Kiedy fizycy potrzebują cząstek do swoich akceleratorów, przeglądają witrynę internetową o nazwie OK Quark, gdzie odpowiadają na szereg pytań dotyczących tego, czego szukają. Czy chciałbyś cząstki o pozytywnej osobowości, czy o bardziej neutralnej energii? Tego typu rzeczy.
Następnie fizyk zabiera cząstkę do picia (nikt nie chce utknąć z cząstką niewypału na cały obiad). Jeśli wszystko pójdzie dobrze, fizyk pyta cząstkę, czy jest zainteresowana procesem przyspieszenia. I tak powstał bozon Higgsa!
Gdyby tylko. W przeciwieństwie do swoich kuzynów-naukowych biologów (którzy mogą przeglądać na stronach internetowych wszystkie zamówienia gryzoni, glisty i tym podobne), fizycy muszą sami tworzyć swoje obiekty testowe. Okazuje się, że uchwycenie cząstki w celu zderzenia z dużą prędkością nie jest tak łatwe, jak po prostu złożenie dłoni i wrzucenie kilku subatomowych cząstek do Wielkiego Zderzacza Hadronów, jak wiele niewidzialnych płatków śniegu.
Zanim przejdziemy do tego, co faktycznie wkładamy do akceleratora cząstek, być może rozsądnie jest przedstawić trochę tła tego, co do cholery zamierzamy zrobić z naszymi cząsteczkami, gdy już je zdobędziemy. Czym są akceleratory i dlaczego i tak nie możemy wrzucić czegoś bardziej istotnego niż cząsteczka?
Najbardziej znanym akceleratorem cząstek jest prawdopodobnie Wielki Zderzacz Hadronów, 27-kilometrowy kolisty behemot głęboko pod ziemią. Zlokalizowany w Szwajcarii LHC jest prowadzony przez Europejską Organizację Badań Jądrowych ( CERN) . (Zaufaj nam – akronim miał sens dla oryginalnego francuskiego tytułu). LHC stał się Wielkim Akceleratorem Na Kampusie w 2012 r., kiedy zderzenia cząstek w CERN ujawniły dowody na nieuchwytny bozon Higgsa. Odkrycie Higgsa pozwoliło fizykom z większą pewnością potwierdzić istnienie pola Higgsa, co dało nam kilka odpowiedzi na temat tego, w jaki sposób materia we wszechświecie nabiera masy.
Ale jeśli LHC jest Beyoncé w świecie akceleratorów, jest też sporo odtwarzaczy studyjnych, którzy również szczęśliwie się podłączają. W rzeczywistości na całym świecie szumi około 30 000 innych akceleratorów i to właśnie tym pracującym Joesom zawdzięczamy wszelkiego rodzaju praktyczne wynalazki [źródło: Dotson ]. Rozważ pieluchę.
Zgadza się, kumpel każdego zamęczonego rodzica to jednorazowa pielucha. Naukowcy, którzy chcieli zbadać superchłonne polimery stosowane w artykułach jednorazowych, mieli problemy z badaniem ich na mokro, więc – ta-da! -- poddali je mikroskopii rentgenowskiej (która wykorzystuje przyspieszenie cząstek) [źródło: Clements ]. Możliwość zidentyfikowania i zbadania struktury tych łańcuchów molekularnych skłoniła ich do majstrowania przy formułach i utrzymywania naszych nowoczesnych pieluch tak suchych, jak samo wyjaśnienie przyspieszenia cząstek.
Akceleratory trafiają również do środowisk medycznych, takich jak leczenie raka. Akceleratory liniowe (gdzie cząstki zderzają się z celem po przebyciu linii prostej) wysyłają elektrony do zderzenia z metalowym celem, co skutkuje precyzyjnymi, wysokoenergetycznymi promieniami rentgenowskimi, które naświetlają guzy [źródło: RadiologyInfo.org ]. Więc teraz, gdy wiemy trochę o tym, do czego służą akceleratory, porozmawiajmy o tym, czym je karmimy.
Jak powiedzieliśmy wcześniej, naukowcy z ośrodka takiego jak CERN są obciążeni (ha!) wytwarzaniem samych cząstek – co przypomina trochę proszenie księgowego o zbudowanie kalkulatora w celu uzupełnienia podatków klienta. Ale fizycy cząstek elementarnych różnią się od siebie; to nie jest dla nich kłopot. Wszystko, co muszą zrobić, to zacząć od wodoru, usunąć elektrony za pomocą duoplasmatronu, a skończyć na protonach. Cokolwiek. Nic takiego.
