Jak grać w dyplomację

Prawda może być dziwniejsza niż fikcja, ale to nie znaczy, że jest przyjemniejsza. Wystarczy zapytać Teda Stricklera, który przez ponad trzy dekady pracował jako oficer służby zagranicznej w Departamencie Stanu USA, pracując w konsulatach i ambasadach w takich miejscach jak Sudan, Egipt, Szwajcaria i Niemcy. Kiedy Strickler studiował na American University w Waszyngtonie, on i jego kumple spędzili niezliczone weekendowe godziny grając w grę planszową o nazwie Dyplomacja. „Gra była fajniejsza”, mówi Strickler, porównując ją do swojej ostatecznej kariery w prawdziwym życiu.

Chociaż może nie być aż tak zaskakujące, że gra jest fajniejsza niż prawdziwe życie – w końcu nazywa się ją grą – Strickler twierdzi, że cała zabawa miała jakąś wartość, która dobrze mu służyła w jego pracy. „Gra była lekcją, jak ważne jest budowanie koalicji i praca wymagana do ich utrzymania” – mówi emerytowany dyplomata. „Każdy, kto miał reputację dwulicowości lub łamania obietnic, wkrótce znalazł siebie i swój kraj w izolacji bez przyjaciół i sojuszników”.

Jak wskazuje nazwa gry – i jak pokazuje doświadczenie Stricklera jako quasi-szkolenia w jego karierze – jest to gra o dyplomacji, chociaż rozgrywa się w takim światowym środowisku, że dyplomaci dobrej woli generalnie staraj się unikać. W szczególności jest to gra zaprojektowana idealnie dla siedmiu graczy, z których wszyscy powinni mieć co najmniej 12 lat, a jej akcja toczy się w Europie na początku XX wieku [źródło: LeRoy ]. Był to oczywiście czas wielkiego niebezpieczeństwa, kiedy potężne narody pędziły ku konfliktowi I wojny światowej.

Gra toczy się od początku tego niespokojnego czasu, a celem Dyplomacji jest kontrolowanie Europy. To wystarczająco realistyczne, że zarówno były prezydent USA John F. Kennedy, jak i mistrz dyplomacji Henry Kissinger byli podobno graczami [źródło: McClelland ]. A jego zasady wcale nie są proste.

1. Zasady dyplomacji i rozgrywka
2. Strategie gry dyplomowej
3. Warianty gry dyplomacji

Być może jednym z powodów, dla których dyplomacja jest atrakcyjna dla prawdziwych dyplomatów, jest to, że jest złożona i obejmuje szeroką gamę czynników interpersonalnych i strategicznych, które gracze muszą wziąć pod uwagę. Rzeczywiście, gra jest na tyle wielowarstwowa, że ​​oficjalny podręcznik ma 24 strony [źródło: Oficjalne zasady ]. Mimo to podstawowe ramy tego, jak gra się rozgrywa, są dość proste.

Jak wspomniano wcześniej, gra rozpoczyna się w latach przed I wojną światową, a każdy z siedmiu graczy reprezentuje jedną z głównych potęg tamtych czasów: Austro-Węgry, Anglię, Francję, Niemcy, Włochy, Rosję i Turcję. Jedynym aspektem losowym związanym z grą – w którą grasz na planszy przedstawiającej mapę Europy oraz części Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej – jest losowe przydzielanie graczy do kontrolowanego przez nich narodu.

Plansza używana w Dyplomacji jest podzielona na 34 centra zaopatrzenia – którymi są zazwyczaj duże miasta, takie jak Moskwa, Berlin i Wiedeń lub ważne obszary przemysłu i handlu – reprezentowane przez gwiazdy, a także wyznaczone prowincje przybrzeżne i śródlądowe według granic na mapie. Na początku gry gracze otrzymują pewną liczbę flot i armii, zwanych jednostkami, które mogą poruszać, aby spróbować pokonać innych graczy. Poprzez strategię i sojusze gracze przemieszczają swoje jednostki, starając się przejąć jak najwięcej centrów zaopatrzenia. Im więcej centrów zaopatrzenia kontroluje gracz, tym więcej armii i flot ma do dyspozycji. Pierwszy gracz, który zdobędzie 18 centrów zaopatrzenia, zostaje zwycięzcą.

