Jak działa DSM

Przed latami 70. homoseksualizm był często uważany za chorobę psychiczną . Rzeczywiście, Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne (APA) zaklasyfikowało to jako takie w swoim pierwszym Diagnostycznym i statystycznym podręczniku zaburzeń psychicznych (DSM), opublikowanym w 1952 r. Nie było to wówczas kontrowersyjne stanowisko - utrzymywało się zgodnie z obowiązującymi normami. Ale potem aktywiści gejowscy zaczęli protestować na corocznych spotkaniach APA i przedstawili dowody naukowe sprzeciwiające się temu poglądowi.

W 1973 r. Został poddany pod głosowanie i większość (58 procent) członków APA zgodziła się, że homoseksualizm nie powinien już być uważany za zaburzenie psychiczne [źródło: Grupa na rzecz rozwoju psychiatrii ]. Ta zmiana była ogromnym krokiem w kierunku praw gejów i pomogła zmienić społeczne myślenie na temat homoseksualizmu. Pokazał również wpływ DSM, podręcznika diagnostycznego APA, na opinię publiczną.

Obecnie w piątym wydaniu, znanym jako DSM-5 (jest to pierwsze wydanie bez cyfry rzymskiej), publikacja nie zawiera porad dotyczących leczenia ani leków dla 157 zaburzeń opisanych na jej łamach. Miał raczej pomóc pracownikom służby zdrowia lepiej identyfikować i diagnozować zaburzenia psychiczne, takie jak te, które mają wpływ na osobowość, funkcje poznawcze, nastrój i tożsamość. Podręcznik zawiera również jednolite kody diagnostyczne dla każdego wydania, które są używane w celu ułatwienia rozliczania i gromadzenia danych [źródło: APA ]. Często, jeśli stan nie jest wymieniony w DSM, amerykańskie firmy ubezpieczeniowe nie płacą za jego leczenie.

Podręcznik jest używany głównie w Stanach Zjednoczonych, a większość pozostałych pracowników służby zdrowia na świecie zwraca się zamiast tego do Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICD) Światowej Organizacji Zdrowia (WHO ) , która obejmuje wszystkie choroby, nie tylko te psychiatryczne. APA zachęca pracowników służby zdrowia do rozważenia DSM-5 i ICD jako „publikacji towarzyszących”, zaprojektowanych tak, aby były ze sobą kompatybilne.

Jak to się zaczęło? DSM został opracowany w odpowiedzi na oczywistą potrzebę systemów klasyfikacji chorób psychicznych. Spis ludności Stanów Zjednoczonych z 1840 r. Podjął małe kroki w kierunku ostatecznego opracowania podręcznika, dodając do przeglądu przypadki „idiotyzmu / szaleństwa”. To była prawdopodobnie pierwsza próba zebrania informacji statystycznych dotyczących chorób psychicznych, a zatem całkiem duża sprawa. W 1880 r. W Spisie Ludności doprecyzowano kategorie zdrowia psychicznego, aby uwzględnić takie kwestie, jak demencja, melancholia, epilepsja i mania [źródło: APA ].

Instytucje psychiczne w przeszłości były czymś w rodzaju horrorów, losem czasem gorszym niż śmierć dla tych, którzy wylądowali za ich murami. Zaledwie sto lat temu ludzie byli umieszczani w instytucjach z powodu stosunkowo powszechnych, obecnie uleczalnych problemów, takich jak choroba afektywna dwubiegunowa [źródło: Mental Health America ]. Na szczęście wykrywanie, leczenie i diagnozowanie chorób psychicznych, choć wciąż dalekie od doskonałości, przeszły długą drogę. Jednym ze środków, którym przypisano poprawę jakości opieki, był rozwój DSM.

W 1917 roku Amerykańskie Towarzystwo Medyczno-Psychologiczne (prekursor APA) i Krajowa Komisja Higieny Psychicznej opracowały plan, przyjęty przez Census Bureau, dotyczący gromadzenia jednolitych statystyk dotyczących zdrowia w szpitalach psychiatrycznych. W 1921 roku APA zaczęła opracowywać klasyfikacje psychiatryczne dla różnych poważnych zaburzeń psychicznych. Po II wojnie światowej APA stosowała większy system klasyfikacji opracowany przez armię amerykańską, ponieważ leczyła weteranów w celu opracowania pierwszego DSM [źródło: APA] .

