10 popiersi NFL

Na pierwszy rzut oka nie ma dużej różnicy między niektórymi największymi sukcesami draftu NFL a największymi porażkami. Opierając się na wielkości uczelni i wysokich oczekiwaniach, obu typom graczy obiecano kontrakty z kwotami, które dorównują PKB małych krajów wyspiarskich. Weźmy na przykład wersję roboczą z 1998 roku. Toczyła się intensywna debata na temat tego, kto powinien być numerem jeden: rozgrywający Peyton Manning czy dzwoniący na sygnał Ryan Leaf. Manning stał się jednym z najlepszych rozgrywających w grze, podczas gdy Leaf zmienił się w wszechstronne rozczarowanie.

Leaf znajduje się na tej liście wraz z dziewięcioma innymi, które miały być kolejną wielką rzeczą. Oczywiście żaden z nich nie był: kontuzje, zachowanie primadonny, nadużywanie narkotyków i zwykła nieskuteczność na boisku zmieniły je w studia przypadków pokazujące, jak bardzo reputacja może zapaść się w NFL. Niektóre z tych skutków wydają się być karmicznymi owocami arogancji na poziomie zawodowym. Niektóre to po prostu tragedie. Zobaczmy kim oni są.

1. Brian Bosworth
2. Tony Mandarich
3. Tim kanapa
4. Ryan Liść
5. Lawrence Phillips
6. Jamarcus Russell
7. Akili Smith
8. Andre Ware
9. Charles Rogers
10. Todd Marinovich

Jeśli oceniać wartość linebackera według wielkości jego ego, Brian Bosworth zarobił każdy grosz ze swojego 11-milionowego kontraktu z Seattle Seahawks w 1987 roku. „The Boz” był pełen brawury: prezentował ekstrawaganckie fryzury, napisał swoją autobiografię po swoim debiutanckim roku i bezskutecznie pozwał NFL do noszenia jego numeru z college'u w lidze. Podczas studiów na University of Oklahoma nie mógł uczestniczyć w Orange Bowl za oblanie testu sterydowego. W odpowiedzi stanął na uboczu podczas meczu ubrany w T-shirt, który głosił alternatywne znaczenie akronimu NCAA: National Communists Against Athletes.

Na boisku Bosworth nigdy nie przedstawił wyników uzasadniających jego ówczesny rekordowy kontrakt i doznał kontuzji w ciągu swojej trzyletniej kariery. Po odejściu z NFL nakręcił przesadny film akcji „Stone Cold” i sporadycznie pojawiał się na ekranie w kolejnych latach.

W 1989 roku Tony Mandarich o wadze 6 stóp i 6 cali, ważący 315 funtów, uświetnił okładkę Sports Illustrated sloganem głoszącym, że jest „Niesamowitą masą” i „najlepszym kandydatem na linię ofensywną w historii”. Trzy lata później to samo czasopismo namaściło Mandaricha „Niesamowite popiersie”. Mandarich początkowo twierdził, że jego onieśmielająca sylwetka była wynikiem sporego podnoszenia ciężarów i mnóstwa kalorii. Później przyznał się do używania sterydów przez pięć lat przed projektem [źródło: Kozak ]. Został wybrany na drugim miejscu w klasyfikacji generalnej Green Bay Packers, ale został usunięty z zespołu po sezonie '92. Przetrwał ciągłą walkę z alkoholem i środkami przeciwbólowymi, zanim powrócił do ligi w 1996 roku z Indianapolis Colts.Mandarich miał jeszcze trzy średnie sezony przed przejściem na emeryturę.

Po wyróżnieniu się jako finalista Heisman Trophy na Uniwersytecie Kentucky, Cleveland Browns wybrali Coucha jako pierwszego w drafcie NFL w 1999 roku. Couch rozpoczął swoją drugą grę, ale nigdy nie dostarczył i przeżył szereg kontuzji w całej swojej zawodowej karierze. W swojej pięciosezonowej karierze z Browns wykonał 64 przyłożenia i 67 przechwytów. Cleveland wypuścił go w 2003 roku. Kilka lat później próbował wrócić, ale mu się nie udało. Mimo że nie był aktywnym graczem, Couch uzyskał pozytywny wynik testu na ludzki hormon wzrostu i sterydy w sierpniu 2007 roku i został zawieszony przez ligę.

W 1998 roku toczyło się wiele dyskusji na temat tego, czy Ryan Leaf lub Peyton Manning zasłużyli na to, by być pierwszym wyborem w drafcie NFL. Jak się okazało, Leaf został zredagowany na drugim miejscu przez San Diego Chargers i otrzymał kontrakt na 31 milionów dolarów. Grał dobrze w swoich pierwszych dwóch meczach, zanim wpadł w korkociąg, który obejmował słabą grę i spory z mediami. The Chargers wypuścili go pod koniec sezonu 2000. W ciągu kolejnych 15 miesięcy został podpisany i zwolniony przez San Diego, Tampa Bay i Dallas. Kontuzja nadgarstka, którą doznał podczas pracy w Seattle Seahawks, wysłała go na emeryturę z łącznym rekordem 14 przyłożeń, 36 przechwytów i oceną rozgrywania kariery wynoszącą 50,0.

Kilka zespołów odrzuciło Lawrence'a Phillipsa, zanim St. Louis Rams zgarnęło go w drafcie z 1996 roku, zdobywając szósty wybór w klasyfikacji generalnej. Obawy zespołów nie miały nic wspólnego z jego perspektywami na ruszcie; odnosiły się do jego charakteru. W dobrze nagłośnionym incydencie na Uniwersytecie w Nebrasce biegacz zciągnął za włosy swoją ówczesną dziewczynę po schodach. Niestety to był dopiero początek.