I tutaj okazuje się, że najprostsza część przyspieszania cząstek – zdobywanie cholernych cząstek – wciąż wydaje się szalenie onieśmielająca dla każdego, kto nie dostanie kartki świątecznej od Stephena Hawkinga . Ale to naprawdę nie jest tak zniechęcające, jak się wydaje. Po pierwsze, wodór jest po prostu gazem, który jest wprowadzany do pierwszego stopnia akceleratora cząstek - duoplazmatronu . Może wydawać się, że to coś z „Mystery Science Theatre 3000”, ale duoplasmatron jest dość prosty. Atomy wodoru mają jeden elektron i jeden proton; wewnątrz duoplazmatronu atomy wodoru są pozbawiane elektronów za pomocą pola elektrycznego [źródło: CERN]. To, co pozostało, to plazma protonów, elektronów i jonów molekularnych, która przechodzi przez kolejne siatki ekstrakcyjne, więc pozostaje tylko wiązka protonów [źródło: O'Luanaigh , CERN ].
LHC używa protonów nie tylko w ciągu dnia pracy. Fizycy z CERN-u mają również zabawne zadanie zderzenia jonów ołowiu ze sobą w celu zbadania plazmy kwarkowo-gluonowej, która jest tylko częścią tego, w czym pływał bardzo, bardzo wczesny wszechświat [źródło: CERN ]. Poprzez zderzenie ze sobą jonów metali ciężkich (także złota) naukowcy mogą na chwilę utworzyć plazmę kwarkowo-gluonową.
Ale teraz jesteś zbyt wyrafinowany, by wierzyć, że jony ołowiu po prostu magicznie pojawiają się w akceleratorach cząstek. Oto jak to się dzieje: fizyk z CERN-u, którego zadaniem jest zbieranie jonów ołowiu, faktycznie zaczyna od stałego ołowiu, ołowiu-208, specyficznego izotopu pierwiastka. Stały ołów jest podgrzewany do pary - około 1472 stopni F (800 C) [źródło: O'Luanaigh ]. Opary ołowiu są następnie poruszane przez prąd elektryczny, który jonizuje próbkę, tworząc plazmę. Nowo powstałe jony (atomy z ładunkiem elektrycznym, które zyskały lub straciły elektrony) są następnie przenoszone do akceleratora liniowego, który daje im trochę sprintu i powoduje, że tracą jeszcze więcej elektronów [źródło: Yurkiewicz]. Po ponownym nagromadzeniu i przyspieszeniu jony ołowiu są gotowe do tej samej podróży, co protony, i mogą beztrosko przelecieć przez Wielki Zderzacz Hadronów.
Więc masz to. Cząsteczki do wielkich akceleratorów cząstek nie są kupowane na czarnym rynku, ale wytwarzane we własnym zakresie.
Dużo więcej informacji
Uwaga autora: Skąd biorą cząstki do akceleratorów cząstek?
Może ten artykuł pozostawił ci jeszcze jedno dręczące pytanie: czy coś oprócz cząstki może przejść przez akcelerator? Na co naukowcy z Fermi National Accelerator Laboratory powiedzieli: „Oczywiście. A co powiesz na fretkę?”
Nie dzwoń jeszcze do PETA. Po pierwsze, nie przyspieszali fretki Felicji do prędkości światła. (Tak, miała imię. Daj spokój, to nie jest farma.) Zamiast tego używali jej jako pokojówki. Fretki są znane z tego, że kopią i przedzierają się przez ciasne przestrzenie. Felicia miała szmatkę z roztworem czyszczącym przywiązaną do kołnierza przez naukowców, którzy pozwolili jej Swifferowi przejść przez wąskie rury, zanim zostały połączone podczas budowy [źródło: Gustafson ]. (W końcu dostali robota do czyszczenia akceleratora.)
Powiązane artykuły
- Czy supersymetria i wieloświat mogą być jednocześnie prawdziwe?
- Co widzą fizycy cząstek elementarnych, gdy dochodzi do zderzeń?
- Czy LHC może udowodnić teorię strun?
- 5 odkryć dokonanych przez Wielki Zderzacz Hadronów (jak dotąd)
- Czy LHC znalazł jakieś praktyczne zastosowania dla bozonu Higgsa?