To wszystko jest nieco okrężnym sposobem powiedzenia czegoś bardzo podstawowego: każdy gracz jest krajem z siłami zbrojnymimoże poruszać się, próbując kontrolować Europę. Mając to jako podstawową konfigurację, gra toczy się w sposób nieprzewidywalny, całkowicie zależny od decyzji i strategii graczy. Rozpoczęta gra toczy się według sezonu, począwszy od wiosny 1901 roku. Każdy rok ma swoją wiosnę i jesień, z których każda jest podzielona na kilka etapów – przede wszystkim fazę dyplomatyczną i „pisanie rozkazów”. . Faza dyplomatyczna polega na tym, że gracze mogą spotykać się ze sobą w parach lub grupach i planować, co chcą zrobić. To czas budowania sojuszy opartych na zaufaniu lub kładzenia podwalin pod oszustwo i zdradę. Negocjacje trwają 30 minut przed pierwszą turą i 15 minut na każdą turę po.

Gracze mogą spotykać się prywatnie lub publicznie, mogą wygłaszać między sobą publiczne oświadczenia, podpisywać tajne traktaty, rozpowszechniać plotki, a nawet próbować się nawzajem szpiegować [źródło: Oficjalne zasady ]. Ważne jest jednak, aby wiedzieć, że nic, na co gracz mówi lub zgadza się na piśmie, nie jest w rzeczywistości wiążące, co kładzie nacisk na ustalenie, komu ufać, a komu się wystrzegać. Po zakończeniu fazy dyplomatycznej gracze wypisują rozkazy, co zrobić ze swoimi flotami i armiami, a następnie czytają je na głos. Rozkazy te są następnie wykonywane na planszy, co prowadzi do odwrotu lub rozwiązania sił. Te tury trwają, dopóki ktoś nie wygra.

Oficjalna księga zasad Dyplomacji zaleca poświęcenie około czterech godzin na grę, chociaż prawdopodobnie gra może trwać znacznie dłużej lub krócej, w zależności od tego, co się wydarzy. To, jak długo po dacie rozpoczęcia gry w 1901 roku będzie trwało, zależy również od tego, czy jeden z graczy szybko przejmie kontrolę, czy nie. I tu właśnie pojawia się strategia.

Z zasady miłośnik dyplomacji Bob Sacco zdecydowanie sprzeciwia się manipulowaniu ludźmi w codziennym życiu. Mimo to mieszkaniec Buffalo w stanie Nowy Jork uważa, że ​​jest w tym cholernie dobry, a gra w dyplomację dała mu ujście do udowodnienia tego. „Używanie tej umiejętności jako części gry, w której się tego oczekuje, może być całkiem odprężające” – mówi.

Wykorzystywanie jego zdolności perswazji, aby skłonić inne narody do wykonania jego rozkazów, było centralną częścią strategii Sacco na wygrywanie gier w Dyplomacji. „Moim ulubionym podstępem było tworzenie sojuszu, który otaczał początkowo najpotężniejszych graczy lub ludzi, którzy są najlepszymi graczami i rozbijają ich” – mówi. Innymi słowy, Sacco połączy siły z innymi graczami, aby najpierw zaatakować najpotężniejsze imperia na planszy. Potem, usuwając ich z drogi, zwróciłby się przeciwko swoim dawnym sojusznikom.