1. Proces klasyfikacji DSM
2. Zmiany z DSM-IV na DSM-5
3. Dodanie sekcji III
4. Kontrowersje i odwrócenia z DSM

Pierwsza oficjalna wersja DSM została wydana w 1952 r., A najnowsza - DSM-5 - opublikowana w 2013 r. [Źródła: Kawa i Giordano , APA ]. Każda aktualizacja była wynikiem wielu lat spotkań Grupy Roboczej DSM-5, dyskusji w grupach roboczych i wkładu wielu ekspertów psychiatrycznych z całego świata. Obecnie podręcznik zawiera trzy elementy dla każdego zaburzenia:

Klasyfikacja diagnostyczna zawiera listę oficjalnie uznanych zaburzeń psychicznych . Wszystkie diagnozy mają przypisany kod diagnostyczny (uzyskany z ICD Światowej Organizacji Zdrowia), który jest pomocny przy zbieraniu danych, a także usprawnianiu procesu rozliczeniowego dla dostawców i placówek medycznych.

Kryteria diagnostyczne są również dostępne dla każdego zaburzenia. Kryteria wymienia objawy, w tym czas ich trwania, które muszą być obecne, aby uzyskać określoną diagnozę. Istnieje również lista innych zaburzeń i objawów, które należy najpierw wykluczyć.

Tekst opisu każdego zaburzenia zawiera informacje o chorobowości, rozwoju i przebiegu, czynnikach ryzyka i prognostycznych oraz inne istotne informacje.

Dodanie choroby psychicznej do DSM to niemały wyczyn. W rzeczywistości DSM-IV nie różnił się zbytnio od DSM-5, ale zmiany, które spowodowały zmianę, zostały dokładnie przeanalizowane i omówione przez niektóre z czołowych umysłów w dziedzinie psychiatrii . DSM-IV został opublikowany w 1994 roku, więc Grupa Robocza DSM-5 musiała dokonać przeglądu wszystkich badań naukowych opublikowanych od tego czasu na temat zaburzeń psychiatrycznych. Pamiętaj, że DSM-5 został opublikowany dopiero w 2013 roku, więc to prawie 20 lat badań.

Po kompleksowym przeglądzie wysunięto propozycje modyfikacji istniejących diagnoz, co wymagało ożywionej dyskusji i debaty wśród członków komisji, a także wkładu ekspertów zewnętrznych. Wszystkie wnioski zostały przeanalizowane przez grupę zadaniową, a także dwa dodatkowe komitety utworzone w celu uzyskania bardziej niezależnej opinii: Komitet ds. Przeglądu Naukowego oraz Komitet ds. Kliniki i Zdrowia Publicznego [źródło: APA ].

Jednak nowe zmiany edycyjne usprawniły ten proces. Zamiast czekać dziesiątki lat między wydaniami, eksperci mogą teraz przesyłać zmiany online , dzięki czemu podręcznik jest bardziej aktualny i aktualny. Po zatwierdzeniu przez radę powierniczą APA, lekarze i inni użytkownicy DSM są powiadamiani o zmianie, dzięki czemu mogą wprowadzać zmiany diagnozy w czasie rzeczywistym.

„To był duży postęp” - mówi dr Philip Wang, dyrektor działu badawczego APA, który nadzoruje DSM. Mówi, że ta zmiana skutecznie zmieniła DSM-5 w swego rodzaju „żywy dokument”. „Powiedzmy, że jest wystarczająco dużo dowodów naukowych i powiedzmy, że istnieje ważna zmiana, a czekanie 15–20 lat, aż klinicyści i pacjenci skorzystają z tej zmiany, jest nie do przyjęcia” - dodaje.

