Ludzie się rodzą, potem dorastamy i umieramy . Nasze cykle życiowe są zasadniczo takie same, jak te z masywnych gwiazd migoczących na nocnym niebie – to znaczy, jeśli eksplodowaliśmy w blasku chwały pod koniec naszych czasów.
Kiedy najbardziej kolosalne gwiazdy kosmosu gasną z hukiem, ogromna międzygwiezdna eksplozja nazywana jest supernową . Podczas gdy mniejsze gwiazdy po prostu wygasają, śmierć astronomicznej wagi ciężkiej jest popisem. Spędziła swoje życie, kanibalizując własne wnętrzności – a czasem wnętrzności sąsiada słonecznego – w poszukiwaniu paliwa. Kiedy nie ma już nic do skonsumowania, zapada się w sobie, a następnie eksploduje na zewnątrz w dzwonu śmierci, który przyćmiewa inne ogromne gwiazdy – a czasem całe galaktyki – przez dni, tygodnie, a nawet miesiące [źródło: Lemonick ].
Supernowa powinna, statystycznie, detonować mniej więcej raz na 50 lat w galaktyce wielkości naszej Drogi Mlecznej . Jednak do 2006 roku naukowcy wierzyli, że najnowsza supernowa w Drodze Mlecznej pojawiła się pod koniec XVII wieku [źródło: Goddard Space Flight Center ]. Następnie zdali sobie sprawę, że kępa międzygwiezdnych szczątków, którą tropili przez 23 lata, była w rzeczywistości pozostałością po supernowej, która miała zaledwie 140 lat [źródło: NASA ]. Astronomowie nie mogli zobaczyć rozbłysku z powodu kosmicznego pyłu, który również blokuje większość z miliarda supernowych, które, jak się szacuje, występują każdego roku poza naszą galaktyką [źródło: Odenwald ].
W przeciwieństwie do tego, niektóre supernowe są tak jasne, że można je zobaczyć za pomocą prostej lornetki. We wrześniu 2011 r. Ziemianie na półkuli północnej mogli zajrzeć do Galaktyki Wiatraczek – która pojawia się nad uchwytem Wielkiego Wozu, ale nie jest widoczna z większości półkuli południowej – i zobaczyć supernową, która wybuchła 21 milionów lat temu [źródło: Perlmana ].
Więc jak go znaleźć? Zidentyfikowanie nowego punktu świetlnego jako supernowej (w przeciwieństwie do wysoko lecącego samolotu lub komety) może być łatwiejsze niż myślisz.