Rzecz w Dyplomacji polega na tym, że rozwija się ona różnie w zależności od tego, kto gra; są tacy, którzy wolą iść w pojedynkę, podczas gdy inni wolą tworzyć i utrzymywać sojusze tak długo, jak to możliwe. Niektórzy gracze, tak jak w przypadku niektórych narodów, są bardziej komfortowo nawiązywać więzi z innymi narodami jako sposób na zwiększenie ich mocy, mimo że niesie to ze sobą ryzyko zdrady. Ci, którzy pozostają samotni, są mniej skłonni do uzależnienia się od działań innych. W ich przypadku wygodniej jest po prostu uważać każdego za przeciwnika, ponieważ nie wymaga to zgadywania. Ostatecznie jednak zwycięzca może być tylko jeden, a ci, którzy nawiążą więzi z innymi graczami, będą musieli je zerwać.

W końcu musisz zdradzić [swoich sojuszników]” – mówi Julia Widdop, niegdyś zapalona zawodniczka, która po raz pierwszy nauczyła się grać w tę grę w 1997 roku. „W tym czasie starasz się, aby wyglądało to na czyjąś winę. Pod koniec robi się bardzo drażliwy, ponieważ wiesz, że twój sojusznik robi to samo, a ty po prostu starasz się, aby twoja zdrada przyszła przed jego.

Przy tak wielu możliwych ścieżkach i wynikach w przeciętnej rundzie Dyplomacji, być może nic dziwnego, że wielu pasjonatów wyszło poza tradycyjne ustawienia, z różnymi podejściami i odmianami gry.

Podczas gdy wiele grup składających się z siedmiu osób spędzało godziny siedząc przy planszy do gry, grając w Dyplomację, istnieją inne sposoby grania w tę grę. Ponieważ często może być trudno zebrać razem siedem osób do gry, istnieją nieco inne zasady gry w tradycyjną wersję Dyplomacji z mniejszą liczbą graczy. Na przykład, jeśli dostępnych jest tylko sześciu graczy, Włochy zostaną wyeliminowane. Jeśli w pobliżu jest jeszcze mniej ludzi, każdy gracz ma pod swoją kontrolą kombinację krajów.

Odkąd gra została wynaleziona w latach pięćdziesiątych przez Allana Calhamera – ówczesnego studenta studiów licencjackich na Uniwersytecie Harvarda studiującego historię XIX wieku – ludzie od dawna grają w tradycyjną wersję Dyplomacji za pośrednictwem poczty, a ruchy są przesyłane pocztą. W dzisiejszych czasach, nic dziwnego, coraz powszechniejsze stało się korzystanie z technologii i granie za pomocą poczty e-mail , SMS-a lub online.

Dodatkowo co roku w innym miejscu odbywa się Światowa Konwencja Dyplomacji [źródło: Leroy ]. Wydarzenie, które pierwotnie odbyło się w Birmingham w Anglii, w 1988 roku, gromadzi graczy z całego świata, aby wziąć udział w turnieju. Zwycięzca imprezy uznawany jest za mistrza świata w Dyplomacji. Istnieją również inne gry (nie wszystkie wyprodukowane przez tę samą firmę), które podzielają podstawowe zasady Dyplomacji, ale rozgrywają się w innych częściach świata. Na przykład gra Machiavelli rozgrywa się w renesansowych Włoszech, a gra Kamakura w feudalnej Japonii.

Choć minęło już 40 lat, odkąd Strickler, były dyplomata, grał w Dyplomację, jego czułe wspomnienie tej gry świadczy o tym, jak wciągająca potrafi być. Kiedy grał na studiach, była nawet gazeta, która donosiła o negocjacjach, plotkach, sojuszach i ostatecznych akcjach w grze. „To świetna gra” – mówi. – Nic dziwnego, że Kissinger to uwielbiał.

Pierwotnie opublikowany: 13 marca 2012 r.

Jak grasz w grę Dyplomacja?

Czy można grać w Dyplomację online?

Ile tur w grze Dyplomacja?

Czy możesz grać w Dyplomację z dwoma graczami?

Jak długo trwa gra w dyplomację?

Powiązane artykuły