Phillips był solidnym graczem, zdobywając 12 przyłożeń podczas dwóch sezonów NFL, ale został zwolniony przez Rams za niesubordynację. Po przesiadkach w Miami Dolphins i NFL Europe wrócił do Stanów z San Francisco 49ers, ale został ścięty za opuszczenie treningu.

W sierpniu 2005 roku, po przegranym meczu piłki nożnej na pickupie z grupą nastolatków, celowo potrącił ich swoim samochodem. W tym samym miesiącu dwukrotnie napadł na swoją dziewczynę. Został skazany za siedem zarzutów związanych z zajściami i został skazany łącznie na ponad 31 lat więzienia.

Jamarcus Russell jest najnowszym popiersiem na tej liście, ale jest mocnym argumentem za największym do tej pory wybuchem. Po wyjątkowej karierze w college'u na Louisiana State University, rozgrywający został wybrany jako pierwszy w drafcie NFL 2007 przez Oakland Raiders. Analityk projektu ESPN, Mel Kiper Jr., ogłosił go nawet następnym Johnem Elwayem [źródło: USA Today ]. Russell znał również swoją wartość: porzucił obóz treningowy i wytrzymał sześcioletni kontrakt o wartości 60 milionów dolarów, z czego 32 miliony były gwarantowane.

Ale młody sygnalista zaczął słabo i stopniowo się pogarszał, aż w 2009 roku został odsunięty na ławkę rezerwowych i zakończył sezon z najgorszą oceną rozgrywającego w lidze. Raiders wygrali zaledwie siedem z 25 gier, w których Russell był początkowym QB. Po zaledwie trzech sezonach zespół wypuścił go w maju 2010 roku. USA Today obliczyło, że Russell zarobił około 110 000 dolarów za każde ze swoich 354 ukończeń [źródło: Weir ].

Rozgrywający University of Oregon Akili Smith został wybrany w 1999 roku jako trzeci w klasyfikacji generalnej i otrzymał od Cincinnati Bengals premię w wysokości 10,5 miliona dolarów. Sprawy od razu zrobiły się kwaśne. Bengals przegrali dziewięć z pierwszych 10 startów Smitha. Utrzymywał miejsce w drużynie przez cztery sezony – chociaż zaczynał tylko jeden mecz w każdym z ostatnich dwóch – zanim przeniósł się do Packers i Buccaneers na podobnie mało imponujące przejazdy. Smith w swojej karierze w NFL zdobył tylko pięć przyłożeń i 13 przechwytów. Na krótko przeszedł na emeryturę, zanim wrócił do ligi europejskiej i kanadyjskiej ligi piłkarskiej. Został zwolniony wkrótce po i na stałe przeszedł na emeryturę w październiku 2007 roku.

Z rekordowym sezonem ograniczonym do 4699 jardów i 46 przyłożeń na Uniwersytecie w Houston, zwycięzca Heisman Trophy z 1989 roku Andre Ware był naturalnym pierwszym wyborem dla Detroit Lions w drafcie z 1990 roku. Ale stało się jasne, że Ware, który opuścił ostatni rok studiów, aby dołączyć do NFL, potrzebował więcej czasu na rozwój. Spędzał dużo czasu na ławce, a rozprzestrzeniona ofensywa, która doprowadziła go do świetności w college'u, nigdy nie działała w zawodach. Spędził czas z Raiders i Jaguarami, kończąc karierę w NFL z 83 ukończeniami w 161 próbach, 1112 jardów i pięcioma przyłożeniami. Chociaż jego kariera zakończyła się w 1999 roku, Ware odniósł sukces po piłce nożnej jako nadawca, komentator i analityk.

Życie do sześciu lat kontraktu o wartości 55 milionów dolarów to trudne zadanie dla każdego poborowego. Ale Charles Rogers miał imponujący początek w swojej karierze w NFL: po tym, jak w 2003 roku zdobyli drugie miejsce w drafcie przez Detroit Lions, skrzydłowy ustanowił rekord, zostając pierwszym debiutantem w historii drużyny, który złapał dwa przyłożenia w swoim pierwszym meczu. W swoich pierwszych pięciu meczach średnio 11 jardów na połów [źródło: Hill]. Jednak po pięciu meczach na treningach złamał obojczyk, a kontuzja wykluczyła go na resztę sezonu. W swoim drugim sezonie złamał tę samą kość podczas pierwszego meczu i ponownie przegapił resztę sezonu. W międzyczasie Rogers palił marihuanę i przeszedł na leki przeciwbólowe na receptę. W swoim trzecim sezonie powrotu w 2005 roku był zauważalnie wolniejszy i przyczynił się tylko do jednego przyłożenia. Otrzymał również zawieszenie na cztery mecze za naruszenie narkotyków i został odcięty od Lwów w następnym roku.

Todd Marinovich miał cały świat oczekiwań, od kiedy był małym chłopcem. Jego ojciec, Marv Marinovich, przeżył swoje marzenia o NFL i wychował syna na rozgrywającego. Wydawało się, że intensywny trening rodzinny zadziałał: Todd Marinovich grał znakomicie na Uniwersytecie Południowej Kalifornii, zanim został powołany przez Oakland Raiders w 1991 roku.

Ale od najmłodszych lat Marinovich parał się nielegalnymi substancjami, aby poradzić sobie z presją i oczekiwaniami ojca. Powaga jego uzależnienia wzrosła w jego czasach w centrum uwagi. Jego występ ucierpiał: ocena rozgrywającego 100,3, którą trzymał w 1991 roku, spadła do 58,2 w następnym roku. Po nieudanym trzecim teście narkotykowym NFL w sierpniu 1993 roku został usunięty z ligi.

Powiązane artykuły