Po wprowadzeniu zmiany użytkownicy mogą najechać na nią kursorem w wersji online, aby dowiedzieć się o istotnych szczegółach, o tym, jaki był poprzedni materiał oraz o potwierdzających dowodach naukowych, które zainspirowały edycję. „Jest całkowicie przezroczysty, ciągły i, miejmy nadzieję, że pod koniec dnia jest dobry dla klinicystów i przynosi korzyści pacjentom” - mówi Wang.

Jeden z głównych remontów między DSM-IV a DSM-5 został wykonany w celu rozwiązania problemu nadmiernej choroby współistniejącej, która ma miejsce, gdy u jednego pacjenta zdiagnozowano dwie lub więcej schorzeń. Wiele się działo z DSM-IV i wcześniejszymi wersjami. „Jeśli u kogoś zdiagnozowano jeden stan, prawdopodobnie [nieprawidłowo] zdiagnozowano u niego również drugi stan” - wyjaśnia Wang. „Wielu pacjentów należałoby do różnych kategorii, a kategoria o nazwie„ nieokreślone inaczej ”[NOS] była często używana. Jeśli masz tego rodzaju choroby współistniejące i tego rodzaju stosowanie NOS, oznacza to, że kategorie nie są odpowiednie dla pacjentów i lekarzy ”.

Aby rozwiązać ten problem, który klinicyści zgłaszali od wielu lat, DSM-5 połączył prawie 30 zaburzeń, skutecznie zmniejszając diagnozy, choroby współistniejące i niekorzystne NOS. Według Wanga dwie diagnozy zostały całkowicie wyeliminowane, a 15 dodano.

Prawdopodobnie najbardziej znaną usuniętą diagnozą był zespół Aspergera , który jest obecnie klasyfikowany jako diagnoza zaburzeń ze spektrum autyzmu (ASD). Ta zmiana została wprowadzona w odpowiedzi na badania i odkrycia kliniczne zebrane w ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci, przy czym zaburzenie ze spektrum autyzmu zostało zmienione tak, aby obejmowało cztery wcześniej wyróżnione zaburzenia (zaburzenie autystyczne, zaburzenie Aspergera, zaburzenie dezintegracyjne w dzieciństwie i wszechobecne zaburzenie rozwojowe). określone) [źródło: Stowarzyszenie Autyzmu ].

Istnieje nadzieja, że ​​doprecyzowanie kryteriów i uwzględnienie skali nasilenia sprawi, że diagnoza będzie bardziej trafna i wiarygodna. Jednak niektórzy krytycy wyrazili obawy, że usunięcie długo utrzymywanej diagnozy miałoby negatywny wpływ na pacjentów i ich rodziny oraz spowodowałoby zamieszanie w społecznościach rozliczających się / leczących [źródło: Autism Research Institute ].

„Wiem, że dużo się nad tym zastanawiano, a potem zadawano pytania” - wyjaśnia Wang o zmianie. „To coś, z czym ludzie wciąż się zmagają”. Jednak grupa wsparcia Autism Speaks zwraca uwagę, że nie powinno być żadnych zmian w dostępie do usług lub ubezpieczenia, jeśli ktoś miał wcześniej diagnozę z zespołem Aspergera, a teraz ma ASD.

DSM-5 również przekształcił zaburzenia w podejście oparte na długości życia. Zamiast klasyfikować pewne problemy jako wyłącznie „zaburzenia wieku dziecięcego”, omawia, jak się zmieniają i manifestują na wszystkich etapach. DSM-5 podkreśla również znaczenie rodziców w diagnostyce i leczeniu. Ponadto, chociaż usprawniono wiele zaburzeń, dodano dwa problemy specyficzne dla dzieciństwa.

Disruptive mood dysregulation disorder (DMDD) to ciężkie, nawracające wybuchy temperamentu, które są wyjątkowo nieodpowiednie w danej sytuacji lub pod względem intensywności. I zaburzenie komunikacji społecznej (SCD) jest „charakteryzuje się utrzymującym się trudności z komunikacji werbalnej i niewerbalnej, które nie mogą być wyjaśnione przez niskiej zdolności poznawczych”, zgodnie z APA. Poprzednie edycje DSM nie zawierały odpowiedniego leczenia tych problemów, ponieważ nie zostały one w pełni zdefiniowane i zbadane, w związku z czym leczenie było zróżnicowane i cierpiało [źródło: APA: DSM-5 i Diagnozy dla dzieci Fact Sheet ].

