Skąd się wziął Krampus?

Tak, Virginio, jest Krampus, a dla niegrzecznych dzieci ten demoniczny człowiek-bestia zamiast zabawek przynosi łańcuchy i przełączniki. Co 5 grudnia - w Wigilię św. Mikołaja Krampusnacht - schodzi z górskiej dziczy, aby terroryzować dzieci i wywozić najgorsze z ich losów w obrzydliwym wiklinowym koszu.

Chociaż nie jest jedynym świątecznym straszydłem w zachodniej tradycji, Krampus przedarł się na przód tej przerażającej stada. W przeciwieństwie do islandzkiego Grýla the Ogress czy francuskiego Père Fouettarda, Krampus nie tylko przetrwał w swoich rodzinnych germańskich tradycjach alpejskich , ale także zdobył międzynarodową sławę.

Zanim zbadamy historię, psychologię, a nawet anatomię Krampusa, prawdopodobnie zastanawiasz się, dlaczego w ogóle istnieją bożki straszydła. Z pewnością święta to czas lekkich i dziecięcych cudów - a nie potwornych porywaczy!

Ach, ale święta, przynajmniej na północnych szerokościach geograficznych, zawsze były czasem ciemności. Jasne, zapalamy drzewa, śpiewamy kolędy i ucztujemy na łupach z polowań i zbiorów, ale przyszłość w zimie jest niepewna. Czy wiosna odwilży nasz zamarznięty świat? Czy nasze plony znowu odrosną? Czy nasza spiżarnia wystarczy, aby przetrwać zimę?

To jeden z powodów, dla których zapuszczając się w światową mitologię, miniesz niezliczone diabły, satyry i rogate duchy, które wszystkie przypominają starego Krampusa. W mitologii greckiej, na przykład, znajdziesz Hades porwanie 'z Persefony , córkę bogini Demeter żniwa. To napięty dramat, który wyjaśnia pory roku na Ziemi: nadchodzi zima, kiedy Persefona musi wejść do niewoli w Hadesie, wiosna powraca, kiedy co roku pojawia się ponownie. Opowieść służy jako ikoniczne przypomnienie, że zima jest z natury apokaliptycznym czasem, w którym siły porządku i życia stawiają czoła ciemności i śmierci.

Te same motywy przenikają wiele wczesnych religii, a kiedy chrześcijaństwo rozprzestrzeniło się w Europie, ci starzy bogowie i duchy nigdy do końca nie wymarli. Raczej ludzie wplatali je w nowy religijny gobelin. W rzeczywistości pierwsi chrześcijanie przeszczepili narodziny ich Zbawiciela Jezusa Chrystusa do 25 grudnia, ponieważ była to data związana ze starszymi obchodami nowego słońca - tej odradzającej się niebiańskiej siły, której przeznaczeniem było pokonanie długiej zimy.

I tak Krampus wiąże się z bogatym dziedzictwem zimowych ciemności, sezonowego strachu i przedchrześcijańskich tradycji, obejmujących duchy żniw i dzikich ludzi. Na następnej stronie poznamy starego gościa.

Dokładne pochodzenie Krampusa jest tak samo niezbadane, jak niecywilizowane dzicze, z których wyłania się co 5 grudnia.

Święty Mikołaj, ten uroczysty katolicki prekursor wesołego starego Świętego Mikołaja, po raz pierwszy zyskał popularność wśród ludności niemieckojęzycznej w XI wieku. Krampus stał się częścią uroczystości na przestrzeni następnych stuleci, ale niewątpliwie wywodzi się z przedchrześcijańskich zwyczajów otaczających pogańską boginię Perchtę i jej małżonka przerażającego i niesfornego Schiachperchten .

Te zwyczaje nigdy nie zniknęły i ostatecznie się odbiły. W XVI wieku pogańskie procesje Schiachperchten stały się częstą częścią zimowych uroczystości w Salzburgu w Austrii, pomimo wielowiekowych tradycji chrześcijańskich. Katolickie próby zakazania tych świąt w XVII i XVIII wieku okazały się daremne, więc demoniczny kozioł zasłużył na swoją pozycję w alpejskich tradycjach świątecznych.

Podczas uroczystości alpejskich Krampus i Saint Nick ożywają dzięki kostiumom i drewnianym maskom, ale możesz zgadnąć, która rola jest bardziej popularna. Ubrani w futra kozaki mają tendencję do paradowania po ulicach masowo podczas każdej nocy Krampusa. Potrząsają łańcuchami, potrząsają pochodniami i skaczą z dziką, bezkrytyczną energią.

Podobnie jak w przypadku wielu zamaskowanych rytuałów i uroczystości na całym świecie, rytuały Krampusnacht są przemieniające. Pozwalają uczestnikom porzucić konwencje życia codziennego i oddać się dzikiemu i być może ciemniejszemu aspektowi swojej osobowości [źródło: Honigmann ]. W związku z tym łatwo jest wymknąć się spod kontroli. Wiele procesji liczy uczestników w kostiumach, aby powstrzymać wszystkich przed przekroczeniem cienkiej granicy między dobrodusznym świątecznym horrorem a przemocą emocjonalną.

