Leczenie autyzmu

W ciągu dziesięcioleci, odkąd po raz pierwszy zidentyfikowano autyzm, rozwinęło się wiele metod leczenia . Niektóre programy terapeutyczne koncentrują się na rozwijaniu umiejętności i zastępowaniu dysfunkcyjnych zachowań bardziej odpowiednimi. Inni skupiają się na tworzeniu stymulującego środowiska uczenia się dostosowanego do unikalnych potrzeb dzieci z autyzmem.

Naukowcy zaczęli identyfikować czynniki, które sprawiają, że niektóre programy leczenia są bardziej skuteczne w zmniejszaniu lub odwracaniu ograniczeń nałożonych przez autyzm. Programy leczenia, które opierają się na zainteresowaniach dziecka, oferują przewidywalny harmonogram, uczą zadań jako serii prostych kroków, aktywnie angażują uwagę dziecka w wysoce ustrukturyzowane czynności i zapewniają regularne wzmacnianie zachowania, wydają się przynosić największe korzyści.

Zaangażowanie rodziców okazało się również głównym czynnikiem powodzenia leczenia. Rodzice współpracują z nauczycielami i terapeutami, aby określić zachowania, które należy zmienić i umiejętności, których należy uczyć. Uznając, że rodzice są najwcześniejszymi nauczycielami dziecka, coraz więcej programów zaczyna uczyć rodziców, jak kontynuować terapię w domu. Badania zaczynają sugerować, że matki i ojcowie przeszkoleni do pracy z dzieckiem mogą być tak samo skuteczni jak profesjonalni nauczyciele i terapeuci.

Zobacz następną stronę, aby dowiedzieć się o różnych podejściach do leczenia autyzmu.

1. Podejścia rozwojowe do autyzmu
2. Behawiorystyczne podejście do autyzmu
3. Niestandardowe podejścia do autyzmu
4. Wybór programu leczenia autyzmu

Profesjonaliści odkryli, że wiele dzieci z autyzmem najlepiej uczy się w środowisku, które opiera się na ich umiejętnościach i zainteresowaniach, jednocześnie uwzględniając ich specjalne potrzeby. Programy wykorzystujące podejście rozwojowe zapewniają spójność i strukturę wraz z odpowiednim poziomem stymulacji. Na przykład przewidywalny harmonogram zajęć każdego dnia pomaga dzieciom z autyzmem planować i organizować swoje doświadczenia. Wykorzystywanie określonego obszaru klasy do każdego ćwiczenia pomaga uczniom wiedzieć, czego się od nich oczekuje. Dla osób z problemami sensorycznymi szczególnie pomocne mogą być czynności, które uwrażliwiają lub znieczulają dziecko na określone rodzaje stymulacji.

W jednej z klas w przedszkolu rozwojowym typowa sesja zaczyna się od aktywności fizycznej, która pomaga rozwinąć równowagę, koordynację i świadomość ciała. Dzieci naciągają koraliki, układają puzzle, malują i uczestniczą w innych zorganizowanych zajęciach. Podczas przekąsek nauczyciel zachęca do interakcji społecznych i modeluje, jak używać języka, aby poprosić o więcej soku. Później nauczyciel stymuluje kreatywną zabawę, zachęcając dzieci do udawania pociągu. Jak w każdej klasie, dzieci uczą się przez działanie.

Chociaż lepiej funkcjonujące dzieci mogą być w stanie poradzić sobie z pracą akademicką, one również potrzebują pomocy w organizacji zadania i unikaniu rozpraszania się. Uczniowi z autyzmem mogą zostać przydzielone te same problemy z dodawaniem, co jej koledzy z klasy. Ale zamiast przypisywać kilka stron w podręczniku, nauczyciel może dawać jej jedną stronę na raz lub sporządzić listę konkretnych zadań do odhaczenia po wykonaniu każdego z nich.

Kiedy ludzie są nagradzani za określone zachowanie , są bardziej skłonni do powtarzania lub kontynuowania tego zachowania. Na tej zasadzie opierają się podejścia do treningu behawiorystów. Kiedy dzieci z autyzmem są nagradzane za każdym razem, gdy próbują wykonać nową umiejętność, prawdopodobnie będą ją wykonywać częściej. Przy wystarczającej praktyce w końcu zdobywają tę umiejętność. Na przykład dziecko, które jest nagradzane za każdym razem, gdy patrzy na terapeutę, może stopniowo uczyć się samodzielnie nawiązywać kontakt wzrokowy.