Źródła
- Klemens, Elżbieto. „Aplikacje akceleratorowe: pieluchy”. Magazyn Symetria. Maj 2011. (16 lipca 2014) http://www.symmetrymagazine.org/article/may-2011/accelerator-apps-diapers
- Złożone, Calla. „Dekonstrukcja: rezonans magnetyczny”. Magazyn Symetria. (16 lipca 2014) http://www.symmetrymagazine.org/article/december-2008/deconstruction-mri
- Dorney, Brian. „Kompleks akceleracyjny CERN”. QuantumDiaries.Org. 24 kwietnia 2011. (16 lipca 2014) http://www.quantumdiaries.org/2011/04/24/the-cern-accelerator-complex/
- Dotson, Ben. „Jak działają akceleratory cząstek”. Departament Energii Stanów Zjednoczonych. 18 czerwca 2014 r. (16 lipca 2014 r.) http://energy.gov/articles/how-particle-accelerators-work
- Enbgerze, Danielu. „Co by się stało, gdybyś został trafiony przez Wielki Zderzacz Hadronów?” Popularna nauka. 3 października 2013 r. (16 lipca 2014 r.) http://www.popsci.com/science/article/2013-09/fyi-what-would-happen-if-you-got-zapped-large-hadron- zderzak
- Europejska Organizacja Badań Jądrowych (CERN). „Duoplazmatron”. (16 lipca 2014) http://writing-guidelines.web.cern.ch/entries/duoplasmatron
- Europejska Organizacja Badań Jądrowych (CERN). „Ciężkie jony i plazma kwarkowo-gluonowa”. (16 lipca 2014) http://home.web.cern.ch/about/physics/heavy-ions-and-quark-gluon-plasma
- Europejska Organizacja Badań Jądrowych (CERN). „LHC. Przewodnik”. Luty 2009. (15 lipca 2014) http://cds.cern.ch/record/1165534/files/CERN-Brochure-2009-003-Eng.pdf
- Europejska Organizacja Badań Jądrowych (CERN). „Kompleks akceleratorowy”. (17 lipca 2014) http://home.web.cern.ch/about/accelerators
- Gustafson, Jo. „Felicia”. Wiadomości Aurora Beacon. 13 września 1971. (16 lipca 2014) http://history.fnal.gov/felicia.html
- Lewis, Tania. „Niesamowita technologia: jak działają rozbijacze atomów”. Nauka na żywo. 12 sierpnia 2013. (14 lipca 2014) http://www.livescience.com/38812-how-atom-smashers-work.html
- O'Luanaigh, Cian. „Ciężki metal”. CERN. 4 lutego 2013 r. (16 lipca 2014 r.) http://home.web.cern.ch/about/updates/2013/02/heavy-metal-refilling-lead-source-lhc
- RadiologiaInfo.Org. „Akcelerator liniowy”. 7 marca 2013 r. (16 lipca 2014 r.) http://www.radiologyinfo.org/en/info.cfm?pg=linac
- Scrivenowie i in. „Przegląd stanu i rozwoju źródeł jonów pierwotnych w CERN”. CERN. 14 marca 2011. (16 lipca 2014) http://cds.cern.ch/record/1382102/files/CERN-ATS-2011-172.pdf
- Magazyn Symetria. „Jak fizyka cząstek poprawia Twoje życie”. 26 marca 2013 r. (16 lipca 2014 r.) http://www.symmetrymagazine.org/article/march-2013/how-particle-physics-improves-your-life
- Przygoda z cząstkami. „Jak eksperymentujemy z drobnymi cząsteczkami?” Laboratorium w Berkeley. 2014. (16 lipca 2014) http://www.particleadventure.org/get_part.html
- Witman, Sarah. „Dziesięć rzeczy, których możesz nie wiedzieć o akceleratorach cząstek”. Magazyn Symetria. 15 kwietnia 2014 r. (16 lipca 2014 r.) http://www.symmetrymagazine.org/article/april-2014/ten-things-you-might-not-know-about-particle-accelerators
- Jurkiewicz, Katie. "Chudy na ciężkich jonach LHC." Magazyn Symetria. 5 listopada 2010. (16 lipca 2014) http://www.symmetrymagazine.org/breaking/2010/11/05/the-skinny-on-the-lhcs-heavy-ions