Sprawa płacenia za nerki

Oct 30 2015
Obecnie wszystkie narządy w USA są oddawane. Raport mówi, że płacenie 45 000 dolarów za darowiznę nerki zakończyłoby listy oczekujących i zaoszczędziło dolary podatników.
Edwina Jones (po prawej) obejmuje swojego dawcę nerki LeQuenes Smith, gdy oboje dochodzą do siebie po operacji przeszczepu nerki w Methodist Hospital. Smith podarował Jonesowi nerkę. Nikki Boertman / ZUMA Press / Corbis

W samych Stanach Zjednoczonych na nową nerkę czeka ponad 100 000 osób . Każdego dnia są poddawani wyniszczającym i kosztownym zabiegom dializy, aby utrzymać je przy życiu, aż w końcu pojawi się nowy organ. Niestety, może nigdy nie nadejść. 

Tylko 17 000 przeszczepów nerek jest wykonywanych każdego roku w Stanach Zjednoczonych zarówno od dawców żyjących, jak i zmarłych. Z powodu tego tragicznego niedoboru narządów zdolnych do życia każdego roku na liście oczekujących umiera od 5 000 do 10 000 osób lub stają się tak chorzy, że są usuwani z listy i skazani na śmierć. 

Jak więc skrócić listę oczekujących? Kupno lub sprzedaż narządów jest nielegalne w Stanach Zjednoczonych i we wszystkich innych krajach na świecie z wyjątkiem Iranu . Zakaz kupowania organów wynika z przyczyn etycznych. Argument głosi, że jeśli zalegalizujemy kupowanie i sprzedaż części ciała, otworzymy drzwi do dystopijnej przyszłości science-fiction, w której bogaci i potężni zbierają biednych i bezbronnych dla ich nerek, płuc i wątroby. 

Albo może nie. 

Dolary i rozsądek 

Ekonomiści Philip Held i Frank McCormick są współautorami otwierającego oczy nowego raportu w American Journal of Transplantation, w którym przedstawiono szczegółową analizę kosztów i korzyści płacenia dawcom za nerki. 

W raporcie stwierdzono, że gdyby rząd Stanów Zjednoczonych zapłacił 45 000 dolarów za nerkę - tak, 45 000 dolarów na każdego żywego dawcę - zaoszczędziłoby to amerykańskim podatnikom 12 miliardów dolarów rocznie. 

Poczekaj minutę. W jaki sposób płacenie pieniędzy dawcom nerek pozwala zaoszczędzić dolary podatników? 

„Nie jest to powszechna wiedza, ale praktycznie każda osoba w Ameryce z niewydolnością nerek, niezależnie od wieku, jest ubezpieczona w ramach programu Medicare” - wyjaśnia Held, profesor konsultant na Wydziale Nefrologii Uniwersytetu Stanforda. „Od 1973 roku, jeśli rozwinie się u Ciebie niewydolność nerek, zasadniczo kwalifikujesz się do krajowego ubezpieczenia zdrowotnego”. 

Oznacza to, że podatnicy płacą obecnie za lata dializ - co daje łącznie 1,4 miliona dolarów na pacjenta w ciągu całego życia - ponieważ pacjenci marnują się na liście oczekujących. Według raportu, rzeczywiste przeszczepy nerek są stosunkowo tanie, około 145 000 USD na operację. 

Held i McCormick przewidują, że gdybyś zaczął oferować ludziom 45 000 dolarów za zdrową nerkę, wynikający z tego napływ dostępnych narządów wymazałby listę oczekujących w ciągu pięciu lat. Potem nikt z niewydolnością nerek nie musiałby cierpieć przez lata kosztownej dializy przed przeszczepem. 

Dr Dorry Segev zaznacza, którą nerkę należy usunąć dawcy nerki przed operacją przeszczepu nerki w Johns Hopkins Hospital w 2012 r. Czy płacenie dawcom za nerki doprowadziłoby do nieetycznych praktyk?

Nie tylko znacznie poprawiłaby się jakość ich życia po przeszczepie, ale podatnicy zaoszczędziliby 403 000 dolarów na biorcę nerki. (Oszczędności te uwzględniają nawet zakup drugiej nerki 10 do 12 lat później). 

Płacenie za nerki wydaje się mieć ogromny sens ekonomiczny. Ale jak działałby taki rządowy system? 

Wujek Sam, nabywca organów 

W ramach obecnego amerykańskiego systemu przeszczepów pacjenci oczekujący na przeszczep są dobierani do dawców na podstawie obliczeń komputerowych uwzględniających  typ krwi i tkanki, rozmiar narządu, czas oczekiwania i lokalizację geograficzną . Nie jest to lista oczekujących według kolejności zgłoszeń, jak wielu sobie wyobraża. 

Zgodnie z systemem zaproponowanym przez Held i McCormick, przyszli dawcy musieliby najpierw przejść serię medycznych i genetycznych badań przesiewowych. Jeśli kwalifikują się do oddania, ten sam skomputeryzowany system będzie łączył żywych dawców z pacjentami. System byłby nadzorowany przez finansowaną ze środków federalnych  sieć pozyskiwania i przeszczepiania narządów . 

Wypłata w wysokości 45 000 dolarów nie musi być jednorazową nagrodą pieniężną, która, jak wiedzą ekonomiści, zachęca do podejmowania złych decyzji finansowych. Może być rozłożony w czasie w postaci płatności gotówkowych, zwrotu podatku, pakietów ubezpieczeniowych lub wszelkich innych ustaleń, które mają największy sens finansowy dla danej osoby. Rodziny przekazujące narządy zmarłej osoby otrzymywałyby pakiet odszkodowawczy w wysokości 10 000 USD do majątku zmarłego. 

Zakończenie argumentu dotyczącego wykorzystywania 

Wracając do dylematu etycznego. Held i McCormick ostatecznie wierzą, że ich pomysł rządowego systemu płacenia dawcom jest przekonującym zarzutem wobec krytyki, że płacenie za narządy wyzyskuje biednych. 

„Jeśli w naszym artykule jest„ strzał w poprzek dziobu ”, to twierdzimy, że jest to całkowite odwrócenie poglądu, że ten program wyzyskuje biednych” - mówi Held. „Mówimy konkretnie, że rząd będzie zajmował się wypłacaniem odszkodowań tym osobom. Jesteśmy bardzo przeciwni poglądowi, że bogacz podchodzi do biedaka, prosząc o organ i przekazując czek. Proponujemy, aby przydział tych narządów jest wykonywanych w ten sam sposób, co obecnie i od lat ”. 

Held mówi, że prawda jest taka, że ​​obecny system przeszczepów jest tym, który naprawdę karze biednych. 

„Większość z tych pacjentów [na liście pacjentów po przeszczepieniu nerki i poddawanych dializie] jest biednych i często jest Afroamerykanami” - mówi Held. „Członkowie rodziny tych osób” - którzy w przeciwnym razie mogliby rozważyć oddanie nerki - „są często biedni. Powrót do zdrowia po oddaniu żywej nerki wymaga czasu  . W przypadku osób o wyższych dochodach zwolnienie z pracy od sześciu do ośmiu tygodni może być do opanowania. Ale dla pracownika godzinowego zwolnienie od sześciu do ośmiu tygodni jest znacznym obciążeniem ”.

Teraz to jest fajne

Gdybyśmy mogli zakończyć globalny niedobór nerek, moglibyśmy również zakończyć globalny czarny rynek „turystyki przeszczepowej”, na którym podejrzani pośrednicy w Indiach, Pakistanie i na Filipinach przekonują zubożałych mieszkańców do przekazywania narządów bogatym obcokrajowcom.