Jak działa Google Glass

Według zwolenników teorii strun nasz wszechświat ma co najmniej 10 wymiarów. Ale my, ludzie, możemy bezpośrednio postrzegać tylko trzy wymiary przestrzenne. Doświadczamy również upływu czasu, czwartego wymiaru. Poza tym wiemy, że tylko inne wymiary są możliwe dzięki matematyce teoretycznej. Nasz wszechświat może skrywać tajemnice, których nigdy nie będziemy w stanie zaobserwować bezpośrednio.

Nawet jeśli pominiesz teorię strun i ideę wymiarów poza naszą percepcją, nasz świat zawiera bogactwo informacji, których większość z nas nie jest świadoma w naszym codziennym życiu. Na przykład podczas pierwszej wizyty w mieście możemy polegać tylko na zmysłach podczas zbierania informacji. Smartfon lub komputer mogą pomóc, pobierając więcej danych na temat geografii, historii, ekonomii, kuchni i innych cech kulturowych miasta.

Aplikacje rzeczywistości rozszerzonej nakładają się na pewien poziom informacji cyfrowych na otaczający nas świat fizyczny. Dzięki jednej z tych aplikacji na smartfonie możesz trzymać aparat telefonu w górze, aby przechwycić obraz ulicy w mieście, a następnie otrzymywać na ekranie informacje o swoim otoczeniu.

Chociaż te aplikacje rzeczywistości rozszerzonej mogą być pouczające i zabawne, ich forma jest nadal trochę niezgrabna. Musimy trzymać smartfon i patrzeć na ekran – to tak, jakbyś był w drużynie wyjazdowej „Star Trek” i to ty masz oczy przyklejone do trikordera zamiast pić w celowniku.

Google jest jedną z kilku firm tworzących rozwiązanie problemu w postaci urządzenia do noszenia. Wygląda jak para okularów, której jedna strona oprawek jest grubsza od drugiej. Nazywa się Google Glass i może otworzyć oczy na nowy cyfrowy świat – lub sprawić, że będziesz wyglądać jak nerdowy Terminator, który zawsze wybierany jest jako ostatni do robo-dodgeballa.

1. Narodziny Google Glass
2. Co robi Google Glass
3. Co sprawia, że ​​Google Glass działa?
4. Kamery, głośniki i czujniki, ojej!
5. Okulary krótkowzroczne?
6. Notka autora

Jednym z Google wielu podziałów „s nazywa Opisy X. Google użytkowników sprawiają, że brzmią jak to równe części i pracownia komputerowa Lair szalonego naukowca [źródło: Miller i Bilton ]. Projekty w Google X rozwiązują duże problemy w inżynierii. W laboratorium można zobaczyć wszystko, od domów połączonych w sieć po windy kosmiczne. Jednym z wielu projektów, nad którymi pracował dział, jest Project Glass.

W kwietniu 2012 r. na platformie społecznościowej Google Plus pojawiło się konto Project Glass. Pierwszy post na koncie ujawnił cel projektu – zbudować komputer do noszenia, który pomoże Ci „odkrywać i dzielić się Twoim światem” [źródło: Google Glass ]. Post zawierał film koncepcyjny pokazujący, co projekt – para okularów – może być w stanie zrobić w przyszłości.

W innych postach i artykułach Google opublikował więcej szczegółów na temat okularów. Niektóre wersje nie miały obiektywów. To, co miały wszystkie wersje, to gruba część ramki nad prawym okiem. To tutaj Google umieścił ekran na okulary. Aby spojrzeć na ekran, musisz spojrzeć w górę oczami. Umieszczenie ekranu było ważne — umieszczenie ekranu w bezpośrednim polu widzenia może spowodować poważne problemy z bezpieczeństwem.

Niedługo po tym, jak Google wypuściło film koncepcyjny, ludzie mieli szansę zobaczyć parę okularów w prawdziwym życiu. Współzałożyciele Google, Sergey Brin i Larry Page, nosili zaawansowane technologicznie specyfikacje na wydarzeniach późną wiosną 2012 r. A podczas wydarzenia Google I/O, które odbyło się 27 czerwca 2012 r., firma Google dała uczestnikom ekscytującą prezentację tej technologii.

Google I/O odbyło się w Moscone Center w San Francisco, ale pierwsza część demonstracji odbyła się na zewnątrz budynku. Mówiąc dokładniej, znajdował się kilka tysięcy stóp nad budynkiem. Google wyposażył zespół skoczków spadochronowych lecący na sterowcu w Google Glass i zorganizował Hangout – czat wideo na platformie Google Plus – z zespołem. Nagranie z kamer Glass uchwyciło całą akcję. Zespół wyskoczył ze sterowca i manewrował tak, że wylądowali na dachu Moscone Center.