DSM-5 wprowadził również sekcję III, która dotyczy stanów, w przypadku których nie ma wystarczających danych naukowych, aby określić, czy należy je zaklasyfikować jako zaburzenia psychiczne. Wśród tych warunków są zaburzenia związane z grami internetowymi, zaburzenie związane z używaniem kofeiny (patrz pasek boczny) i trwałe, złożone zaburzenie żałoby [źródło: APA ].

Część III zawiera również miary i modele, które mogą pomóc lekarzom w lepszej ocenie pacjentów. „Pojawiło się przekonanie, że istnieją wymiary, które przecinają zaburzenia” - mówi Wang. „Niektórzy pacjenci mają objawy lub oznaki, które pojawiają się w wielu kategoriach diagnostycznych. Dlatego kończy się z wieloma chorobami współistniejącymi”.

Tak więc DSM-5 wprowadził przekrojową miarę wymiarów, która pomaga lekarzom określić, czy istnieją podstawowe wymiary, które mogą występować w wielu zaburzeniach. Chociaż podejście to nadal wymaga walidacji, zanim będzie można je na stałe włączyć do głównego DSM-5, Wang zauważa, że ​​wielu lekarzy już podąża za tym tokiem myślenia. „To tak, jakby lekarze podstawowej opieki zdrowotnej dokonali przeglądu systemów” - wyjaśnia. „Badają dalej, jeśli jest wynik pozytywny. W zdrowiu psychicznym potrzebujemy przeglądu systemów zdrowia psychicznego. Na tym polega przekrojowa miara DSM”.

Część III zawiera również przewodnik po wywiadach dotyczących formułowania kultur, z pytaniami pomagającymi lekarzom określić, w jaki sposób pochodzenie kulturowe pacjenta wpływa na ich postrzeganie i prezentację objawów psychiatrycznych, leczenie i diagnozę. „Wywiad daje pacjentom możliwość zdefiniowania ich cierpienia własnymi słowami, a następnie odniesienia go do tego, jak inni, którzy mogą nie podzielać ich kultury, postrzegają ich problemy. Daje to lekarzowi pełniejszy fundament, na którym może oprzeć zarówno diagnozę, jak i troska ”, wyjaśnia APA w arkuszu informacyjnym Sekcji III .

Zaburzenie używania kofeiny (CUD) to rzecz

Jedna lub dwie filiżanki Joe to nic wielkiego, ale zbyt duża ilość kofeiny może w rzeczywistości spowodować „odurzenie kofeiną”, co może nawet wylądować w szpitalu. DSM-5 dodał CUD do sekcji III jako możliwą diagnozę do dalszych badań. Dopóki badania nie potwierdzą lub nie zaprzeczy tej diagnozy, przestań się zastanawiać nad następującymi kwestiami: Czy naprawdę chcesz rzucić kofeinę lub przynajmniej ją kontrolować, ale bezskutecznie? Czy nadal używasz kofeiny, nawet jeśli wiesz, że powoduje ona problemy fizyczne lub psychiczne? Czy odczuwasz nadmierne wycofanie, jeśli próbujesz wycofać się z używania? Jeśli odpowiedziałeś tak na wszystkie trzy, możesz być kandydatem do CUD [źródło: Addicott ].

Niektóre kluczowe informacje o twarzach są dowodem na to, że DSM nie sprzeciwia się zmianom z duchem czasu. Oto kilka przykładów poważnych zmian:

Osoby dorosłe, które lubią stosunkowo niekonwencjonalne BDSM, fetysze, a nawet przebieranki, nie muszą obawiać się uznania ich za chorych psychicznie, dzięki aktualizacji DSM-5, która „zdepatologizowała” perwersyjny seks. Zamiast tego są teraz uważani za ludzi o „niezwykłych zainteresowaniach seksualnych” [źródło: Narodowa Koalicja na rzecz Wolności Seksualnej ].

