Jak działa dubstep

Wchodzisz na parkiet i pierwszą rzeczą, jaką zauważasz w muzyce, jest nie tylko tasujące tempo i mroczne, tonowe wrażenie – możesz naprawdę poczuć muzykę. Niski koniec utworu jest tak ciężki bas, tak konsekwentnie dudni, że twoje ciało wydaje się wibrować. To nie jest tylko typowe doświadczenie klubowe -- to jest dubstep .

Dubstep jest podkategorią elektronicznej muzyki tanecznej lub EDM , zbiorczym terminem dla muzyki tworzonej za pomocą komputerów i przeznaczonej do nadawania przez systemy dźwiękowe w klubach nocnych. Wiele muzyki, której słuchamy, można łatwo odtwarzać w wielu różnych środowiskach, niezależnie od tego, czy jest to odtwarzacz samochodowy , odtwarzacz MP3, czy nawet malutkie głośniki komputerowe. Dubstep nie jest jednak gatunkiem muzyki, który ma emanować ze słuchawek do iPoda. Chociaż wielu artystów tworzących muzykę dubstep, w tym Skream, Kevin Martin i Burial, wydaje płyty CD i MP3, których można słuchać na domowym zestawie stereo, puryści powiedzą Ci, że miejsca, w których można posłuchać i doświadczyć dubstepu, są w klubach i na festiwalach -- przestrzenie, w których głośniki są specjalnie skonfigurowane pod kątem dużej ilości niskich, pozornie niekończących się nut basowych.

Pejzaż muzyki elektronicznej jest pełen podgatunków i chociaż niewtajemniczeni mogą nie być w stanie odróżnić dubstepu od reszty spektrum EDM, jego brzmienie jest naznaczone kilkoma wyróżniającymi cechami. Gatunek ten ograniczał się kiedyś do londyńskich klubów nocnych, potomków miłośników muzyki elektronicznej eksperymentujących z pulsującą linią basu i surowymi, oszczędnymi pejzażami dźwiękowymi. Dziś gatunek ten jest ulubieńcem producentów płytowych, którzy chcą tchnąć nowe dźwięki w przebojowe single i remiksy, a jego wpływ rozprzestrzenił się na artystów tak różnych, jak Britney Spears, Snoop Dogg i Radiohead.

Jak więc odróżnić dubstep od innych rodzajów muzyki elektronicznej? Co to właściwie znaczy „chwiać się”?

1. Podział: podstawy dubstepu
2. Wstęp: Początki Dubstepu
3. Dubstep spotyka amerykański mainstream

Chociaż dubstep to stale ewoluujący gatunek muzyczny, istnieje kilka ważnych elementów strukturalnych, które dotyczą wielu utworów.

Teraz, gdy wiemy, czego słuchać w piosence dubstepowej, dowiedzmy się, jak powstał dźwięk.

Dubstep zapożyczył elementy z długiej, fragmentarycznej linii muzyki elektronicznej, która poprzedzała jej nadejście. Brzmienie zawiera dwustopniowy (styl ze strzelistymi melodiami przypominający amerykański R&B), grime (kuzyn hip-hopu z agresywnymi, sztywnymi bitami), drum'n'bass (z inspiracją jazzową, uptempową formą) i dub ( odgałęzienie reggae podkreślające ciężki bas i pogłosowe efekty dźwiękowe).

Chociaż szczegóły tego gatunku są amorficzne, większość zgadza się, że dubstep pojawił się po raz pierwszy w Croydon, dzielnicy w południowym Londynie, około 2002 roku. Artyści tacy jak Magnetic Man, El-B, Benga i inni stworzyli jedne z pierwszych płyt dubstepowych, zbierając się na Big Apple Records robi zakupy w sieci i omawia utwory, które stworzyli za pomocą syntezatorów, komputerów i oprogramowania do produkcji dźwięku. Ich muzyka czerpała inspirację z surowego miejskiego otoczenia – stąd często mroczna lub upiorna natura dubstepu. DJ Hatcha, pracownik Big Apple Records i pionier dubstepu, zaczął wykonywać dubstepowe melodie w londyńskim klubie Forward (często czytanym jako „FWD>>”), jednym z pierwszych zwolenników tego gatunku. Firma Ammunition Promotions, która kierowała klubem, najprawdopodobniej ukuła termin „dubstep” w artykule magazynu XLR8R w 2002 roku [źródło: Clark].