Demonstracja na tym się nie skończyła. Doświadczeni rowerzyści, również noszący szkło, robili sztuczki na dachu Moscone Center, dopóki nie dotarli do krawędzi budynku. Następnie mężczyzna w Glass zjechał po ścianie budynku i wręczył paczkę innemu motocykliście. Ten motocyklista przemknął przez centrum konferencyjne, aby dostać się na scenę i przekazać paczkę Sergeyowi Brinowi.

Publiczność obserwowała, jak wszystko działo się na ogromnym ekranie, gdy przed nimi wyświetlał się materiał z różnych okularów [źródło: Google Developers ]. Następnie członkowie zespołu Google X kierującego projektem opowiedzieli o filozofii stojącej za okularami. Następnie Brin wrócił na scenę, aby ogłosić, że Google planuje na początku 2013 r. wypuścić parę okularów dla deweloperów o nazwie Explorer Edition za 1500 USD. To wciąż koszt okularów Explorer, ale może nie być ostateczną ceną Google Glass, gdy trafi on na ogólny rynek konsumencki.

Po uruchomieniu programu Explorers w wersji beta właściciele Google Glass mogli wykorzystać swoje specyfikacje, aby:

Od publikacji tego artykułu na początku 2014 roku Glass nie może nakładać informacji cyfrowych na fizyczne lokalizacje. Ale wyobraź sobie, że patrzysz na budynek i widzisz w nim nazwy firm lub zerkasz na restaurację i możesz rzucić okiem na menu. Dzięki odpowiedniej aplikacji możesz zastosować dziesiątki filtrów, aby zapewnić różne rodzaje informacji.

Załóżmy na przykład, że jesteś w Londynie i nosisz odlotowe okulary Glass. Rzucasz okiem na nowy teatr Globe i prosisz o więcej informacji. Masz wybór — chcesz poznać historię oryginalnego teatru Globe? Czy chciałbyś dowiedzieć się o nowej wersji, która została otwarta w latach 90.? A może po prostu chcesz zobaczyć, jakie produkcje są aktualnie wyświetlane na scenie w tym sezonie. Google Glass może potencjalnie dostarczyć Ci wszystkich tych informacji.

Patrząc jeszcze dalej w przyszłość, być może uda Ci się użyć Google Glass, aby śledzić osoby w Twoim życiu lub dowiedzieć się więcej o ludziach, których spotykasz. Dzięki oprogramowaniu do rozpoznawania twarzy i sieciom społecznościowym możesz przyjrzeć się niedawno poznanej osobie i zobaczyć jej profile publiczne na dowolnej liczbie platform społecznościowych. (Jeśli brzmi to dla ciebie potencjalnie przerażająco, nie jesteś sam – porozmawiamy o krytyce tej funkcji za chwilę.)

Google Glass jest ciasno wypełniony chipami, czujnikami i urządzeniami sprzężenia zwrotnego. Zajrzyjmy pod maskę, a raczej za obiektyw.

Gdybyś miał rozebrać szkło, prawdopodobnie wydarzyłyby się dwie rzeczy: odkryłbyś komponenty, które sprawiają, że okulary działają i poczujesz głęboki żal z powodu rozerwania gadżetu za 1500 dolarów. Na szczęście inne osoby już to zrobiły w Twoim imieniu.

Istnieje kilka różnych sposobów kontrolowania Google Glass. Jednym z nich jest użycie pojemnościowego panelu dotykowego po prawej stronie okularów. Touchpad reaguje na zmiany pojemności , która jest zasadniczo słabym polem elektrostatycznym generowanym na ekranie. Gdy palec dotyka panelu, chip kontrolera wykrywa powstałą zmianę pojemności elektrycznej i rejestruje ją jako dotyk. Przesuwanie palcem w poziomie umożliwia poruszanie się po menu urządzenia. Przesunięcie palcem w dół po touchpadzie uniemożliwia wybór lub, jeśli jesteś w menu najwyższego poziomu, przełącza okulary w tryb uśpienia.

Innym sposobem kontrolowania Google Glass są polecenia głosowe. Mikrofon na okularach odbiera Twój głos, a mikroprocesor interpretuje polecenia. Nie możesz po prostu nic powiedzieć i oczekiwać, że Google Glass zareaguje – istnieje lista poleceń, których możesz użyć, a prawie wszystkie zaczynają się od „OK, Glass”, które ostrzega Twoje okulary, że wkrótce nastąpi polecenie. Na przykład „OK, Glass, zrób zdjęcie” wyśle ​​polecenie do mikroprocesora, aby zrobić zdjęcie tego, na co patrzysz.

