. Innymi słowy, czy hipsterzy pojawiliby się tylko dlatego, że pojawili się hipsterzy? [źródło: Wasik ].

Pierwszy udany flash mob miał miejsce w czerwcu 2003 roku, kiedy dwieście osób zalało Macy's na Manhattanie i poprosiło sprzedawców o pomoc w znalezieniu „ miłosnego dywanika” dla ich komuny, by po dziesięciu minutach szybko się rozproszyć.

Relacje medialne o mobie poruszały się szybko, podobnie jak same flash moby. Kolejny tłum zorganizowany przez Wasika miał miejsce dopiero 15 dni później, o zasięgu międzynarodowym. Jeszcze pięć mobów zorganizowanych przez Wasika miało miejsce przed wrześniem 2003 roku, na które pojawiły się setki mobberów. Wyglądało na to, że Wasikowi udało się stworzyć scenę dla samej sceny.

Ale podczas gdy mrugający wynalazek Wasika dowiódł jego racji, następnie przyjrzymy się, w jaki sposób flash moby przeszły od wyśmiewania popkultury do jej odzwierciedlania.

Podczas gdy wyśmiewanie się z hipsterów jest zawsze zabawne, wraz ze wzrostem popularności flash mobów, zaczęli oni stawać się sceną, która radośnie celebrowała kulturę popularną w jej najbardziej tandetnej chwale.

Wczesne flash moby były w większości bezsensowne. Ludzie zebrali się w Central Parku i wydawali odgłosy ptaków, w San Francisco odbył się „spacer zombie ”, a na londyńskiej stacji Victoria odbyła się niema impreza taneczna. Wkrótce tłumy stały się bardziej ambitne, organizując tańce choreograficzne i szersze uczestnictwo.

I chociaż moby mogą być ulotne, przygotowanie wymagane dla hord zsynchronizowanych działań nie jest. Na przykład flash mob z Ohio State University miał dwa i pół miesiąca tygodniowej praktyki, aby zorganizować około siedemdziesięciu studentów i pracowników do tańca do „Don't Stop Believin” Journey. Organizatorzy tłumu zwykle organizują kilka prób lub udostępniają wideo instruktażowe online, z którymi uczestnicy mogą ćwiczyć.

Kiedy rozpoczęto pierwsze flash moby, wskazówki były rozpowszechniane za pośrednictwem poczty elektronicznej . Na miejscu rozdawane byłyby kartki papieru, aby uzyskać bardziej szczegółowe instrukcje. Oczywiście w miarę rozwoju technologii instrukcje dotyczące flash mobów były podawane na Facebooku , Twitterze i SMS - ach . Teraz proste wyszukiwanie w sieci „flash mobów” w Twoim mieście doprowadzi do sprytnych firm organizujących flash moby z profesjonalnym rodowodem. Listy e-mailowe będą Cię informować o spotkaniach w Twojej okolicy.

Praktyka stała się tak popularna, że ​​flash moby zostały dokooptowane przez elementy jeszcze bardziej podejrzane niż hipsterzy i politycy. W całym kraju pojawiło się kilka doniesień o grupach organizujących rabunki za pomocą środków typu flash mob. Korzystając z Twittera lub innych mediów społecznościowych, tłum ludzi zaleje sklep, aby zasadniczo ograbić jego zawartość w tym, co zostało ukute jako „flash rob”.

Ogólnie rzecz biorąc, flash moby są tak samo niebezpieczne, jak dołączenie do lokalnej produkcji teatralnej „Pippin”. Ale spotkajmy się wszyscy na następnej stronie, aby odkryć inne historie i zastosowania flash mobów.

Flash Moby się sprzedają?

W 2011 roku AT&T zadebiutowało w reklamie telewizyjnej, w której wykorzystano scenę flash mob, aby zademonstrować, jak powolna usługa telefonii komórkowej może całkowicie zrujnować doskonale dobry flash mob. Chociaż bez wątpienia niektórzy starsi widzowie, którzy nie mieli pojęcia, pytali swoje dzieci, dlaczego ten dorosły mężczyzna robi jazzowe ręce na dworcu kolejowym, okazało się, że scena „ wtajemniczonych ” przekształciła się teraz w kolejne narzędzie reklamowe [źródło: NRPA ].

Zanim flash moby stały się modnym sposobem na zmylenie turystów, najwcześniejsze spotkania rozpowszechniane za pomocą technologii były wykorzystywane jako narzędzia polityczne. Filipiny i Hiszpania widziały już protesty w formie wiadomości tekstowych i telefonu komórkowego ; zamieszki Światowej Organizacji Handlu w 1999 roku w Seattle zostały zmobilizowane przez telefon komórkowy.

Niedawno świat został wprowadzony do flash mobów, które były (dosłownie) rewolucyjne. W 2010 roku za pośrednictwem Facebooka zorganizowano egipski flash mob, aby zaprotestować przeciwko zabójstwu młodego mężczyzny przez policję aleksandryjską. „Cichy Protest” był prosty. Uczestnicy ustawili się w szeregu i w milczeniu zmierzyli się z oceanem, po czym odeszli pojedynczo.

Ten protest pod wieloma względami zapowiadał wydarzenia z początku 2011 roku, kiedy Egipcjanie za pośrednictwem mediów społecznościowych zorganizowali spontaniczne protesty, które ostatecznie doprowadziły do ​​rezygnacji ówczesnego prezydenta Hosniego Mubaraka.

Moby z politycznie zorientowanymi motłochami były również widziane w Stanach Zjednoczonych. We wczesnych dniach flash mobów Garry Trudeau napisał zaproszenie do komiksu „Doonesbury” z września 2003 roku. Tłum nie był tylko zabawnym sposobem na wykorzystanie trendu: służył również do ogłoszenia spotkania, aby wesprzeć ówczesnego kandydata na prezydenta Howarda Deana.

Podczas gdy „flash moby” ogólnie odnoszą się do spontanicznych spotkań rozpoczętych w 2003 roku przez Billa Wasika, istnieją inne grupy – takie jak Improv Everywhere – które tworzą sceny typu flash mob. Chociaż założenie Improv Everywhere w 2001 roku w rzeczywistości poprzedza flash moby Wasika, ich sceny są nieco inne. Zamiast szybkich spotkań z choreografią, ich sceny przypominają bardziej publiczne psikusy (metro niewytłumaczalnie wypełnione dojeżdżającymi do pracy bez spodni, Best Buy wypełniony nie-pracownikami ubranymi w mundury personelu). Ich „misje” są również otwarte tylko od czasu do czasu dla wszystkich wolontariuszy, a stali bywalcy Improv Everywhere zwykle wykonują misje.

Tak więc, podczas gdy flash moby zostały wymyślone po to, by szyderczo przyznawać się do hipsterskich wszystkowiedzących, było tylko kwestią czasu, zanim zostaną osaczeni w kulturze głównego nurtu, aby robić to, co kultura amerykańska robi najlepiej: sprzedawać bzdury. Spaces zatrudnia teraz firmy do tworzenia flash mobów, aby wzbudzić zainteresowanie nowym centrum handlowym lub centrum handlowym, a nawet National Recreation and Parks Association sponsoruje konkurs, aby ocenić flash mob, który najlepiej zjednoczy „ludzi w miejscu lub przestrzeni. "

Jeśli chcesz dołączyć do flash mobów, oglądać je lub szydzić z nich — lub inne sceny kultury publicznej — odwiedź następną stronę, aby uzyskać więcej informacji i linków.

Powiązane artykuły