W 2006 roku zaniepokojeni rodzice i austriacki psycholog dziecięcy Max Friedrich wypowiedzieli się przeciwko brutalnemu wpływowi demona, a także tak zwanej dziecięcej traumie Krampusa. Sytuacja była szczególnie interesująca, ponieważ podczas gdy Mikołajowi zabroniono odwiedzania przedszkoli w Wiedniu, Krampus najwyraźniej nadal miał dostęp do dzieciaków [źródło: Zawadil ]. W 2015 r., W obliczu masowego napływu uchodźców z Syrii i Iraku na tereny wiejskie Austrii, przedstawiciele społeczności podjęli szczególne wysiłki, aby przygotować nowo przybyłych - zwłaszcza dzieci - na przerażająco zabawne świąteczne uroczystości [źródło: Eckardt ].

W przeszłości krytycy Krampusa wręcz zdelegalizowali demona spod prawa. Przed inwazją nazistowskich Niemiec na Austrię w 1938 r. Katoliccy austrofaszyści na krótko sprawowali władzę i, jak donosi artykuł New York Times z 1945 r., Postrzegali Krampusa jako demonicznego, niesfornego i potencjalnie komunistycznego uzurpatora tradycji chrześcijańskiej. Pocztówki i cukierki Krampus zawsze były popularne, ale w tamtym czasie Krampus praktycznie uzurpował sobie rolę głównego dawcy prezentów. To demon, a nie Święty Mikołaj, robił obchody ze słodyczami i prezentami.

Austrofaszyści nakazali aresztować każdego w kostiumie Krampusa na widok. Wymagali nawet, aby wszystkie Saint Nicks były licencjonowane przez państwo - i monitorowane.

Pomimo trwającej wojny z Krampusem i wszelkich obaw, jakie moglibyśmy mieć, jeśli chodzi o straszenie dzieci dobrych zachowań groźbą nieludzkiego porwania, tradycja ta nie tylko trwa, ale kwitnie. Kultura internetowa i odrzucenie zhomogenizowanych tradycji świątecznych doprowadziły do ​​wielkiej, międzynarodowej rewolucji Krampusa.

Czy ponownie przywłaszczy sobie bożonarodzeniowy tron? Na wszelki wypadek zagłębmy się nieco w to, jak moglibyśmy wyjaśnić, skąd wzięła się jego kozła, chwytna język fizjologia.

Tak, bestialski Krampus jest czysto folklorystyczny , a szczegóły dotyczące jego wyglądu i zachowania są raczej amorficzne. Jego dokładny wygląd różni się w zależności od czasu, miejsca i dostępnych materiałów kostiumowych. W rzeczywistości im bardziej odkrywasz naturę Krampusa, tym bardziej zaczynasz postrzegać go jako produkt uboczny nagromadzonych przekonań, tradycji i pierwotnych lęków.

Ale co by było, gdyby był prawdziwy? Co możemy powiedzieć o tym dwunożnym potworze z parzystokopytnymi kopytami? A co z tym zwisającym, wężowatym językiem? Załóżmy nasze spodnie kryptozoologa z koziego futra i pomnijmy trochę.

Możemy założyć, że Krampus jest mięsożercą, biorąc pod uwagę jego często kły wygląd i skłonność do uprowadzania dzieci. A jeśli ludzkie dzieci uwzględniają jego dietę, jego język może posłużyć jako sposób na ich zdobycie. Na niektórych pocztówkach z początku XX wieku widzimy, jak chwytny wyrostek owija się wokół niesfornego dziecka. Jednak nic w naszym naturalnym świecie nie dorównuje tej biologicznej adaptacji. Legwany, żaby i dzięcioły używają wydłużonych języków do chwytania zdobyczy, ale duży język Krampusa wydaje się owijać i ograniczać znacznie większe cele.

Najbliższym odpowiednikiem, jaki znajdujemy w naturze, jest chwytny język żyrafy o długości 18-20 cali (45-50 centymetrów), który owija się wokół pędów i liści. Może to sugerować, że Krampus żywi się głównie roślinnością, co z pewnością bardziej pasuje do rzędów krętych (w tym kozłów parzystokopytnych) i parzystokopytnych (w tym żyrafy parzystokopytne).

Ale być może Krampus to coś zupełnie innego: mięsożerca kopytny wywodzący się z wymarłego rzędu Mesonychida , drapieżnych kopytnych lądowych - lub krewny dawno wymarłego Artiodactyla Andrewsarchus , który niektórzy paleontolodzy interpretują jako mięsożerca parzystokopytnego.

Być może równowaga to dwunożny wszystkożerca, który latem biesiaduje na obfitych zieleniach i okrutnie zdobytym mięsie zimą - pojęcie, które dobrze pasuje do spuścizny Krampusa jako potwora zrodzonego z zimowego przetrwania i lęku po żniwach.

Uwaga autora: Krampus

Skłaniam się ku Krampusowi z tego samego powodu, dla którego robi to wielu innych ludzi. Kiedy nasz zachodni, skomercjalizowany sezon świąteczny wymyka się spod kontroli, a niezliczone reklamy przedstawiają oczekiwania dotyczące obowiązkowej sezonowej rozkoszy, niektórzy z nas tęsknią za mrocznym wybawcą - symbolem, który zrównoważy to wszystko, co wymusiło świąteczną radość z odrobiną apokaliptycznego lęku. Jasne, rogaty z roku na rok staje się coraz bardziej popularny, wyrzeźbiając coraz większą popkulturową niszę. Ale, jak odkrywamy w tym artykule, nie da się do końca przygwoździć starego Krampusa. Jest dziki, niekulturalny, z natury przeciwny ustrojowi i zawsze wprowadza w nasze świąteczne uroczystości trochę tak potrzebnego szaleństwa.

Powiązane artykuły

Więcej świetnych linków