Od początku 2014 r. procesor w Google Glass w wersji Explorer pochodzi z firmy Texas Instruments. Jest to układ OMAP (Open Multimedia Applications Platform). Te chipy należą do większej klasyfikacji mikroukładów zwanej systemami na chipie. Oznacza to, że istnieje wiele współpracujących ze sobą komponentów — w tym przypadku mikroprocesor oparty na architekturze ARM, procesory wideo i interfejs pamięci. Zgodnie ze specyfikacją Texas Instruments, chip jest w stanie odtwarzać wideo w rozdzielczości 1080p i 30 klatkach na sekundę.

Na głównej płytce drukowanej znajduje się również pamięć flash SanDisk – pojemność 16 gigabajtów, choć dla użytkownika dostępne jest tylko 12 gigabajtów. Firma o nazwie Micron Memory (wcześniej znana jako Elpida) dostarczyła układ dynamicznej pamięci o dostępie swobodnym (DRAM). Te chipy zapewniają nie tylko przechowywanie multimediów i aplikacji, ale także pamięć, której mikroczip wymaga do uruchamiania programów na Glass.

Chociaż możesz używać Google Glass do robienia zdjęć i filmów bez konieczności łączenia się ze światem zewnętrznym, aby w pełni wykorzystać produkt, musisz połączyć się z Internetem. Dwa sposoby, aby to zrobić, to przez Bluetooth (połączenie z innym urządzeniem, takim jak smartfon) lub Wi-Fi. Pojedynczy chip wewnątrz Google Glass zapewnia obsługę obu typów połączeń. Inny chip, SirFstarIV, to mikrochip globalnego systemu pozycjonowania (GPS), który umożliwia Google Glass określenie jego lokalizacji za pomocą sygnałów satelitarnych [źródło: Torborg i Simpson ].

Choć wnętrzności Google Glass są interesujące, najbardziej przyciągającym wzrok elementem jest ekran przypominający pryzmat. Po wyłączeniu wydaje się być czystym pryzmatem. Patrząc z góry, można po prostu dostrzec ukośną linię, która przecina szerokość pryzmatu na pół. Ta ukośna linia to miejsce, w którym pryzmat ma ustawioną pod kątem warstwę, która działa jak powierzchnia odbijająca.

Obrazy z Google Glass wyświetlają się na odblaskowej powierzchni w pryzmacie, który przekierowuje światło w kierunku Twojego oka. Obrazy są półprzezroczyste – możesz przez nie przejrzeć rzeczywisty świat po drugiej stronie. Od początku 2014 roku rozdzielczość wyświetlacza wynosi 640 na 360. Nie jest to do końca wysoka rozdzielczość, ale przy tak bliskiej odległości od oka nie wydaje się być niską rozdzielczością.

Jeśli spojrzysz tylko na bok wyświetlacza w kierunku zewnętrznej krawędzi okularów, zobaczysz obiektyw aparatu. Według Google aparat może robić zdjęcia o rozdzielczości 5 megapikseli. Może również przechwytywać wideo w rozdzielczości 720p.

Głośnik w Google Glass to głośnik przewodnictwa kostnego . Oznacza to, że głośnik wysyła wibracje, które wędrują przez czaszkę do ucha wewnętrznego – nie ma potrzeby podłączania zatyczek dousznych ani noszenia słuchawek. Połączenie kamery i głośnika umożliwia prowadzenie wideokonferencji. Po prostu wiedz, że osoba po drugiej stronie linii będzie widzieć to, co ty widzisz, ponieważ na okularach jest tylko kamera skierowana do przodu.

Na pokładzie okularów znajduje się również czujnik zbliżeniowy i czujnik światła otoczenia. Czujniki te pomagają okularom określić, czy są noszone, czy zdejmowane. Możesz ustawić automatyczne przechodzenie Google Glass w tryb uśpienia, jeśli je zdejmiesz i obudzisz po ich założeniu. Czujniki te mogą również wykryć, czy wykonasz akcję, taką jak mrugnięcie, co otwiera opcję wysyłania poleceń, takich jak „zrób zdjęcie”, po prostu poprzez duże mrugnięcie. (Tak, nie ma w tym absolutnie nic przerażającego.)