Dr O. Ivar Lovaas był pionierem w stosowaniu metod behawioralnych dla dzieci z autyzmemponad 25 lat temu. Jego metody obejmują czasochłonne, wysoce ustrukturyzowane, powtarzalne sekwencje, w których dziecko otrzymuje polecenie i jest nagradzane za każdym razem, gdy odpowie poprawnie. Na przykład, ucząc młodego chłopca siadania nieruchomo, terapeuta może postawić go przed krzesłem i kazać mu usiąść. Jeśli dziecko nie odpowiada, terapeuta popycha je na krzesło. Kiedy już usiądzie, dziecko jest od razu w jakiś sposób nagradzane. Nagrodą może być odrobina czekolady, łyk soku, uścisk lub oklaski – cokolwiek lubi dziecko. Proces powtarza się wielokrotnie przez okres do dwóch godzin. W końcu dziecko zaczyna reagować bez szturchania i siedzi przez dłuższy czas. Nauka siedzenia nieruchomo i podążania za wskazówkami stanowi podstawę do uczenia się bardziej złożonych zachowań. Stosując to podejście do 40 godzin tygodniowo,niektóre dzieci mogą zostać doprowadzone do stanu, w którym zachowują się prawie normalnie. Inne są znacznie mniej wrażliwe na leczenie.

Jednak niektórzy badacze i terapeuci uważają, że mniej intensywne terapie, szczególnie te rozpoczęte we wczesnym okresie życia dziecka, mogą być bardziej wydajne i równie skuteczne. Tak więc przez lata naukowcy sponsorowani przez NIMH i inne agencje kontynuowali badanie i modyfikowanie podejścia behawiorystycznego. Obecnie niektóre z tych programów leczenia behawiorystycznego są bardziej zindywidualizowane i zbudowane wokół własnych zainteresowań i możliwości dziecka. Wiele programów angażuje również rodziców lub inne nieautystyczne dzieci w nauczanie dziecka. Nauczanie nie ogranicza się już do kontrolowanego środowiska, ale odbywa się w naturalnych, codziennych warunkach. Tak więc wycieczka do supermarketu może być okazją do przećwiczenia słów na określenie rozmiaru i kształtu. Chociaż nagradzanie pożądanego zachowania jest nadal kluczowym elementem,nagrody są zróżnicowane i odpowiednie do sytuacji. Dziecko, które nawiązuje kontakt wzrokowy, może zostać nagrodzone uśmiechem, a nie cukierkiem. NIMH finansuje kilka rodzajów podejść do leczenia behawioralnego, aby pomóc określić najlepszy czas na rozpoczęcie leczenia, optymalną intensywność i czas trwania leczenia oraz najskuteczniejsze metody dotarcia zarówno do dzieci dobrze, jak i słabo funkcjonujących.

Próbując zrobić wszystko, co możliwe, aby pomóc swoim dzieciom, wielu rodziców szybko wypróbowuje nowe metody leczenia. Niektóre terapie są opracowywane przez renomowanych terapeutów lub rodziców dziecka z autyzmem , ale po przetestowaniu naukowym nie można udowodnić, że są pomocne. Przed poświęceniem czasu i pieniędzy oraz ewentualnym spowolnieniem postępów dziecka, rodzina powinna porozmawiać z ekspertami i ocenić wyniki obiektywnych recenzentów. Poniżej przedstawiono niektóre z podejść, które nie okazały się skuteczne w leczeniu większości dzieci z autyzmem:

Bardzo ważne jest, aby rodzice uzyskali rzetelne, obiektywne informacje przed włączeniem dziecka do jakiegokolwiek programu leczenia. Programy, które nie są oparte na zdrowych zasadach i sprawdzone w drodze rzetelnych badań, mogą wyrządzić więcej szkody niż pożytku. Mogą sfrustrować dziecko i spowodować, że rodzina straci pieniądze, czas i nadzieję.

Rodzice często są rozczarowani, gdy dowiadują się, że nie ma jednego najlepszego leczenia dla wszystkich dzieci z autyzmem ; być może nawet dla konkretnego dziecka.

Nawet po dokładnym przebadaniu i formalnej diagnozie dziecka nie ma jednoznacznego „właściwego” sposobu postępowania. Zespół diagnostyczny może zasugerować metody leczenia i usługodawców, ale ostatecznie to do rodziców należy rozważenie unikalnych potrzeb dziecka, zbadanie różnych opcji i podjęcie decyzji.

Przede wszystkim rodzice powinni zastanowić się nad własnym wyczuciem tego, co będzie działać dla ich dziecka. Mając na uwadze, że autyzm przybiera wiele form, rodzice muszą zastanowić się, czy konkretny program pomógł dzieciom tak jak ich własne.

Rodzice mogą uznać poniższe pytania za pomocne, ponieważ rozważają różne programy leczenia:

Aby uzyskać więcej informacji na temat autyzmu, zobacz linki na następnej stronie.

Powiązane artykuły