Ponadto, zgodnie z większą akceptacją osób transpłciowych , DSM-5 zastąpił diagnozę „zaburzenia tożsamości płciowej” mniej kontrowersyjną „dysforią płciową”, która nie klasyfikuje tych, którzy nie identyfikują się ze swoją płcią urodzeniową, jako posiadających zaburzenie psychiczne. Jednak diagnoza określa niektóre wyzwania związane z życiem z dysforią płciową, a także różne ścieżki, które ludzie wybierają, aby rozwiązać ten problem [źródło: APA ]. (Niektórzy krytycy zmiany zwracają uwagę, że niektóre firmy ubezpieczeniowe nie obejmują leczenia hormonalnego lub chirurgicznego, jeśli stan nie jest uważany za zaburzenie psychiczne).

Kolejną dużą zmianą było usunięcie homoseksualizmu jako zaburzenia psychicznego z DSM-II. „Rewizja diagnostyczna APA z 1973 r. Była początkiem końca oficjalnego udziału zorganizowanej medycyny w społecznej stygmatyzacji homoseksualizmu” - pisze Jack Drescher w czasopiśmie Behavioural Sciences. „Podobne zmiany stopniowo miały miejsce również w międzynarodowej społeczności zajmującej się zdrowiem psychicznym. W 1990 roku Światowa Organizacja Zdrowia usunęła homoseksualizm per se z Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICD-10)”.

Wszystko to odbywało się małymi krokami. Początkowo DSM-III dokonał rozróżnienia między ludźmi, którzy czuli się dobrze ze swoim homoseksualizmem, a tymi, którzy nie byli - u tych drugich można było zdiagnozować zaburzenie psychiczne Zaburzenia orientacji seksualnej. Ostatecznie diagnoza ta została również usunięta z podręcznika w latach 80-tych [źródło: Group for the Advancement of Psychiatry ].

Jedna skarga dotycząca DSM polega na tym, że gdy stan zostanie uwzględniony w instrukcji, może zmienić to, co kiedyś uważano za „normalne” zachowanie w chorobę patologiczną, którą należy leczyć - często za pomocą leków. „Wiele milionów ludzi z normalnym żalem, obżarstwem, roztargnieniem, zmartwieniami, reakcjami na stres, napadami złości z dzieciństwa, zapominaniem o starości i„ uzależnieniami behawioralnymi ”wkrótce zostanie błędnie uznanych za chorych psychicznie i poddanych niewłaściwemu leczeniu” - napisano psychiatra Allen J. Frances z Psychology Today w czasie, gdy DSM-5 zamierzał drukować.

Ale Wang zwraca uwagę, że DSM-5 zastosował środek ostry, aby temu zaradzić, ponieważ tak wiele zaburzeń ma bardzo różne nasilenie. Skale te pomagają lekarzom lepiej ocenić objawy i stopień upośledzenia. Na przykład, powiedzmy, że opłakujesz śmierć swojego ojca. Czy nadal jesteś w stanie radzić sobie w życiu, czy ledwo wstajesz z łóżka? Po dokonaniu oceny klinicyści będą mogli lepiej zdecydować się na odpowiednie leczenie, czy to leki, czujne czekanie, terapię rozmową lub ich kombinację [źródło: arkusz informacyjny oceny zintegrowanej APA ].

Uwaga autora: Jak działa DSM (podręcznik diagnostyczny i statystyczny zaburzeń psychicznych)

Ludzki umysł jest cudowny, ale dla niektórych może być straszną pułapką smutku, niepokoju i miliona innych emocji. Osoby zmagające się z chorobami psychicznymi (nie wspominając o bliskich, którzy ich wspierają) zasługują na aktualny, w pełni przemyślany przewodnik, który pomoże im i ich lekarzom zapewnić jak najlepsze wsparcie. Miejmy nadzieję, że DSM nadal będzie dążyć do tych szlachetnych celów.

Powiązane artykuły

Więcej świetnych linków