Ostatnim czujnikiem wewnątrz Google Glass jest InvenSense MPU-9150. Ten chip jest czujnikiem bezwładnościowym, co oznacza, że ​​wykrywa ruch. Przydaje się to w kilku aplikacjach, w tym w tej, która pozwala wybudzić Google Glass z trybu uśpienia po prostu przechylając głowę do tyłu pod określonym kątem.

Wszystkie te chipy i funkcje wymagają zasilania do działania. Ta moc jest dostarczana przez baterię umieszczoną w szerokiej części łodygi. Mieści się za prawym uchem. To bateria litowo-polimerowa o pojemności 2,1 watogodzin. Google twierdzi, że ładowanie baterii zajmuje tylko 45 minut przy użyciu kabla ładującego i wtyczki dołączonej do okularów [źródło: Torborg i Simpson ].

Nie wszyscy z entuzjazmem przyjęli wiadomość o Google Glass. Niektórzy, jak ekspert ds. bezpieczeństwa internetowego David Asprey, wyrazili obawy dotyczące produktu i jego konsekwencji

Część obaw Asprey wynika z brzmienia warunków korzystania z usługi Google Drive, usługi przechowywania w chmurze. W tych warunkach świadczenia usług znajduje się następujący fragment [źródło: Connelly ]:

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że wszelkie dane przechowywane na Dysku Google stają się własnością Google. Przedstawiciele Google twierdzą, że ma to umożliwić Google wyświetlanie Twoich danych na różne sposoby [źródło: Warunki korzystania z usług Google ]. Załóżmy, że przesłałeś plik na Dysk Google i postanawiasz udostępnić go publicznie. Gdy ludzie wyszukują hasła związane z Twoim plikiem, plik ten powinien pojawić się w wynikach wyszukiwania. Ta część warunków korzystania z usługi daje Google pozwolenie na wyświetlanie części tego pliku w samych wynikach wyszukiwania.

Asprey twierdzi, że sformułowanie takich terminów wydaje się dawać Google większą kontrolę nad danymi użytkowników, niż powinno. Wskazuje również, że dzięki oprogramowaniu do rozpoznawania twarzy okulary mogą powodować problemy z prywatnością.

Kolejną obawą jest to, że Google może wykorzystać okulary jako platformę do zbierania danych osobowych i wyświetlania reklam. Gdy spędzasz dzień w tych okularach, Google może utworzyć wirtualny profil. Na podstawie Twoich zachowań i lokalizacji Google może potencjalnie wyświetlać na ekranie Twoich okularów to, co uważa za odpowiednie reklamy.

Ponadto istnieją obawy, że otrzymywanie aktualizacji z sieci społecznościowych w swoim polu widzenia może pogorszyć zdolność do wykonywania innych zadań, takich jak prowadzenie pojazdu. . Odpowiedzią Google na tę reakcję było zwrócenie uwagi, że ekran w okularach Google Glass jest umieszczony na górze oprawki, co wymaga spojrzenia w górę oczami, aby go zobaczyć. Nie musisz się martwić, że wiadomości tekstowe lub wyskakujące reklamy zasłaniają Ci widok, gdy nosisz okulary.

Nawet z programem Explorer w pełnym biegu jest zbyt wcześnie, aby stwierdzić, czy te obawy są uzasadnione. Może się zdarzyć, że okulary nigdy nie trafią na półki konsumenckie. Ale obrońcy prywatności ostrzegają, że powinniśmy pomyśleć o możliwych konsekwencjach już teraz, zanim staną się prawdziwymi problemami później.

Przedstawiciele Google już odnieśli się do niektórych obaw i twierdzą, że są otwarci na opinie. Jest prawdopodobne, że konsumencka wersja okularów – zakładając, że projekt zajdzie tak daleko – będzie się różnić od wersji prototypowych. Być może do tego czasu Google znajdzie sposób na umożliwienie ludziom zanurzenia się w środowisku bogatym w dane, jednocześnie chroniąc ich prywatność.

Chciałem parę tych okularów, gdy tylko usłyszałem o nich pogłoski. Jestem ćpunem informacyjnym. Uwielbiam pomysł odkrywania świata w okularach, które mogą dostarczać mi danych o każdym aspekcie mojego otoczenia. Latem 2013 roku miałem okazję zostać członkiem programu Explorers i skorzystałem z tej szansy. Kiedy noszę je na konwentach, inni ludzie spędzają mniej więcej tyle samo czasu na robieniu zdjęć, na których mam na sobie Glass, co ja na robieniu zdjęć moim Glass. To oczywiste, że nie jestem jedyną osobą zafascynowaną tą technologią!

Powiązane artykuły

Źródła