W ortodoksyjnych społecznościach żydowskich swatki łączą pary od wieków, ale ich niszowy zawód wszedł do leksykonu amerykańskiej popkultury w 1964 roku. W tym samym roku musical „Skrzypek na dachu” zadebiutował na Broadwayu, zdobywając dziewięć nagród Tony Awards i został zaadaptowany do film nagrodzony Oscarem z 1971 r. [źródło: Berkvist ]. Wśród popularnych melodii pokazowych zawartych w produkcji, tęskny „Matchmaker, Matchmaker” przedstawia dziewczynę o imieniu Tzeitel, tęskniącą za przystojnym, romantycznym konkurentem, zamiast beznamiętnej aranżacji. Tradycja kulturowa nakazałaby lokalnemu swatowi imieniem Yenta znaleźć potencjalnego męża dla Tzeitela, zamiast pozwolić losowi - i chemii seksualnej - iść swoim biegiem.
Akcja "Skrzypka na dachu", której akcja toczy się na początku XX wieku, toczy się w czasach, gdy małżeństwo z miłości było wciąż stosunkowo nowym zjawiskiem, nawet poza klauzurowymi wspólnotami religijnymi. Aż do oświecenia i rewolucji przemysłowej na Zachodzie małżeństwo było powszechnie postrzegane jako narzędzie gospodarcze, a nie związek miłosny [źródło: DePaul]. Od szlachty aż po klasy niższe, rodzice strategicznie naprawiali swoje dzieci, aby zabezpieczyć lub rozszerzyć własność, czerpać bogactwo z opłat ślubnych zwanych posagami, kontynuować niebieskie linie krwi, a w rodzinach bogatych w córki i pozbawionych gotówki, aby złagodzić sytuację finansową. brzemię konieczności karmienia i ubierania kobiet, które w tamtym czasie nie mogły tego zrobić samodzielnie. Historycznie rzecz biorąc, małżeństwo, w którym dwoje ludzi spotyka się nieoczekiwanie i wiąże się, jest w dużej mierze wyjątkiem od reguły. Chociaż Yenta, swatka w „Skrzypku na dachu”, jest przedstawiana jako wróg dziewczęcej tęsknoty Tzeitela, jej rola planowania ślubu jest znacznie częstsza, niż mogłoby się wydawać publiczności.
Na całym świecie około 60 procent małżeństw jest aranżowanych, często za pośrednictwem rodzin, w wyniku zwyczajów kulturowych lub religijnych [źródło: Toledo ]. W luźniejszym społeczeństwie amerykańskim konfiguracje są nadal rutynowe. Niecałe 30 procent par heteroseksualnych zostało po raz pierwszy przedstawionych przez wspólnych znajomych grających w Kupidyna [źródło: Rosenfeld ]. Coraz więcej osób zwraca się również do Internetu w poszukiwaniu długotrwałych związków, a od 2009 r. Internetowe serwisy randkowe, które służą jako wirtualne osoby kojarzące, były drugim najczęściej spotykanym sposobem spotykania się par; W rzeczywistości 61 procent par osób tej samej płci znalazło się w internecie [źródło: Rosenfeld ].
Ale kiedy wszystko inne zawiedzie - lub jeśli w ciągu dnia po prostu nie ma wystarczająco dużo godzin na polowanie na bratnią duszę - ludzie nadal mogą zadzwonić do najbliższej Yenty i poprosić o pomoc profesjonalnego swata.