Stamtąd rozchodził się dźwięk. DMZ Records, wczesny dostawca muzyki dubstep, organizowało wieczory klubowe w dzielnicy Brixton. Zaczęły pojawiać się internetowe fora dyskusyjne skupione wokół nowego gatunku. Piosenki dubstepowe stały się stałym elementem Rinse FM i innych pirackich stacji radiowych w Anglii. Dźwięk przykuł ucho Johna Peela i Mary Anne Hobbs, którzy byli DJ-ami w stacji radiowej BBC Radio 1. W styczniu 2006 roku Hobbs wyemitował dwugodzinny program specjalny zatytułowany Dubstep Warz, który zawierał sety na żywo producentów dubstepowych, takich jak Skream, Mala. i inni. Plik audio Dubstep Warz stał się wirusowy, a transmisja jest obecnie uważana za ważny moment we wprowadzeniu dubstepu do masowej publiczności.

Czytaj dalej, aby dowiedzieć się, jak dubstep podróżował po stawie i na całym świecie.

Przybycie dubstepu do Ameryki wywodzi się od Dave'a Q i Joe Nice, DJ-ów, którzy śledzili scenę muzyki elektronicznej w Wielkiej Brytanii. Zauroczona dźwiękiem para zorganizowała noc klubową o tematyce dubstepowej zatytułowaną Dub War w barze na Brooklynie w czerwcu 2005 roku. Sukces imprezy zrodził więcej festiwali w innych amerykańskich miastach, takich jak Smog w Los Angeles, a także wydarzenia w Miami w San Francisco i gdzie indziej. Dzięki niskim kosztom i łatwemu dostępowi do oprogramowania do nagrywania dostępnego dla początkujących producentów dubstepu, gatunek ten rozprzestrzenił się na takie miejsca jak Japonia, Australia i Brazylia.

Producenci nagrań z głównego nurtu również uczepili się dźwięku. W drugiej połowie 2000 roku piosenkarka R&B Rihanna, raperzy Jay-Z i Kanye West oraz heavymetalowa grupa Korn zasymilowali dubstep do piosenek. Nawet gwiazda popu Britney Spears włączyła tropy tego gatunku do swoich dwóch singli. Znane festiwale muzyczne, takie jak Bonnaroo, Coachella i Burning Man, organizują występy dubstepowe. W 2011 roku dwa spotkania poświęcone tanecznej muzyce elektronicznej – Electric Daisy Carnival w Las Vegas i Ultra Music Festival w Miami – przyciągnęły łącznie ponad 380 000 uczestników [źródło: Mason ]. A w 2012 roku producent dubstepu DJ Skrillex otrzymał trzy nagrody Grammy, a także nominację dla najlepszego nowego artysty – po raz pierwszy nominowany był DJ w tej kategorii [źródło: Sinha-Roy]. A ponieważ tempa ładnie synchronizują się z utworami hip-hopowymi, nierzadko można zobaczyć dubstepowe remiksy piosenek rapowych .

Wejście dubstepu do głównego nurtu amerykańskiego zrodziło podgatunek zwany „brostep”. Nazwany tak na cześć braterskich „brasów”, które obejmują dźwięk, brostep uosabia dubstep w jego najbardziej agresywnym brzmieniu: zniekształcone linie basu grające na częstotliwościach bliższych tonom średnim, kreskówkowe lub dziwaczne teksty i motywy oraz utwory zaprojektowane tak, aby porwać publiczność na żywo do tańca szał. Być może w odpowiedzi osobne skrzydło awangardowych artystów stworzyło bardziej nastrojowe, bardziej rytmiczne typy dubstepu, mniej zajmujące się tanecznością. Inna permutacja czasami nazywana „lovestep” zawiera kobiece wokale i tempa przypominające ballady miłosne z lat 80. [źródło: Ricciardi]. Niektórzy muzycy zapożyczają elementy z innych nisz świata muzyki elektronicznej, podczas gdy inni zapożyczają się z zupełnie innych gatunków, od klasyki, przez heavy metal, po hip-hop. Tak więc, choć dubstep ma swoje własne konwencje dźwiękowe, jak każdy inny gatunek muzyki, nie jest nimi związany.

Więcej informacji na temat dubstepu i innych gatunków muzycznych znajdziesz w linkach na następnej stronie.

Powiązane artykuły