Zajrzyj do dowolnego katalogu artykułów medycznych lub do alejek lokalnej apteki lub sklepu z artykułami sportowymi, a zobaczysz dziesiątki różnych aparatów ortodontycznych. Przypuszczalnie te produkty pozwolą Ci lepiej funkcjonować przy mniejszym bólu . Szelki są dostępne na wszystko, od dużego palca po szyję i wszystko pomiędzy. W serii artykułów przeanalizujemy zalety i wady używania szelek w kilku kluczowych obszarach, w tym w dolnej części pleców, kolanach i kostkach. Zaczniemy od krótkiego opisu powodów stosowania aparatów ortodontycznych w ogóle.
Przede wszystkim szelki służą do podtrzymywania tkanek miękkich, takich jak mięśniei więzadła. Konstrukcja większości aparatów ortodontycznych wykorzystuje neopren (rozciągliwy materiał gumowy), który może również utrzymywać lokalne ciepło w okolicy. Szelki neoprenowe są zwykle rozciągane, aby dopasować je do pożądanego obszaru, co zapewnia również kompresję. Siła nacisku na staw może być korzystna dla zmniejszenia i zapobiegania miejscowemu obrzękowi. Kompresja dużej grupy mięśniowej (takiej jak mięśnie czworogłowe uda) może w rzeczywistości pomóc w nieco bardziej efektywnym funkcjonowaniu mięśni. Kiedy mięsień kurczy się lub skraca, jego zadaniem jest zbliżenie kości do siebie w celu umożliwienia ruchu. Jednak kiedy się kurczy, mięsień również rozszerza się w bok lub rozszerza. Kiedy mięsień jest łagodny ucisk, orteza daje mu coś, na co może naciskać, aby poprawić wydajność. Jest to również uzasadnienie dla sportowców noszących spodenki kompresyjne podczas aktywności sprinterskich, takich jak piłka nożna czy lekkoatletyka. Ograniczenia tych aparatów polegają na tym, że czasami mogą być trudne do dopasowania u niektórych osób. Te szelki są zwykle wykonane w prefabrykowanych stylach i rozmiarach. Osoby korzystające z tych aparatów nie mogą zakładać, że aparat zapewni znaczące wsparcie dla stawów i kości.
Szelki są również używane do zapewnienia wsparcia szkieletu. Oznacza to, że orteza pomaga utrzymać dwie lub więcej sąsiednich kości we właściwej linii. Tego typu szelki są zwykle wykonane z nylonowych pasków otaczających twardy materiał. Przykłady tych ortez obejmują ortezy kolana, aby zapobiec uszkodzeniu więzadeł i ortezy nadgarstka noszone po złamaniu nadgarstka. Szelki, które spełniają tę funkcję, zwykle muszą zawierać zawiasy, jeśli są zaprojektowane tak, aby umożliwić ruch stawu. Aparaty te mogą być wykonane na zamówienie przy użyciu zaawansowanych technologicznie metod odlewania i formowania lub jako gotowe prefabrykaty. Im więcej ortezy jest wykonane z twardych materiałów (plastik, włókno węglowe lub inny materiał), tym większe prawdopodobieństwo, że orteza zostanie wykonana na zamówienie.
Jednym z głównych ograniczeń tych aparatów jest to, że pomimo tego, że są wykonane na zamówienie, nie są one w pełni skuteczne w swojej pracy polegającej na utrzymywaniu dwóch kości w jednej linii. Wydaje się, że przyczyną tego jest ruch tkanek miękkich, który występuje. Orteza jest dopasowana do zewnętrznej części ciała. Pomiędzy ortezą a kośćmi, które są celem ograniczenia, znajduje się skóra, podskórna tkanka tłuszczowa i mięśnie. Wszystkie te warstwy tkanek miękkich pozwalają ortezie na pewne „oddanie” i ruch. Ogranicza to wpływ ortezy na kości znajdujące się pod warstwami tkanki miękkiej. Innymi ograniczeniami tych aparatów mogą być koszt i wielkość samego aparatu podczas uczestniczenia w pożądanych czynnościach. Wydaje się dość oczywiste, że im bardziej pracochłonna i dostosowana jest orteza, tym prawdopodobnie będzie droższa.
Powyższe opisy aparatów ortodontycznych są typowe dla typów aparatów, które osoby z powszechnymi urazami ortopedycznymi mogą być skłonne zbadać. Istnieje jednak inna funkcja aparatów ortopedycznych, która istnieje dla osób o ograniczonej funkcji. W przypadku osób z poważnymi dysfunkcjami ortopedycznymi, u których zdiagnozowano takie jak porażenie mózgowe lub inne deficyty neurologiczne, aparaty ortodontyczne mogą odgrywać kluczową rolę w umożliwieniu im wykonywania podstawowych funkcji. Dyskusje w poszczególnych artykułach na temat ortez kolana, kostki i lędźwiowego odcinka kręgosłupa nie będą koncentrować się na ortezach, które są potrzebne do wsparcia ciała lub kończyn z powodu zaburzeń neurologicznych lub kontroli motorycznej.
